Smerfy i Wioska Dziewczyn. Zakazany Las

17.07.2022

6 / 10

Na półkach:

W tym roku syn Peyo, czyli Thierry Culliford, rozpoczął nowy cykl w świecie Smerfów. po raz pierwszy mamy do czynienia z żeńską wioską tych wesołych skrzatów i wypada to całkiem dobrze. Pierwszy tom "Smerfów i wioski dziewczyn" to ciekawe wprowadzenie do świata za murem. Dosłownie, gdyż wioska płci nadobnej mieści się za wielkim, kamiennym murem oddzielającym las zamieszkały przez Smerfy z tajemniczym i magicznym Zakazanym Lasem. Album oferuje pięć historyjek, będących w istocie jedną całością i pobieżnie przedstawiających pierwsze spotkanie przedstawicieli obu wiosek. Wypadło to nawet interesująco, a miejscami bardzo wesoło, choć do ideału tutaj daleko. Zacznijmy jednak od początku.

Nowa wioska jest w praktyce, czego można było się spodziewać, lustrzanym odbiciem pierwotnych Smerfów. Zatem mamy tutaj żeńskie odpowiedniki części bohaterów, choć nie wszystkich. Samych różnic jest sporo. Las został przesycony magicznymi roślinami i zwierzętami, dziewczyny wolą dynie i nie znają smerfojagód, ich wioska wznosi się w koronach drzew i borykają się z zupełnie innymi przeciwnikami niż męskie Smerfy. Nie ma tutaj, przynajmniej na razie, odpowiedników Gargamela czy Omnibusa.

W wiosce dziewczyn również obyczaje są zupełnie inne. Ich taniec jest bardziej energiczny i przypomina nieco współczesne wygibasy, same Smerfki, że się tak wyrażę, są bardziej odważne oraz bezpośrednie, a ich styl życia nie jest tak spokojny jak ten u Smerfów. Słowem - dwa różne światy. Pasuje to jednak do całokształtu i wpisuje się w nową, współczesną wizję Smerfów. Można powiedzieć, że syn Peyo nie kopiuje kropka w kropkę dzieła swego ojca, tylko dodaje sporo od siebie. Co ważniejsze robi to dobrze, utrzymując wysoki standard jaki wykreował jego poprzednik.

Co do samych historyjek to pierwsza jest swego rodzaju wstępem. Poznajemy główne postacie, ich wioskę oraz wspomniany wcześniej mur. Kolejna opowieść pokazuje już pierwsze spotkanie przedstawicieli obu wiosek i tu brakuje mi łącznika, czyli samego momentu nawiązania kontaktu i wybrania delegacji do wioski dziewczyn. Jak wspomniałem mamy tutaj pięć osobnych opowieści układających się w jedną całość. Niestety pomiędzy nimi są przerwy,które trochę psują obiór całości. Następne historie przybliżają nam kolejne elementy życia w wiosce żeńskich Smerfów. Głównymi bohaterami tutaj, jeśli idzie o męską widownie z jednym wyjątkiem, jest Ważniak, Osiłek i Ciamajda. Wyjątkiem zaś jest Smerfetka, choć jej rola została tu mocno ograniczona.

Ogólnie całość wypada dobrze, przyjemnie się to czyta, mamy sporo humoru, zaś przygoda z Ciamajdą przywiodła mi w pamięci pewną scenę z filmu "Awatar". Rysunek też utrzymuje formę, ale mimo to pierwszy album "Wioski Dziewczyn" nie porwał mnie w niebiosa. Z drugiej strony jeśli ktoś nie zna jeszcze Smerfów, to może być dla niego całkiem ciekawa przygoda. Dlatego zarówno fanom jak i osobom nie mającym jeszcze do czynienia z niebieskimi skrzatami, polecam lekturę tego tomu. Jest szansa, że ciekawie się rozwinie i może osiągnie taki sam poziom jak pierwowzór.

420

265

_mama_kama_

04.07.2017

10 / 10

Na półkach: , ,

Super komiks z pięknymi obrazkami dla fanów smerfów :)

Pokaż mimo to

178

155

Chwytam_Szczęście

27.06.2017

7 / 10

Na półkach: ,

W komiksie znajdziemy aż pięć ciekawych historyjek. Dowiemy się, jak to się stało, że Lilijka zgubiła czapkę, którą później znalazła Smerfetka. Razem z Ważniakiem i dziewczynami udamy się na bardzo męczący spacer. Stawimy czoło przerażającemu złodziejowi dyń oraz poznamy latającego smoka Ciamajdy. Kto zostanie najodważniejszym Smerfem - Burza czy Osiłek?

Lektura krótkich opowieści o smerfnych dziewczynach była bardzo przyjemna. Odkrycie swoich żeńskich odpowiedników przez Smerfy stwarza wiele okazji do poznania nowej, baśniowej krainy i zamieszkujących ją stworzeń oraz przeżycia ekscytujących przygód.

Rysunki nawiązują do prac Peyo, ale są bardziej odświeżone. Kolorystyka jest bardzo żywa, sporo różu i fioletu (taki ukłon w stronę dziewczynek). Duża i wyraźna czcionka, świetne rysunki, humor sytuacyjny, mnóstwo akcji i dobra zabawa to jest to, co cenimy w komiksie "Zakazany las".

4176

2164

eR_

03.06.2017

6 / 10

Na półkach: ,

Smerfy stworzone przez artystę ukrywającego się pod pseudonimem Peyo od lat bawią kolejne pokolenia widzów. Nie tylko tych najmłodszych, bowiem i ja lubię i oglądam ... Niebieskie stworki, ich zagubiona w lesie wioska, Gargamel i Klakier, czegóż chcieć więcej?

W maju miał swoją premierę nowy film z przygodami tych stworków. a "Smerfy i wioska dziewczyn", bazuje właśnie na tej filmowej opowieści. Kilka pozornie niezwiązanych ze sobą historyjek, opisuje zupełnie nową wioskę, w której żyją same smerfetki. Nareszcie Smerfetka nie będzie sama.

Wszystko jest tu szalenie kolorowe i zabawne, mi jednak brakuje tej prostoty, pozornej z dzieł samego Peyo. Ale może się czepiam. Co nie zmienia tego, że polecam, zachęcam do obejrzenia i do wspólnej zabawy ze Smerfami.

8361

7052

Wkp

20.05.2017

6 / 10

Na półkach: ,

GDYBY SMERFY BYŁY DZIEWCZYNAMI

Maj to zdecydowanie miesiąc Smerfów, szczególnie jeśli chodzi o komiksy. Za sprawą nowego pełnometrażowego filmu, który na ekrany kin trafi już pod koniec miesiąca, na rynku pojawiły się aż trzy nowe albumy z tej serii. Pierwszym z nich było „Dziwne przebudzenie Smerfa Śpiocha” samego ojca Smerfów, Peyo, drugim „Smerf finansista”, który stanowił wspólną pracę jego i syna, kontynuatora serii, trzeci, niniejszy, to zbiór związanych ze wspomnianym filmem opowiastek traktujących o Smerfach-dziewczynach. Zbiór, który wprowadza komiksy o niebieskich stworkach w nową erę. Jak mu to wychodzi?

