Brzegi zapomnianego morza

Ciekawy pomysł ale nie wykorzystany. Sporo pobocznych historii trochę męczy bo oddala od ciekawego wątku głównego.

Ciekawy pomysł ale nie wykorzystany. Sporo pobocznych historii trochę męczy bo oddala od ciekawego wątku głównego.

Przeczytana po raz drugi po wielu latach. Niewiele pamiętałem. Lubię u McDevitta to, że jest co odkrywać, choć niestety nigdy nie stać go, żeby rozwiać tajemnice, zawsze zostaje potencjał na coś dalej. W tej pozycji jednak naprawdę nie otrzymujeny właściwie żadnych odpowiedzi, których byśmy oczekiwali. Może jednak ja po prostu w ogóle czego innego oczekiwałem - odpowiedzi na to co kryje się za tajemnicą, jednak autor poszedł w zupełnie innym kierunku i przedstawił konsekwencje znaleziska dla ludzkości i potencjalne reakcje, zagrożenia. Niemniej, często dość naiwnie. Nie chciałbym iść w kierunku zdradzania treści, jednak nie wierzę, że w rzeczywistości tak monumentalne odkrycie mogłoby pozostać tak długo w rękach amatorów, bez ingerencji rządu i z mnóstwem potencjalnych zagrożeń dla świata.

Czyta się szybko, i do połowy, może 2/3 naprawdę warto, potem jednak czeka się już tylko na zakończenie. Mógłby z tego za to powstać fajny serial, ale jak się dłużej zastanowić, to podobny już powstał i pod względem liczby sezonów pobił chyba wszystko...

Przeczytana po raz drugi po wielu latach. Niewiele pamiętałem. Lubię u McDevitta to, że jest co odkrywać, choć niestety nigdy nie stać go, żeby rozwiać tajemnice, zawsze zostaje potencjał na coś dalej. W tej pozycji jednak naprawdę nie otrzymujeny właściwie żadnych odpowiedzi, których byśmy oczekiwali. Może jednak ja po prostu w ogóle czego innego oczekiwałem - odpowiedzi...

Powieść ma takie sobie oceny, a jest naprawdę dobra?! Dobry pomysł, fajna narracja. Dla czytelników bez barier wyobraźni.

Powieść ma takie sobie oceny, a jest naprawdę dobra?! Dobry pomysł, fajna narracja. Dla czytelników bez barier wyobraźni.

Oj, czytałem tę książkę długie, długie miesiące. Zacząłem, przerwałem, zacząłem, przerwałem... Chyba z rok pokonywałem spokojny, leniwy nurt powieści Jacka McDevitta pt. "Brzegi zapomnianego morza". W międzyczasie kilka innych książek przeskoczyły z półki "do przeczytania" na półkę "przeczytane." A McDevitt stał w miejscu...

*

Gdyby znaleźć jakieś określenie dla tego typu powieści, byłby to "realizm fantastyczny" albo "fantastyka realistyczna." Historia dzieje się mniej więcej tu i teraz, a cały ładunek charakterystyczny dla science fiction to WYDARZENIE, które ma niebagatelny wpływ na rzeczywistość.

Na swoim polu farmer odkopuje dziwną konstrukcję - jacht, który pomimo tego, że przeleżał w ziemi przynajmniej kilkadziesiąt lat, wygląda jak nowy. Co więcej, niezniszczalny materiał, z którego jest wykonany kadłub i żagle, szybko okazuje się być produktem nieznanej ludziom. Naukowcy badający odkrycie szybko zyskują rozgłos dzięki występom w telewizjach śniadaniowych, a potem w poważniejszych programach. Przez całe Stany, a potem świat przetacza się informacja, która szybko przestaje być tylko ciekawostką, a staje się najpoważniejszym od dawna wyzwaniem, przed którym stoi ludzkość. Tym bardziej, że w pobliżu jachtu znaleziono budowlę, który okazuje się być bramą prowadzącą na inną planetę...


McDevitt rozwija akcję zgodnie z prawidłami logiki - pojawienie się na naszym świecie nieulegającego zniszczeniu materiału powoduje, że gospodarka oparta na ciągłej produkcji i zastępowaniu zużytych produktów nowymi traci rację bytu. Plajtują kolejne fabryki, pracownicy trafiają na bruk, rośnie niepokój społeczny. Powtarza się stara dobra historia z epoki pary i węgla, które zastąpiły pracę ludzkich i zwierzęcych mięśni...

