Lustereczko, powiedz przecie

Świetna historia i naprawdę świetny pomysł. To jeden z tych autorów, po których sięgam w ciemno, bo jeszcze ani razu mnie nie zawiódł. Każda jego książka ma w sobie coś, co przyciąga – humor, tempo i ciekawie poprowadzoną fabułę.
Czyta się błyskawicznie. Strony uciekają jedna za drugą i trudno się oderwać, nawet kiedy rozsądek podpowiada, że już pora iść spać. Bohaterowie są barwni, dialogi żywe i naturalne, a całość po prostu daje czystą czytelniczą przyjemność.
Dla mnie to książki dobre na wszystko, na gorszy dzień, na relaks, na poprawę humoru. I właśnie za to je tak lubię.

Świetna historia i naprawdę świetny pomysł. To jeden z tych autorów, po których sięgam w ciemno, bo jeszcze ani razu mnie nie zawiódł. Każda jego książka ma w sobie coś, co przyciąga – humor, tempo i ciekawie poprowadzoną fabułę.
Czyta się błyskawicznie. Strony uciekają jedna za drugą i trudno się oderwać, nawet kiedy rozsądek podpowiada, że już pora iść spać. Bohaterowie...

Najbardziej w książkach Alka Rogozińskiego lubię zakończenie, które we wspaniały sposób przechodzi przez całą fabułę, wyjaśnia fakty i rozwiązuje wszystkie wątpliwości. Tak było i tym razem.

To kolejna część przygód Róży Krull, pisarki która i w tej historii chce być samozwańcza detektyw. Niezmiennie wpada w kłopotu, robi na opak, szuka rozważań których na pozór nie powinno się rozważać :)

Najbardziej w książkach Alka Rogozińskiego lubię zakończenie, które we wspaniały sposób przechodzi przez całą fabułę, wyjaśnia fakty i rozwiązuje wszystkie wątpliwości. Tak było i tym razem.

To kolejna część przygód Róży Krull, pisarki która i w tej historii chce być samozwańcza detektyw. Niezmiennie wpada w kłopotu, robi na opak, szuka rozważań których na pozór nie...

Świetna komedia kryminalna Róża na tropie to gwarancja humoru i tego że Róża wpadnie w kłopoty.

Świetna komedia kryminalna Róża na tropie to gwarancja humoru i tego że Róża wpadnie w kłopoty.

Biorąc pod uwagę że to już druga książka z serii którą czytam i nie bardzo umiem ją ocenić postawię na recenzje krótkie i zwięzłe. Jako że poznałam już styl Pana Rogozińskiego w tej części łatwiej było mi się połapać. Postacie były bardziej przejrzyste, a historia też jakaś ciekawsza. Ogólnie miło i przyjemnie, ale nie powalająco. 6/10

Biorąc pod uwagę że to już druga książka z serii którą czytam i nie bardzo umiem ją ocenić postawię na recenzje krótkie i zwięzłe. Jako że poznałam już styl Pana Rogozińskiego w tej części łatwiej było mi się połapać. Postacie były bardziej przejrzyste, a historia też jakaś ciekawsza. Ogólnie miło i przyjemnie, ale nie powalająco. 6/10

Ten tom bawi jeszcze bardziej! Autor zręcznie żongluje konwencją kryminału i komedii, a Róża znowu pokazuje, że potrafi wpakować się w tarapaty w najzabawniejszy możliwy sposób. Świat celebrytów i twórców treści zostaje pokazany z przymrużeniem oka, co tylko dodaje całości uroku. Lekko, przyjemnie i z wyraźnym dystansem.

Ten tom bawi jeszcze bardziej! Autor zręcznie żongluje konwencją kryminału i komedii, a Róża znowu pokazuje, że potrafi wpakować się w tarapaty w najzabawniejszy możliwy sposób. Świat celebrytów i twórców treści zostaje pokazany z przymrużeniem oka, co tylko dodaje całości uroku. Lekko, przyjemnie i z wyraźnym dystansem.

"Lustereczko, powiedz przecie" to zabawna komedia kryminalna. Główna bohaterka, pisarka kryminałów Róża Krull, przypadkiem wpada w sam środek śledztwa, gdy ktoś z uczestników męskiego konkursu piękności ginie w tajemniczych okolicznościach.

Książka napisana jest lekko i z humorem, dlatego czyta się ją szybko i przyjemnie. Autor łączy elementy kryminału z żartem i pokazuje barwne postacie, które trudno zapomnieć.

To wciągająca i pogodna historia, idealna dla osób, które chcą się odprężyć, a jednocześnie lubią zagadki kryminalne.