Jest gdzieś w lesie takie miejsce za murem, gdzie żyją Smerfy. Ale nie są to te stworki, które wszyscy dobrze znamy – te Smerfy to dziewczyny! A na dodatek nie mają pojęcia o istnieniu ich męskich odpowiedników. Kiedy jednak pewnego dnia Lilijka przypadkiem trafia za mur, a próbując znaleźć drogę dociera do świata rozciągającego się za drugim takim samym, odkrywa że istnieją także inne Smerfy. Spotkanie obu grup staje się początkiem poznawania nawzajem siebie i swoich odmiennych krain, a także nawiązywania nowych przyjaźni i stawiania czoła nieznanym dotychczas zagrożeniom. W rządzonej przez mądrą czarodziejkę Wierzbę wiosce dziewczyn nie ma prawdzie Gargemela, ale jest smerfołówka i są też tajemnicze stworzenia kradnące dynie – tutejszy odpowiednik smerfojagód. Ciamajda, Osiłek, Ważniak i inne Smerfy, w towarzystwie dziewczyn, przeżyją wiele niezwykłych przygód i przekonają się, że kobiety w niczym im nie ustępują!

Chociaż pierwszy tom serii „Smerfy i wioska dziewczyn” składa się z pięciu luźno ze sobą powiązanych komiksów, tak naprawdę stanowi dość zamkniętą opowieść, otwierającą jednocześnie nowy etap w życiu Smerfów. Od teraz Smerfetka nie jest już jedyną dziewczyną, tak jak i wioska przestała być jedna. Zmienił się też świat, przybyło nowych dziwów, a całość zmieniła się zasadniczo także i pod względem graficznym. Niniejszy komiks to absolutna nowość (w oryginale wydany został w tym roku),twórcy odświeżyli więc rysunki, tworząc za ich pomocą pomost łączący klasyczne komiksy z tym, co widzimy na kinowych ekranach. I chociaż filmów fabularnych o Smerfach niestety nie trawię (twórcy zabili w nich niemal cały klimat pierwowzoru),„Wioska dziewczyn” jak najbardziej przypadła mi do gustu.

Na czym polega zmiana w grafice? O ile kreska pozostała taka sama, o tyle kolor bardziej rozbudowano i dodano do niego komputerowe efekty. Nie ma więc dawnej prostoty, jednak wciąż posiada swój urok. Jak zresztą i treści poszczególnych epizodów. Dzieje się jak zwykle dużo, z humorem i przesłaniem, a zderzenie dwóch światów, ich podobieństw i różnic, zostało dobrze wykorzystane. Jeśli twórcy utrzymają ten poziom – a nic nie zapowiada by miało być inaczej – zapowiada się nowa, ciekawa seria o przygodach Smerfów. Dlatego też miłośnikom niebieskich stworków polecam niniejszy tom.

Recenzja opublikowana na moim blogu http://ksiazkarnia.blog.pl/2017/05/20/smerfy-i-wioska-dziewczyn-1-zakazany-las-thierry-culliford-alain-jost-luc-parthoens-alain-maury-miguel-diaz-laurent-cagniat-jeroen-de-coninck/

Przygody Smerfów. Nie igra się z postępem

Poznaj innych czytelników

52 użytkowników ma tytuł Smerfy i Wioska Dziewczyn. Zakazany Las na półkach głównych

Przeczytane 42
Chcę przeczytać 9
Teraz czytam 1

29 użytkowników ma tytuł Smerfy i Wioska Dziewczyn. Zakazany Las na półkach dodatkowych

Posiadam 11
Komiksy 10
Komiks 3
Literatura dziecięca 2
Filia 17 Kleks 1
2018 1
Serie 1

Inne książki autora

Więcej

0,0

Smerfy i Wioska Dziewczyn. Zły czar Wróżki Kwiatuszki Laurent Cagniat, Thierry Culliford, Falzar

8,8

Smerfy i Wioska Dziewczyn. Kraina Smerfujących Kamieni Laurent Cagniat, Thierry Culliford, Luc Parthoens

8,3

Smerfy i świat emocji. Smerf, który był zazdrosny Thierry Culliford, Antonello Dalena

8,1

Przygody Smerfów. Smerfy i fioletowa fasola Nine Culliford, Thierry Culliford, Pascal Garray, Alain Jost

8,2

Przygody Smerfów. Gargamel, przyjaciel Smerfów Nine Culliford, Thierry Culliford, Alain Jost, Alain Péral

8,1

Przygody Smerfów. Smerfy i półdżin Nine Culliford, Thierry Culliford, Jeroen De Coninck, Miguel Diaz, Alain Jost

8,2

Przygody Smerfów. Smerf Bohater Nine Culliford, Thierry Culliford, Jeroen De Coninck, Miguel Diaz, Alain Jost

więcej

Czytelnicy Smerfy i Wioska Dziewczyn. Zakazany Las przeczytali również

Ludo Borecki Thierry Culliford Nine Culliford Pascal Garray Philippe Delzenne José Grandmont

