4.50 z Paddington

Pewnie już to pisałam w jakieś recenzji, ale po raz kolejny to powtórzę - Agatha Christie jest dla mnie absolutną królową kryminału. Nikt tak jak ona nie umie bawić się konwencją i łamać schematów sensacyjnych opowieści. Tym razem mamy do czynienia jedynie ze starszą panią, która twierdzi, że widziała morderstwo - ale policja nie dostała żadnej informacji o zaginięciu lub o znalezieniu ciała. Zagadka z pozoru nierozwiązywalna, ale nie dla panny Marple i inspektora Craddocka :)

Pewnie już to pisałam w jakieś recenzji, ale po raz kolejny to powtórzę - Agatha Christie jest dla mnie absolutną królową kryminału. Nikt tak jak ona nie umie bawić się konwencją i łamać schematów sensacyjnych opowieści. Tym razem mamy do czynienia jedynie ze starszą panią, która twierdzi, że widziała morderstwo - ale policja nie dostała żadnej informacji o zaginięciu lub o...

4.50 z Paddington jest książką należącą do serii książek o miss Marple mimo że w gruncie rzeczy ta staruszka jest jedynie jednym z bohaterów przemykających w tle powieści. Przyznam jednak, że wogóle mi to nie przeszkadzało.

Z uwagą śledziłam wydarzenia od momentu w którym przyjaciółka Jane Marple, pani Elspeth McGillicuddy, zobaczyła morderstwo w przejeżdzającym obok pociągu do momentu w którym ta sama pani dokonała rozpoznania sprawcy.

Tym razem przyznam się, że przed czasem udało mi się odgadnąć kto był mordercą (miałam pod ręką pomocnika w postaci kartki, gdzie zapisywałam zebrane wskazówki) ale... Nie dostała rozwiązania innego wątku. Romantycznego w którym główną gwiazdą była Lucy Eyelesbarrow.

Serdecznie polecam wszystkim miłośnikom kryminałów.

4.50 z Paddington jest książką należącą do serii książek o miss Marple mimo że w gruncie rzeczy ta staruszka jest jedynie jednym z bohaterów przemykających w tle powieści. Przyznam jednak, że wogóle mi to nie przeszkadzało.

Z uwagą śledziłam wydarzenia od momentu w którym przyjaciółka Jane Marple, pani Elspeth McGillicuddy, zobaczyła morderstwo w przejeżdzającym obok...

Uwielbiam kryminały w klimacie vintage za ich niepowtarzalną atmosferę, a Agathę Christie wielbię od zawsze i uważam, za najwybitniejszą przedstawicielkę tego gatunku. Choć mijają lata, a nawet dziesięciolecia jej pozycja, w mojej ocenie, jest niezagrożona a twórczość inspiruje zarówno przedstawicieli dziesiątej muzy jak i młodych pisarzy, czerpiących inspirację z jej powieści.

Kocham Herkulesa Poirota i każda historia z jego udziałem to małe arcydzieło. Nie jestem za to wielka fanką panny Jane Marple, która rozwiązuje zagadki opierając się na plotkach i obserwacjach otoczenia, które śmiało można nazwać wścibstwem i wtrącaniem nosa nie w swoje sprawy. Mimo to książka " 4.50 z Paddington", gdzie pojawia się ta postać, przypadła mi do gustu, a to głównie dzięki niezwykle zgrabnej i logicznej fabule, która do końca trzyma wysoki poziom.
Historia zawiązuje się w dramatycznych okolicznościach kiedy to pani Elspeth McGillicuddy podróżując pociągiem, dostrzega przez okno morderstwo dokonywane w równolegle jadącym składzie. Policja nie znajduje ciała ani żadnych śladów zbrodni, jedyną osobą, która daje wiarę jej opowieści jest właśnie panna Marple. Starsza Pani wysyła do pobliskiej posiadłości, która znajduje się na trasie pociągu swoją znajomą Lucy Eyelesbarrow, by ta pod przykrywką pracy gospodyni odnalazła zwłoki i przyjrzała się skłóconej rodzinie Crackenthorpe'ów. To właśnie tam w Rutherford Hall, wśród rodzinnych sekretów i walki o spadek, ukryta jest prawda o zbrodni z pociągu.