"Lustereczko, powiedz przecie" to zabawna komedia kryminalna. Główna bohaterka, pisarka kryminałów Róża Krull, przypadkiem wpada w sam środek śledztwa, gdy ktoś z uczestników męskiego konkursu piękności ginie w tajemniczych okolicznościach.

Książka napisana jest lekko i z humorem, dlatego czyta się ją szybko i przyjemnie. Autor łączy elementy kryminału z żartem i pokazuje...

Pierwszy tom cyklu o autorce powieści kryminalnych Róży Krull był trochę z większym przytupem, niż "Lustereczko powiedz przecie". Jednak poczucie humoru nadal mnie ujmuje.
Lubię czytać komedie kryminalne, gdyż umilają mi czas, a ponadto są interesującym przerywnikiem w czytaniu klasyki czy poważniejszej literetury.

Pierwszy tom cyklu o autorce powieści kryminalnych Róży Krull był trochę z większym przytupem, niż "Lustereczko powiedz przecie". Jednak poczucie humoru nadal mnie ujmuje.
Lubię czytać komedie kryminalne, gdyż umilają mi czas, a ponadto są interesującym przerywnikiem w czytaniu klasyki czy poważniejszej literetury.

Lekka, weekendowa lektura – fabuła pędzi bez dygresji, autor wyjątkowo powściąga galopującą wyobraźnię, serwując jedynie garstkę bohaterów, dzięki czemu czytelnik nie potrzebuje tablicy korkowej do śledzenia wątków; język jest płynny, dialogi podszyte ironią, a choć tło mogłoby być nieco bardziej rozbudowane, a finał dłużej wybrzmieć, całość zostawia wrażenie zgrabnie opowiedzianej historii, którą pochłania się szybciej niż kubek mocnej kawy.

Lekka, weekendowa lektura – fabuła pędzi bez dygresji, autor wyjątkowo powściąga galopującą wyobraźnię, serwując jedynie garstkę bohaterów, dzięki czemu czytelnik nie potrzebuje tablicy korkowej do śledzenia wątków; język jest płynny, dialogi podszyte ironią, a choć tło mogłoby być nieco bardziej rozbudowane, a finał dłużej wybrzmieć, całość zostawia wrażenie zgrabnie...

Wszystko zaczyna się od podglądania. Tak! Nasza bohaterka Róża, zamiast pisać swą kolejną kryminalną powieść zaczęła zaglądać sąsiadom do pokoi i to dosłownie! Podglądaczka obrała za cel jednego z nich i wręcz obsesyjnie pożerała go wzrokiem, aż pewnego dnia popełnił sæmobójstwo na oczach Róży! Amatorskie śledztwo pisarki i jej oddanych przyjaciół doprowadza do prestiżowego konkursu o miano Mister Polonia, na którym dowiadują się, że sąsiad Róży nigdy nie planował się zæbić! Czego w takim razie była świadkiem pisarka i czy to co widziała naprawdę było prawdziwe?

Seria o Róży Krull, amatorskiej śledczej, która przyciąga kłopoty niczym magnes jest wprost fenomenalna. Książka podobnie jak jej starsza siostra bawiła do łez i dawała szarym komórkom pole do popisu. Gdy czytelnik myślał, że znalazł odpowiedzi na pytania, autor sprawnie dodawał nowy wątek, by zmylić i zrobić z naszych umysłów papkę.

Kto uwielbia kryminały z dużą nutą humoru to polecam tą książkę.

Wszystko zaczyna się od podglądania. Tak! Nasza bohaterka Róża, zamiast pisać swą kolejną kryminalną powieść zaczęła zaglądać sąsiadom do pokoi i to dosłownie! Podglądaczka obrała za cel jednego z nich i wręcz obsesyjnie pożerała go wzrokiem, aż pewnego dnia popełnił sæmobójstwo na oczach Róży! Amatorskie śledztwo pisarki i jej oddanych przyjaciół doprowadza do prestiżowego...

Mnie nie rozbawiła, ale to kwestia indywidualna. Natomiast muszę przyznać, że pomimo niewielkiej ilości stron i dużego druku, autor i tak bardzo rozwleka sprawę. Główna bohaterka jest nieudolna, nie wnosi nic do finału sprawy, a czytelnik na każdym kroku musi słychać o jej tuszy, bo najwyraźniej pisarzowi słowo "gruba" wystarczy do zbudowania postaci

Mnie nie rozbawiła, ale to kwestia indywidualna. Natomiast muszę przyznać, że pomimo niewielkiej ilości stron i dużego druku, autor i tak bardzo rozwleka sprawę. Główna bohaterka jest nieudolna, nie wnosi nic do finału sprawy, a czytelnik na każdym kroku musi słychać o jej tuszy, bo najwyraźniej pisarzowi słowo "gruba" wystarczy do zbudowania postaci