http://www.nieperfekcyjnie.pl/2016/04/nie-igra-sie-z-postepem-philippe.html Pamiętacie te piękne czasy, kiedy wszystkie dzieci przybiegały z podwórka do domu o godzinie 19, po to, aby zasiąść przed telewizorem w celu obejrzenia Dobranocki? Z pewnością każdy, kto wychowywał się w czasie, gdy emitowano ten wieczorny blok programowy, do tej pory z rozrzewnieniem wspomina ulubione bajki. Moją, bezapelacyjnie!, były Muminki oraz Smerfy. Pod nieobecność Papy Smerfa, wszystkie stworzonka proszą Pracusia o stworzenie pomocnych urządzeń w celu ułatwienia sobie codziennych obowiązków. Ten bez wahania spełnia ich pragnienia, w każdej minucie produkując coraz to nowsze wynalazki. Jednak apetyt rośnie w miarę jedzenia, zatem Smerfy zaczynają wykorzystywać owe urządzenia do wszelkich czynności, w tym również spełniania każdej najmniejszej zachcianki. Pewnego dnia pomocnicy zaczynają wszczynać bunt, a role odwracają się. Na szczęście w porę nadchodzi Farmer, który błyskawicznie odszedł z wioski, kiedy jego towarzysze zachłysnęli się otaczającym dobrobytem, ponieważ nie mógł zrozumieć ich naiwności oraz lenistwa. Historia, jaka przydarzyła się Smerfom, uświadamia, że nie zawsze warto iść na łatwiznę, ponieważ często to, co nie wymaga jakiegokolwiek wysiłku, okazuje się zgubne i wspaniałe jedynie na chwilę. Warto pamiętać, że nie każde ułatwienie jest dobre i pożyteczne. Komiks, który pozornie ma przynieść okazję do zabawy i miłego spędzenia wolnego czasu, nie tylko bawi, ale również uczy, przekazując istotne treści. Dodatkowym atutem są niezwykle barwne i nieprzekombinowane ilustracje, idealnie oddające klimat dawnych Smerfów. Kto nie zna przesympatycznych niebieskich stworzonek, posiadających białe czapeczki i głowy pełne pomysłów? Któż nie pamięta złowieszczego czarodzieja Gargamela pragnącego złapać Smerfy? Albo jego kompana - rudego kota Klakiera, który często przypadkowo psuje plany swojego właściciela? Smerfy to ponadczasowa produkcja, która podbijała dziecięce serca wiele lat temu, a i teraz ma mnóstwo sympatyków. Pomimo upływu czasu, nadal jestem ich fanką i przyznam szczerze, że jednak Smerfy w starej wersji nie mają sobie równych, a wszelkie współczesne animacje to jedynie marne kopie. Nawiązując jeszcze do pierwszego akapitu - nigdy nie zrozumiem decyzji o zdjęciu z wizji bajek, które od wielu lat uprzyjemniały czas zarówno dzieciom, jak i ich rodzicom. Godzina 19:00 była wręcz magiczna i stanowiła swoistą ostoję, ponieważ każde dziecko wiedziało, że o tej porze musi być w domu, a po seansie bajkowym nadchodził czas kąpieli i położenia się do łóżka. Współczesne dzieci najczęściej nie mają takowej rutyny, a bajki, jakie przychodzi im oglądać, nierzadko nie mają nic wspólnego z tymi cudami, jakie widzieliśmy my. Dlatego jestem zwolenniczką zapoznawania dzieci z dawnymi produkcjami, ponieważ niejednokrotnie są one zdecydowanie bardziej wartościowe. Kiedyś, mając kilkanaście lat mniej niż teraz, lubiłam czytać komiksy, szczególnie te z serii Gigant, ponieważ przepełniały biblioteczne półki. Jednak od niezwykle długiego czasu nie miałam w ręku żadnej historii obrazkowej, dlatego cudownie było powrócić do wspomnień, aby na chwilę znowu poczuć się dzieckiem. Dlatego polecam ten komiks wszystkim (i tym młodszym, i tym starszym),gdyż jest... smerfastyczny!

prozaczytana

oceniła na710 lat temu

Przygody Smerfów. Dziwne przebudzenie Smerfa Śpiocha

Peyo

Smerfy są pracowite, choć jeden z nich mógłby przespać całe życie. Mowa oczywiście o Śpiochu, który potrafi zasnąć z byle powodu. Tak też stało się i tym razem, jednak pozostałe Smerfy postanowiły wysmerfować mu kawał, który o mało nie skończył się tragicznie. Tak, Gargamel miał tutaj coś do powiedzenia. Jest to pierwsza z pięciu historii, jakie znajdziemy w tym albumie i chyba jedna z zabawniejszych. Ma też, jak niemal każda historyjka o niebieskich skrzatach, swój morał, a brzmi on "Nie warto przesypiać całego życia". Choć Śpioch chyba nie do końca pojął znaczenie tych słów. Pozostałe opowieści również pokazują, że czasem mądry Smerf to Smerf po szkodzie. Oprócz tytułowego "Dziwnego przebudzenia Smerfa Śpiocha", mamy jeszcze "Pociąg Smerfów", "Smerf i Smok", "Smerfy Strażacy" oraz "Kret u Smerfów". Najciekawiej wypadł pociąg oraz strażacy, gdzie bardzo dużo do opowieści dołożył Pracuś. W praktyce bez niego te historie by nie powstały. Jednak jego wysiłek w obu wypadkach nie do końca przyniósł zakładany z góry efekt, choć nie było w tym jego winy. W obu przypadkach Smerfy miały do czynienia z czarownikiem Gargamelem i mimo happy endu, o mało co nie wylądowały w garnku. No, w drugim wypadku na ruszcie. Nasze małe, niebieskie skrzaty poczuły się bowiem zbyt pewnie za pierwszym razem i nie doceniły sprytu swego odwiecznego wroga. Mogło się to dla nich skończyć nie ciekawie gdyby nie pewne okoliczności losu. W drugim wypadku mamy do czynienia z nadgorliwością grupy Smerfów będącej strażakami, co udowadnia nam tylko, że dobre chęci nie zawsze popłacają. Najsłabiej wypadła w mojej opinii opowieść ze smokiem. Owszem było tam trochę śmiechu, ale główny temat jakim jest szukanie zwierzęcego przyjaciela, nie do końca wypalił. Ot każdy Smerf ma jakiegoś towarzysza, tylko Nieśmiałek nikogo nie może sobie znaleźć. Do czasu gdy spotyka... smoka. Jak łatwo się domyślić sprowadza to na wioskę same kłopoty, bo nawet mały smok, do tego ziejący ogniem na wszystkie strony, potrafi dokonać spustoszenia. Nie inaczej jest w tym wypadku i kompan Nieśmiałka nie jest mile widziany przez inne Smerfy. Druga część opowieści jest jednak ciekawsza i daje co nieco do myślenia. Sam finał też potrafi wywołać uśmiech na ustach czytelnika. Co zaś się tyczy przygody z kretem to tutaj pierwsze skrzypce gra Ważniak. Czy też raczej jego okulary oraz wredne dowcipy Zgrywusa. Krecik wpakowuje nasze małe skrzaty w kłopoty, gdy te próbują mu pomóc. Co zaś się tyczy samych okularów to zgrywus jak zwykle zaczyna od wybuchowego prezentu, jednak tym razem jego dowcip obraca się przeciw niemu samemu. Niemniej całość jest zabawna, a finał ciekawy, dobrze wieńczący cały album. Trzeba przyznać, że mimo tylu lat na karku Smerfy, szczególnie te które wyszły jeszcze spod ręki Peyo, nadal bawią. Co prawda wolę albumy z jedną opowieścią, ale czasem taka seria krótkich opowiastek też potrafi rozbawić człowieka, gdy ma pochmurny nastrój.