Autor naprawdę powoli snuje tę opowieść. Jak rasowy realista każdą z ważniejszych postaci szczelnie otula grubą warstwą wszelkiego rodzaju informacji - znamy rodzinę, przeszłość, plany zawodowe, marzenia, przeszłość, uczucia każdego, kto miał pojawić się w powieści częściej niż jeden raz. Oczywiście przesadzam nieco, ale skłonność McDevitta do długich, rodem z powieści obyczajowej opisów i dialogów o kawie i pączkach irytowała mnie zbyt często.

Przeskakiwałem przez te partie powieści, które wprawiały mnie w głęboką zadumę (czytaj-wywoływały senność) i polowałem na bardziej apetyczne kąski. Uczciwie muszę zaznaczyć, że jest ich całkiem sporo. Uwielbiam science fiction, które dotyka dnia dzisiejszego i za sprawą rzetelnych spekulacji pokazuje, jak "czynnik fantastyczny" demoluje to, co znamy i rozpoznajemy.

W "Brzegach zapomnianego morza" najlepiej sprawdza się "gdybanie" na temat wpływu technologii na obecny kształt rzeczywistości. Wnioski, do których dochodzi autor, nie są pocieszające - ludzie nigdy nie będą gotowi na rewolucyjne globalne zmiany, a jednostki o słabszej konstrukcji psychicznej, wszelkiej maści fanatycy, sięgną po rozwiązania siłowe, by zachować status quo. Podobnie zachowują się rządzący - w imię spokoju, bezpiecznego bezruchu gotowi są zniszczyć każde odkrycie, którego konsekwencje mogłyby zepchnąć cywilizację na nowe tory.

Powieść chwilami łapie doskonały nerwowy rytm, McDevitt rzuca czytelnikami od lewej do prawej - w krótkich, nieomal migawkowych scenach, obserwujemy jak przeróżni, często epizodyczni bohaterowie, mierzą się z ciśnieniem obecności w świecie "czynnika fantastycznego." Ta cała mozaika układa się w obraz wielowymiarowy i wiarygodny.

Niestety, zakończenie książki rozczarować może swoim wysilonym optymizmem. Ja wiem, że mamy do czynienia z fantastyką i w sumie każde rozwiązanie powinno się przyjmować z całym dobrodziejstwem inwentarza, ale wiem też, że świat, w którym żyjemy nie ugiąłby się tak łatwo pod presją nawet największych autorytetów, powiedzmy, moralnych. A w finale powieści to właśnie postacie takie jak Ursula Le Guin czy Stephen Hawking stając naprzeciw uzbrojonym... Ok, nie zdradzam, sami sobie może przeczytacie.

*

Kończę.

Nie pytajcie nawet, ile czasu pisałem tę recenzję, bo długo...

Oj, czytałem tę książkę długie, długie miesiące. Zacząłem, przerwałem, zacząłem, przerwałem... Chyba z rok pokonywałem spokojny, leniwy nurt powieści Jacka McDevitta pt. "Brzegi zapomnianego morza". W międzyczasie kilka innych książek przeskoczyły z półki "do przeczytania" na półkę "przeczytane." A McDevitt stał w miejscu...

*

Gdyby znaleźć jakieś określenie dla tego typu...

całkiem fajna powieść z niezłym pomysłem na siebie jest tu kilka zaskoczeń :)

całkiem fajna powieść z niezłym pomysłem na siebie jest tu kilka zaskoczeń :)

Książka chyba raczej mało znana, jednak bardzo dobra.
Mamy w niej pokazane odkrycie na skalę wszechświata a autor świetnie pokazał tu jak zachowują się ludzie w obliczu owego odkrycia, jak może zmienić się wszystko, każda dziedzina życia, cały świat.

Książka chyba raczej mało znana, jednak bardzo dobra.
Mamy w niej pokazane odkrycie na skalę wszechświata a autor świetnie pokazał tu jak zachowują się ludzie w obliczu owego odkrycia, jak może zmienić się wszystko, każda dziedzina życia, cały świat.

Gdybym czytał jako pierwszą tego autora, byłoby oczko-dwa wyżej. Nadal jest to dobra książka, ale bardziej wygląda mi na przymiarkę teraz, gdy znam późniejsze jego pozycje.

Gdybym czytał jako pierwszą tego autora, byłoby oczko-dwa wyżej. Nadal jest to dobra książka, ale bardziej wygląda mi na przymiarkę teraz, gdy znam późniejsze jego pozycje.

Moja recenzja- http://ideaoflife-cityofbooks.blogspot.com/2013/04/niedokonczone-zapomniane-morze.html

Moja recenzja- http://ideaoflife-cityofbooks.blogspot.com/2013/04/niedokonczone-zapomniane-morze.html

mi się podobało, trochę naiwna, ale doskonale się czytało.

mi się podobało, trochę naiwna, ale doskonale się czytało.