To co spodobało mi się w tej powieści to precyzją z jaką Agatha Christie utkała sieć powiązań między bohaterami. Każdy wątek ma swoje uzasadnienie, choć autorka wielokrotnie kluczy i celowo myli tropy. Śledztwo prowadzone jest w sposób klarowny, a czytelnik lubiący dedukcję może zabawić się w detektywa.
Samo rozwiązanie zagadki mocno mnie zaskoczyło, a to dowód, że "4.50 z Paddington" to kryminał wart uwagi. Polecam!

Audiobook (czytał Krzysztof Gosztyła)

Uwielbiam kryminały w klimacie vintage za ich niepowtarzalną atmosferę, a Agathę Christie wielbię od zawsze i uważam, za najwybitniejszą przedstawicielkę tego gatunku. Choć mijają lata, a nawet dziesięciolecia jej pozycja, w mojej ocenie, jest niezagrożona a twórczość inspiruje zarówno przedstawicieli dziesiątej muzy jak i młodych pisarzy, czerpiących inspirację z jej...

Styl nie do podrobienia.

Styl nie do podrobienia.

Odrobinę za mało panny Marple w samej pannie Marple. Jak widać, nawet fikcyjny bohater musi czasami odpocząć.

Odrobinę za mało panny Marple w samej pannie Marple. Jak widać, nawet fikcyjny bohater musi czasami odpocząć.

Muszę powiedzieć, że nie porwała mnie tak jak inne mają to w zwyczaju. Trochę się ciągnęła. Bardzo dużo wątków, zagmatwana historia. Ostatecznie zakończenie zaskoczyło. Jak to mówią: jak nie wiesz o co chodzi to chodzi o pieniądze. ​Nie przywiązałam się do żadnego z bohaterów (u Remiego to dzieje się zawsze chociaż nie ma co porównywać. Tu stawia się na intrygującą historię a nie na wzbudzenie emocji). Akurat ten tytuł wybrałam losowo w bibliotece, nie wiedziałam czego się spodziewać. Nie żałuję bo nie żałuję się przeczytanej książki, jaka by nie była. Nie zostanie moją ulubioną. Jednak zmiana klimatu, języka i realiów raz na jakiś czas zawsze dobrze robi. ​Też jestem w szoku, że nie zachwalam. Mnie zwykle wszystko się podoba.

Muszę powiedzieć, że nie porwała mnie tak jak inne mają to w zwyczaju. Trochę się ciągnęła. Bardzo dużo wątków, zagmatwana historia. Ostatecznie zakończenie zaskoczyło. Jak to mówią: jak nie wiesz o co chodzi to chodzi o pieniądze. ​Nie przywiązałam się do żadnego z bohaterów (u Remiego to dzieje się zawsze chociaż nie ma co porównywać. Tu stawia się na intrygującą historię...

Panna Marple? Co panią tu sprowadza? Morderstwo w pociągu? Ale którym? Tym z Paddington? Opowie mi pani o tym? Rozumiem. Nie przy wszystkich, żeby nie zabrać im radości z czytania i odkrywania tajemnicy. To może u mnie przy herbatce? Tak? W takim razie zapraszam. Proszę iść za mną.

Panna Marple? Co panią tu sprowadza? Morderstwo w pociągu? Ale którym? Tym z Paddington? Opowie mi pani o tym? Rozumiem. Nie przy wszystkich, żeby nie zabrać im radości z czytania i odkrywania tajemnicy. To może u mnie przy herbatce? Tak? W takim razie zapraszam. Proszę iść za mną.

podobała mi się. szczególnie cały ten dom, co lucy gotowała, wielkość posiadłości i rodzeństwo. totalnie nie spodziewałam się tego doktorka (no może trochę)

podobała mi się. szczególnie cały ten dom, co lucy gotowała, wielkość posiadłości i rodzeństwo. totalnie nie spodziewałam się tego doktorka (no może trochę)

Super się czyta. Panna Marple jest moim ulubionym detektywem. Treści opisywać nie chcę, bo jakże zdradzać o czym to jest? Obejrzałam także film na podstawie tej powieści. Jeszcze lepszy niż książka, dzięki aktorom. Oczywiście dla miłośników Agathy Christie. Każdy ma swojego ulubionego autora kryminałów.

Super się czyta. Panna Marple jest moim ulubionym detektywem. Treści opisywać nie chcę, bo jakże zdradzać o czym to jest? Obejrzałam także film na podstawie tej powieści. Jeszcze lepszy niż książka, dzięki aktorom. Oczywiście dla miłośników Agathy Christie. Każdy ma swojego ulubionego autora kryminałów.

Uwielbiam kryminały retro!

Uwielbiam kryminały retro!