Przygody Smerfów. Latający Smerf

Peyo

Smerfy to jedne z komiksowych postaci znane kilku pokoleniom miłośników opowieści o małych, niebieskich stworkach wykreowanych rzez belgijskiego rysownika komiksowego Pierre’a Culliforda znanego jako Peyo. Smerfy szybko stały się bohaterami filmów oraz serialu animowanego, a popularność postaci sprawiła, że po śmierci artysty jego syn, Thierry Culliford, przy współpracy z artystami tworzy kolejne historie. To właśnie wielkie zainteresowanie sprawia, że co jakiś czas do miłośników Smerfów trafiają nie tylko gadżety, ale i nowe odsłony przygód. Album „Latający Smerf i cztery inne opowieści” to zbiór pięciu przygód. W pierwszej zostajemy świadkami wtargnięcia techniki w życie Smerfów. Latająca maszyna zachwyci wielu mieszkańców wioski, ale też znajdą się tacy, którym hałas i robiony przez nią bałagan nie przypadnie do gustu. W przygodzie nie zabraknie Gargamela, który również stworzy niesamowitą maszynę pozwalającą mu ścigać Latającego Smerfa. Ponad to w kolejnych opowieściach dowiemy się, dlaczego łakomstwo jest złe i w jaki sposób można się przed nim chronić. Artysta porusza ważną kwestię jedzenia w lesie tylko tych roślin, które się zna oraz produktów, których pochodzenie jest nam znane. „Smerf w masce” stanie się bohaterem mającym pogodzić wszystkich mieszkańców wioski kłócących się przed burzą. „Szczeniak u Smerfów” okaże jak wielką odpowiedzialnością jest opieka nad zwierzęciem oraz pozwoli zrozumieć, dlaczego zwierzęta lubią słuchać jednej osoby. W „Żartach Smerfa Zgrywusa” dowiemy się, że psoty mogą nie bawić adresatów i mogą sprawić, że będziemy niemile widziani. Jednak czasami psota może wybawić z rąk złego czarownika. Album należy do oryginalnej twórczości belgijskiego rysownika. Każda z opowieści posiada morał, każda pozwala pokazać dziecku odmienny problem. Całość oczywiście bardzo lekka, zabawna, z elementami grozy (wywołanej obecnością Gargamela). Całość dopełniają klasyczne, cartoonowe rysunki. Prostota znana z wczesnych komiksów jest również obecna w albumach tworzonych przez syna twórcy postaci komiksowych. Smerfy polecam każdemu dziecku. Dzięki tym niebieskim stworkom młodzi czytelnicy pokochają czytanie.

AnnaSikorska

oceniła na88 lat temu

Przygody Smerfów. Smerfy na letnisku

Thierry Culliford Nine Culliford Alain Jost Pascal Garray

Aby ktoś mógł odpoczywać, ktoś inny musi pracować. Ta złota zasada jest nienaruszalna i dotyczy każdej społeczności. Nawet Smerfów, które są utopijną alegorią na temat komunizmu. Przynajmniej ja tak to zawsze odbierałem. Tak czy inaczej w tej przygodzie Pracuś jest przemęczony. Wszyscy czegoś od niego chcą i facet nie daje już rady. Papa Smerf zleca mu odpoczynek, więc nasz dzielny Smerf wędruje na łono natury z dala od wioski. Tam wpada na pomysł stworzenia letniska, gdzie każdy smerf mógłby odpocząć. Jak zwykle w takich sprawach bywa, nasze małe skrzaty szybko wszczynają kłótnie. Na przykładzie wioski Smerfów mamy pokazane bolączki współczesnego świata. Wszyscy chcą wszystko, ale nie liczą się z konsekwencjami. Każdy chce odpoczywać, ale przecież ktoś musi ugotować, posprzątać czy obsługiwać gości. Taka osoba zatem pracuje, a jej też należy się wypoczynek. Uczciwą zatem formą jest zamiana ról na stanowiskach, tak aby jedna osoba pracowała, a inna odpoczywała. Jednak nie każdy ma talent do wszystkiego, szczególnie w tak specyficznej społeczności, gdzie dane Smerfy wyspecjalizowały się w swoich zadaniach. W tym momencie trudno takiemu garncarzowi zastąpić piekarza. Podobny problem był już kilkukrotnie ukazany w tej serii. Choćby w odcinku z pieniędzmi, gdzie dany zawód był bardziej użyteczny, a co za tym idzie przynosił większe zyski. Podobnie jest i tutaj. Mało kto jest wszechstronnie uzdolniony i potrafi zastępować innych. Do tego pewne zawody wymagają ścisłej specjalizacji, a inne są tak banalne, że może wykonać je każdy. Wszystkie jednak z czasem wypalają pracownika i ten musi zwyczajnie odpocząć.

Przygody Smerfów. Smerf Finansista

Peyo Thierry Culliford Luc Parthoens Nine Culliford Alain Maury

To co jest przeznaczone dla ludzi, nie zawsze musi okazać się czymś pożytecznym dla innych, w tym wypadku Smerfów. Mowa tutaj o pieniądzach i stylu życia jaki się z nimi wiąże. Wioska niebieskich skrzatów, zamieszkujących las w średniowiecznej Europie, nie zna wartości złota. Wspólnie pracują, wspólnie o siebie dbają, razem dzielą smutki i radości. Brzmi to jak utopijne, doskonałe społeczeństwo rodem z doktryn komunistycznych, choć w pewnym sensie czymś takim właśnie jest. Kiedy jednak do wioski zawitał, w praktyce czystym przypadkiem, pieniądz w postaci złotej monety, w czasie gdy Papa Smerf zaniemógł, życie małych Smerfów zmieniło się nie poznania. Pewnego słonecznego dnia w laboratorium Papy Smerfa dochodzi do groźnej eksplozji. W jej wyniku staruszek zapada w śpiączkę w wyniku zatrucia toksycznymi oparami, zaś sama pracownia jest doszczętnie zniszczona. Smerfy wysyłają jednego ze swoich do czarodzieja Omnibusa, który dawno temu przywołał niebieskie skrzaty aby pomogły pewnemu paziowi i jego giermkowi w ważnej misji. Przynajmniej tak mówi wersja komiksowa, gdyż animacja to zupełnie inna para kaloszy. Czarodziej zgadza się się pomóc, ale niestety zabrakło mu składników, zatem wysyła swego ucznia do miasta, gdzie akurat trwa targ. Smerf towarzyszy w młodemu człowiekowi i tak dowiaduje się czym są pieniądze. Zachwycony tym odkryciem postanawia wprowadzić ów wynalazek do społeczności smerfów, tym samym zdobywając miano Smerfa Finansisty. Jak się szybko okaże, nie każdy na tym zyska. Komiks jest bardzo pouczającą historią, obrazującą w wyjątkowo prosty sposób kilka ważnych spraw związanych z obrotem gotówką. Po pierwsze pokazuje, że nie znając wartości drogocennych materiałów, w tym konkretnym wypadku złota, inne rzeczy potrafią być cenniejsze. To społeczeństwo nadaje wartość danym towarom, wyceniając je względem podaży i popytu oraz czasu jaki musza poświęcić na ich produkcję. Smerfy tego dotąd nie znały i coś co dla nich było cenne, np. wiersz, szybko mogło stracić na wartości, zaś zwykły chleb będący codziennym zapotrzebowaniem, urosnąć do rangi rzeczy absolutnie koniecznej. To zaś rodzi kolejną rzecz - przydatność danych zawodów. Świetnie to pokazano na przykładzie Pracusia, Piekarza czy Farmera, którzy błyskawicznie zaczęli się bogacić. Tymczasem Poeta albo Zgrywus czy Śpioch praktycznie popadli w nędzę. Wytwory pierwszego nie miały wartości, drugiego nie przynosiły pożytku (chyba że chciało się zrobić kawał Zgrywusowi),a ostatni nigdy nie pracował. Kto zaś nie pracuje, ten nie je, jak prawi stare porzekadło, niestety nie działające sprawnie w niektórych ustrojach politycznych. To również powoduje podziały społeczne w społeczności niebieskich skrzatów. Ci którym się powodzi, stają się coraz bogatsi i mogą sobie pozwolić na wszystko. Inni zaś ciężko pracują aby w ogóle się utrzymać, a ci na samym dole drabiny społecznej muszą żebrać lub sprzedawać swoją własność aby mieć na chleb. Tymczasem Smerf Finansista jest wręcz ucieleśnieniem systemu bankowości. Zarabia na biedzie jednych oraz bogactwie drugich, obracając ciągle gotówką. Niby wszystko wydaje się uczciwe, ale biedota oraz tęsknota za dawnym stylem życia mogą popchnąć do drastycznych kroków. W ten oto sposób najbogatszy może stać się najbiedniejszym, a ten co teoretycznie nie ma nic, ma tak naprawdę cały świat. Brzmi pięknie, choć nie jest to wcale takie proste i cudowne jak się wydaje. Gargamel w tej opowieści również będzie miał co nieco do powiedzenia, dając tym samym Smerfom lekcję pokory. "Smerf Finansista" to w moich oczach bardzo ważny album. Pokazuje prawdę o pieniądzu, ale nie piętnuje go na całej linii. Udowadnia natomiast, że w utopijne, baśniowej społeczności małych skrzatów ludzkie wynalazki potrafią przynieść więcej złego niż dobrego. Niestety nasza rzeczywistość wymusza na nas obrót gotówką, od której jesteśmy uzależnieni. To wokoło niej zbudowaliśmy nasze życie w wielkich miastach i bogatych wsiach. Jednak są rejony, gdzie pieniądz jest mniej wart niż chleb, który codziennie jemy. Tam liczy się wspólnota i jej silna więź.

Przygody Smerfów. Kosmosmerf

Peyo Yvan Delporte Gos

Sentymentalna podróż do dzieciństwa to lektura tego komiksu. W naszym przypadku jest to też próba pokazania młodemu czegoś z własnego dzieciństwa. O ile kreskówki często są dla niego nie do zaakceptowania, bo "boi się Gargamela", o tyle wersje komiksowe przechodzą. Przedszkolak bardzo lubi komiksy, zwłaszcza gdy jest w nich mało tekstu i może sam je czytać. Smerfy się sprawdziły dobrze, może też dlatego, że w tym tomie nie ma Gargamela:) No i humor (szczególnie słowny) w tym komiksie śmieszył syna.

lolipop13

ocenił na81 rok temu

Hotel Dziwny. Przez zimę do wiosny

Katherine Ferrier Florian Ferrier

Cudownie, że powstają tak wspaniałe komiksy dla dzieci. Czytałem go z prawdziwą rozkoszą i rozmarzeniem. Ma "muminkowy" klimat: jest taki ciepły i przytulny (bez migdałowego posmaku melancholii). Z miejsca polubiłem tę delikatną kreskę, którą narysowano bohaterów i świat. Ludzie i dziwne stworki (jakby wprost z wyobraźni Tove Janosson... a jednak wciąż oryginalne). To jest dziecięcy świat i nie ma potrzeby zastanawiać się nad tym, że mała dziewczynka prowadzi hotel... czy chłopiec mieszka sam w lesie. Po co komu takie myśli? To świat w którym dzieci są samodzielne, zaradne a jednocześnie wciąż dziecięce. Pan Leclair przypadnie do gustu każdemu miłośnikowi książek (no jakbym widział siebie). Kaki kradnie większość uwagi. Rozkoszne Nie-Wiadomo-Co, wszędobylskie, bezczelne, skore do zabaw i nieposłuszeństwa. Dostrzegam tutaj delikatną inspiracją mangą. Reakcje Kakiego są przerysowane. Służy też autorom do żartów ;) Genialni są Gburowaci i duża plansza z Zimnym Wiatrem. Komiks niby prosty ale przykuł moją uwagę bezgranicznie. Jeśli miałbym trafić do bajkowego świata i tam zostać - mocno bym się zastanawiał czy ma być to melancholijna Dolina Muminków czy okolice Hotelu Dziwnego. Świetnie dogadałbym się z Celestynem. Wiem kogo bym zabrał do tego świata :)

Lis Gracki

ocenił na92 lata temu

Przygody Smerfów. Smerfy i maszyna snów

Miguel Ángel Díaz Thierry Culliford Nine Culliford Jeroen De Coninck Alain Jost Miguel Diaz

W dzisiejszych czasach postęp technologiczny jest wręcz oszałamiający. Szczególnie w zakresie cyfryzacji, co wręcz widać gołym okiem. Nigdy bym nie przypuszczał, że historia o Smerfach, bardzo umiejętnie będzie potrafiła przestrzegać przed pewnym zjawiskiem, związanym z cyfrową rozrywką. Mianowicie uzależnieniem od obrazu. Od wirtualnych marzeń, które wydają się być tak bardzo rzeczywiste, że aż prawdziwe. Które działają niczym narkotyk. A jednak tak się stało i tak oto "Smerfy i maszyna snów", to idealny przykład na to, jak łatwo zatracić się w wyimaginowanym świecie. W dzisiejszych czasach bardzo łatwo o rozrywkę wszelkiej maści, szczególnie tą wirtualną. Łatwo się też w tym zatracić. Podobnie jak Smerfy zatraciły się w swoim świecie marzeń, za sprawą magicznej tablicy i okularów. Niestety nie przypuszczały, że każdy sen na jawie ma swoją cenę, a tą podyktował czarodziej sterujący tablicą. Smerfy szybko uległy pokusie i nawet Papa Smerf szybko zatracił się we własnych marzeniach. Tylko ważniak, dzięki swej wadzie wzroku, był odporny na urok, więc to na niego spadło uratowanie wioski przed zagładą. Jej symptomy pojawiły się szybko. Smerfy zaniedbywały swoje codzienne obowiązki, harowały na koszt utrzymania w działaniu magicznej tablicy i spędzały przed nią każdą wolną sekundę. Czy nie brzmi to znajomo? Ileż razy sami wpadamy w taka pułapkę oglądając serial albo grając w grę. Nawet przeglądanie głupich komplikacji filmików na YT potrafi pożreć dziennie kilka godzin. Potem szybko do pracy, aby zarobić na utrzymanie internetu oraz prąd, i wracamy w to błędne koło. Zaniedbujemy relacje z innymi ludźmi, własne zainteresowania, zdrowie i tak dalej. Byle tylko wyimaginowany sen się jeszcze na chwilę ziścił. Oto narkotyk XXI wieku.

Przygody Smerfów. Dzieciak u Smerfów

ocenił na83 lata temu

Thierry Culliford Nine Culliford Jeroen De Coninck Miguel Díaz Vizoso

Każdy z nas choć raz w życiu miał do czynienia z dzieckiem, o którym można by pomyśleć złośliwy dzieciak. Pozornie zadbane, mające wszystko, a jednak tak psotne, niezdyscyplinowane i wywołujące w otoczeniu negatywne emocje, że nie daje się polubić. Psucie wszystkiego, robienie złego wrażenia i dążenie do zwrócenia na siebie uwagi jest dla nich celem. Dlaczego? Odpowiedź na to pytanie znajdziemy w komiksie „Dzieciak u Smerfów”. Papa Smerf wraca do domu na bocianie niemającym zmysłu orientacji, dlatego błądzi po okolicy. Do tego trafiają na burzę, która uszkadza biednego ptaka. Na szczęście jego upadek dostrzega Wojciech Dobrotliwy i opiekuje się rannym bocianem. Opowiada mu też o swoim siostrzeńcu, który ma przyjechać do niego z miasta. Jest to bardzo psotny chłopiec, ale to Wojciecha nie zraża. Wręcz przeciwnie: chce pomóc samotnej siostrze w wychowaniu Miłusia. Przywozi go podróżny na furmance z sianem i od tego momenty w okolicy zaczynają się same kłopoty: zwierzęta przestają być bezpieczne, stary Wojciech jest zrujnowany, a dzieciak ze swoją maskotką Paskudkiem trafia do wioski Smerfów, gdzie wyrządza liczne szkody. Papa Smerf jednak znajdzie wyjście z trudnej sytuacji nawet, kiedy w wiosce pojawi się Gargamel, który imponuje chłopcu. Wielkie samolubstwo i złośliwość starego złego czarownika sprawiają, że staje się on idolem Miłusia, który w ramach wkradania się w łaski potężnego Gargamela pomaga złapać Smerfy. Jak w takiej sytuacji poradzi sobie Papa Smerf? Czy uda mu się uratować Smerfy i sprawić, że chłopiec całkowicie się zmieni? Przekonajcie się sami. „Dzieciak u Smerfów” to niedługi komiks dla dzieci i dorosłych. Czytelnicy znajdą w nim interesującą lekturę z ulubionymi bohaterami, ciekawymi wydarzeniami, pozytywnymi i negatywnymi bohaterami oraz pouczającymi wnioskami. Odkryją, że nawet najbardziej niegrzeczne dziecko może być całkowicie inne. Wszystko zależy od nas – dorosłych. W komiksie znajdziemy znane z serialu animowanego Smerfy postacie i stylistykę rysunku pierwszego twórcy opowieści o niebieskich ludzikach. Opowieści jednak różnią się nieco akcją, prezentowanymi problemami ze względu na poruszanie bardziej aktualnych problemów. Wśród tomów tworzonych przez następców Pierre’a Culliforda znajdziemy takie tytuły jak „Smerf reporter”, „Smerfy hazardziści”, „Nie igra się z postępem” odwołujące się do tego, co czytelnicy znają z życia codziennego. Gnanie za sensacją, uzależnienie od hazardu, urata mienia, wykorzystywanie robotów i bunt maszyn to częste motywy wielu filmów dla dorosłych, a w komiksach stały się pouczającymi przygodami niebieskich ludków. Komiks polecam wszystkim dzieciom. Będzie to doskonała lektura dla uczniów i przedszkolaków, którzy nie przepadają za książkami. Czytanie komiksów pomoże rozwinąć czytelnicze zainteresowania.

AnnaSikorska

oceniła na99 lat temu

Przygody Smerfów. Szare Smerfy

Thierry Culliford Luc Parthoens Alain Maury

"Szare smerfy" to kolejny tom z serii, który ukazał się (w końcu!) na polskim rynku. Jeden z nielicznych, który zawiera tylko jedną opowieść - jedną ale za to jaką! Wszystko zaczyna się od dziwnego zachowania Smerfów - zaczynają być dla siebie niemiłe, przestają sobie pomagać, wyśmiewają się wzajemnie i obrażają. Nagle podczas jednej z kłótni w lesie Smerfy odkrywają, że nie są w nim same, a prawa do smerfojagód zaczęły rościć sobie... Szare Smerfy, na czele z Papą Szefem. Papa Smerf zachęca Smerfy do prób zaprzyjaźnienia się z sąsiadami, jednakże sprawy przybierają nieoczekiwany obrót. Czy Smerfy zjednoczą się w obliczu wspólnego wroga? Gorąco polecam :)

Herbaciarka

oceniła na87 lat temu

Przygody Smerfów. Zupa ze Smerfów

Peyo Yvan Delporte

W końcu udało mi się przeczytać pierwszy tom przygód smerfów, gdzie pojawia się słynny Pasibrzuch. Facet jest słusznych rozmiarów, do tego wiecznie głodny i potrafi zeżreć dosłownie wszystko. Pewnego razu zawędrował w pobliże siedziby Gargamela, a ten narobił mu smaka na zupę ze smerfów. Czarownik liczył bowiem, ze Pasibrzuch zaprowadzi go tym sposobem do wioski naszych niebieskich skrzatów, ale finalnie olbrzym dotarł tam sam. Jak się szybko okazało, przebiegły Papa Smerf szybko wpadł na plan poradzenia sobie z głodomorem. I tutaj zaczyna się zabawa, przynajmniej dla czytelnika, bowiem smerfy już tak lekko nie miały. Otóż naprawdę przygotowują zupę, jednocześnie zwodząc Pasibrzucha i nakazując mu czekać. Cała akcja jest niezwykle pomysłowa oraz zabawna, a jej finał dość nieoczekiwany. Pięknie też w cały wątek zostaje wprowadzony czarownik Gargamel i jego rudy kocur, którzy zdecydowanie przeliczyli siły na zamiary. Album zawiera też drugi komiks, a raczej zbiór krótkich historyjek pod przewodnim tematem - Dobry żart, Smerfa wart!. Jest to fajny zestaw, mający całkiem mocny wydźwięk czysto humorystyczny, bez większej puenty. No może poza ostatnim kawałkiem poświęconym Smerfetce. Ciekawie urozmaica ten album i przypomina, że powstało dużo krótkich opowieści o naszych niebieskich skrzatach. Polecam zatem po niego sięgnąć, nawet jeśli dotąd, jakimś cudem, nie mieliście styczności z tą serią.

Ernest i Rebeka - Mój kumpel mikrob. Wyd. zbiorcze tom 1

Guillaume Bianco Antonello Dalena

Sympatyczny, zabawny komiks o charakternej dziewczynce, której najlepszym przyjacielem jest... mikrob. Ernest, bo o nim mowa, ochrania Rebekę przed innymi wirusami, bakteriami i drobnoustrojami, bo też dziewczynka jest bardzo chorowita i podatna na infekcje. Inna rzecz, że sama wybiega na bosaka na śnieg, żeby tylko wywołać katar lub gorączkę - bo wie, że Ernest będzie przy niej tylko wówczas, gdy będzie chora... A obecność zielonego glutka będzie jej potrzebna nie tylko do przeżywania zabawnych i zwariowanych przygód, ale przede wszystkim - do radzenia sobie z trudną rodzinną sytuacją. Rodzice Rebeki bowiem decydują się na rozstanie. Co więcej, w domu wkrótce pojawi się ktoś obcy - nowy wybranek serca mamy Rebeki. I dziewczynka zupełnie nie będzie sobie umiała poradzić z tą sytuacją. Tak więc to komiks z jednej strony zabawny, z drugiej zaś - dający do myślenia. Pokazujący, jak bardzo dzieci przeżywają kłopoty dorosłych. I jak próbują sobie z nimi radzić. Dzięki temu komiks z powodzeniem mogą czytać nie tylko młodzi czytelnicy, ale również dorośli.

goskrzys

ocenił na71 rok temu

Rufus. Wilk w owczej skórze. Tom 1

Bartosz Sztybor Agnieszka Świętek

Poznajemy parę owiec, która chce adoptować dziecko. Odwiedzają sierociniec w którym mieszka Rufus. Rufus jest wilkiem, ale nie do końca wie, co to znaczy. Widzi, że inne zwierzęta się go boją i nikt nie chce go przygarnąć. Owce po chwilowym wahaniu, podejmują się wychowania chłopca. Wilczek trafia do nowej szkoły, nowe środowisko generuje pewne problemy... Komiks wydaje się prostą opowieść o adopcji i akceptacji. Ale z każdą stroną widzimy, że mamy tu głębszą historię. Autorzy poruszają temat stereotypów, tolerancji, akceptacji, miłości, poszukiwania przyjaciół i swego miejsca w świecie. Może być wyjściem do rozmów o strachu, przemocy, ale także o pokonywaniu swych lęków. Bartosz Sztybor i Agnieszka Świętek umieścili akcję komiksu w świecie zwierząt. I to było świetne posunięcie (Świętek już to zrobiła w Obiecankach). Prosto, jakby z automatu sami przypisujemy bohaterom ich zwierzęce zachowania - delikatne, naiwne owce; zły wilk itp. Dajemy się złapać na stereotypowe myślenie. Ale z każdą stroną, ba z każdym okienkiem zmieniamy zdanie. Nic nie jest oczywiste. Wszystko w co wierzymy, zostaje poddane weryfikacji, gdyż zwierzęta nie wpisują się w swoje cechy gatunkowe. Dodam na koniec, że komiks ma wielobarwną, żywą i radosną szatę graficzną która ucieszy czytelnicze oczy i serca. Publikacja została nagrodzona w III edycji konkursu im. Janusza Christy.

Apo

ocenił na81 rok temu

Przygody Smerfów. Smerfy hazardziści

Ludo Borecki Thierry Culliford Luc Parthoens

Podglądanie i naśladowanie ludzi może przynieść korzyści: smerfy używają przypraw z dalekich krajów, do których same nie popłynęłyby. Za to muszą regularnie wkradać się do ludzkich spiżarń, podkradać te bardzo ważne dla smerfa kucharza rzeczy i niepostrzeżenie przenosić je do wioski. Jednak nie wszystkie zwyczaje są dobre. Podczas jednej z wycieczek po zioła smerfy obserwują turniej rycerski, któremu towarzyszą zakłady. Idea gry o cenne rzeczy kończy się źle. Może i emocje są, ale cóż przyjemnego jest w nocowaniu w beczce czy pozbywaniu się swoich deserów? Te złe ludzkie praktyki mogą Smerfom uratować skórę, jeśli tylko przekonają Gargamela do uczestnictwa w turnieju. Interesująca opowieść z wykorzystaniem ulubionych dziecięcych bohaterów, a do tego w formie komiksu, który przyciągnie małych czytelników. „Smerfów hazardzistów” polecam wszystkim miłośnikom tych małych stworzonek. Moja córka jeszcze nie czyta samodzielnie, ale w obrazki wpatrywała się jak zaczarowana. Za każdym razem, kiedy usiłowałam jej przeczytać komiks ona go przejmowała i przeglądała. Jest to nasza ulubiona książka zaraz obok opowieści o przygodach „Maszy i Niedźwiedzia”.

AnnaSikorska

oceniła na810 lat temu

Sisters #7: Spalone słońcem

Christophe Cazenove William Maury

Wendy i Marine są siostrami. I jak to siostry - w takim samym stopniu kochają się, jak z uwielbieniem się kłócą i dokuczają nawzajem. Dzieli je prawie wszystko - podejście do życia i szkoły, wygląd - jedna jest brunetką, druga blondynką a nawet to, jak zupełnie odmiennie opowiadają o tych samych sprawach, ale łączy je to, że są równie szalone, energiczne i życie traktują, jak wielki park rozrywki!! W tym tomie znów się kłócą, znów grają, znów przeżywają wzloty i upadki, poznajcie ich najnowsze przygody! Warto!

Melissa Tygrys

ocenił na74 lata temu

Przygody Smerfów. Smerf Dzikus

Thierry Culliford Luc Parthoens Nine Culliford Alain Maury

Nawet małe, niebieskie skrzaty, zamieszkujące wielki las, gdzieś w średniowiecznej Europie, miały swojego Tarzana. No bardziej dzikusa, ale ilość nawiązań jest dość znaczna. "Smerf Dzikus", bo o tym albumie, jak i również postaci, mowa to dość długa i rozbudowana opowieść. Fabuła rozciąga się na całkiem spory kawał czasu, nie zaś jak to zwykle bywa na kilka dni, całość można podzielić niejako na trzy osobne akty, a finał jest naprawdę dobrze pomyślany. W całej przygodzie, Gargamel też ma sporo do powiedzenia, natomiast tytułowy bohater nie jest taki spokojny, jakby mogło się wydawać. Opowieść zaczyna się dość dramatycznie, bowiem od pożaru lasu, który doszczętnie niszczy wioskę oraz tereny wokół niej. Smerfy aby ugasić pożar są zmuszone do wysadzenia tamy, zaś tego czego nie zniszczył ogień, zmyła woda. W efekcie tego małym skrzatom, pora drugi, grozi wielki głód, jeśli szybko nie zbiorą zapasów na zimę, zbliżającą się wielkimi krokami. W tym celu opuszczają ruiny swej wioski i wędrują do dalekiej, północnej części Wielkiego Boru, który uniknął pożogi. Pośród Smerfów krążą od dawna rozmaite historie o dziwnych bestiach zamieszkujących te tereny, ale Papa Smerf uspokaja ich, że to tylko bajki dla niegrzecznych Smerfów. Czy aby na pewno? Komiks dobrze pokazuje, że nie warto nikogo na siłę zmuszać do naszego stylu życia. Nawet jeśli ogół społeczeństwa ma swoje obyczaje, to ktoś wychowany w zupełnie innym środowisku, mimo że z naszej krwi, nie odnajdzie się w tym co społeczność uznaje za słuszne. Nie oznacza to, ze taka osoba się częściowo nie zaadoptuje, ale nie łudźmy się, że całkiem wejdzie w nasze buty. Świetnie to widać na przykładzie Smerfa Ważniaka, pragnącego nauczyć Dzikusa cywilizacji. Co jak co, ale Ważniakowi należy przyznać sporo punktów za cierpliwość, o którą go nie podejrzewałem. Przynajmniej na tym polu. Wątek z Gargamelem jest natomiast rozłożony na dwa etapy i budzi całkiem sporo śmiechu na ustach czytelnika. czasami aż szkoda mi było złego czarownika, ale cóż począć, sam sobie tak pościelił. Natomiast w całej przygodzie czuć mocno stare, dobre Smerfy. Te znane z pierwszych komiksów, gdzie zresztą mamy nawiązanie do jednej z przygód (Głód w krainie Smerfów),jak i serialu animowanego. To jest taka kwintesencja tych przygód, gdzie małe, niebieskie skrzaty, nieraz bagatelizują jakieś zagrożenie, a potem przychodzi im słono za to zapłacić. Jeśli ktoś jest miłośnikiem tej serii, to obowiązkowo musi sięgnąć po ten album. Jest wesoły, z rozbudowaną historią i ciekawym zakończeniem. czego zatem chcieć więcej.

Jak w ciekawy sposób opowiedzieć o ryjówkach? To znaczy tak, żeby czytelnik dowiedział się o ich żerowaniu, metodzie na przetrwanie zimy (tak na marginesie - zmniejszają się, i to jest naukowo udowodnione, ha!),czy też o ich naturalnych wrogach i nie zasnął przy tym z nudów. No cóż, autorowi udała się ta sztuka po raz kolejny. Mamy wątek romantyczny, mamy sensacyjny, mamy sceny walki oraz pościgu. A na koniec happy end. Całkiem jak w amerykańskim filmie. Co bynajmniej nie oznacza, że komiks jest nudny lub przewidywalny. Ryjówki dzielnie zabiegają o odzyskanie swojej własności, czyli skradzionych zapasów, ponieważ doskonale wiedzą, że w ich sytuacji oznacza to - robaki albo życie. Kreska charakterystyczna dla autora. Może nie zachwyca specjalnie, ale również nie odrzuca. W ramach dodatku możemy zobaczyć, jak wyobrażają sobie bohaterów komiksu inni rysownicy. Bardzo interesująca galeria. Zatem jeśli jeszcze nie zawarliście znajomości z grupą ryjówek pod przywództwem Dobrzyka - najwyższy czas by to uczynić. Polecam.

Zguba zębiełków

Tomasz Samojlik

ilo99

ocenił na78 miesięcy temu

Przygody Smerfów. Smerfowanie biżuterii

Thierry Culliford Luc Parthoens Alain Maury

Oto nadszedł czas, że smerf dopuścił się kradzieży. I tym smerfem jest sam Zgrywus. Szesnasty tom przygód niebieskich skrzatów pokazał im nader boleśnie jak mało wartościowe jest dla nich złoto oraz kosztowności. Jednak gdy Zgrywus przez głupi wypadek trafia w ręce podróżnych artystów, żyjących z pokazywania sztuczek małych zwierząt, sytuacja zaczyna się komplikować. Oto smerfy muszą na dobre wkroczyć do świata ludzi aby ratować swojego pobratymca, który pod przymusem dokonuje coraz to bardziej zuchwałych kradzieży. Jak się jednak okazuje, nie tylko to trapi okolicznych mieszkańców, a prawdziwe kłopoty mają dopiero nadejść. Tak pokrótce prezentuje się fabuła tego albumu. Mimo pewnej dozy oklepanych schematów, fabuła potrafi czasem zaskoczyć. Szczególnie w dalszym etapie historii, gdy na wierzch wychodzą nowe rzeczy. Jest to ciekawy zabieg i pozwala w końcu niejako wyjść smerfom z ludzkiego cienia. Oczywiście nie zabrakło motywu z Gargamelem i choć jest krótki to potrafi nieźle rozbawić. Sam Zgrywus spisuje się w roli złodzieja doskonale. Szczególnie bawiły mnie listy jakie zostawiał swoim ofiarom, przepraszając ich za swój uczynek i tłumacząc czemu to zrobił. Przywodzi to na myśl pewne postacie filmowe i literackie, które podobnie czyniły, co jest ciekawą zagrywką ze strony autorów. Jak się błyskawicznie okazuje, mały smerf ma żyłkę do tej roboty, zatem żaden zamek nie jest mu straszny. Co prawda jego zleceniodawcy dostają szału z powodu zachowania wesołego skrzata, ale i tak w dużym stopniu osiągają sukces. Nie zabrakło tez typowych dla tej postaci prezentów wybuchających prosto w twarz, choć tu miały nieco inny wymiar. Co zaś się tyczy grupy smerfów udających się na ratunek porwanemu przyjacielowi, to muszą stawić czoła swym największym lękom. Oto świat ludzi, pełen miast, okrutników i kotów staje naprzeciw nim. Co prawda nie jest to ich pierwsze spotkanie z człowiekiem, nie licząc oczywiście Gargamela, ale dotąd małe skrzaty nie musiały zapuszczać się aż tak daleko. No nie licząc opowieści "Głód w krainie smerfów". Stają zatem przed zupełnie nowymi wyzwaniami, jednak jak zwykle ich spryt, a czasem nawet przywary, potrafią wyjść z kryzysu obronną ręką. "Smerfowanie biżuterii" to po lekturze "Smerfa finansisty", do którego ten komiks nawiązuje, całkiem ciekawa przygoda. Szkoda że wydawnictwo Egmont nie publikuje serii wedle kolejność chronologicznej tomów, ale mimo to da się spokojnie we wszystkim połapać. Odcinek ten niesie jednak z sobą naukę - nie próbuj być zbyt cwanym, gdy dobrze ci idzie. Nieraz możesz przez to wpaść w prawdziwe kłopoty, z których trudno będzie się potem wykaraskać.

Przygody Smerfów. Smerf Reporter

Ludo Borecki Thierry Culliford Luc Parthoens Nine Culliford José Grandmont

Lepszy od Smerfów hazardzistów, ponieważ satyra na dany temat ciągnie się przez praktycznie cały komiks, więc jest więcej żartów. W hazardzistach zajmowała pół komiksu, a potem Smerfy i Gargamel zajęli się czymś innym. Myślę, że Smerf Reporter jest już prawie na poziomie satyr z Asteriksa, takich jak Osiedle Bogów, czy Obeliks i spółka. Po prostu świetne.

kendo777

ocenił na710 lat temu

Przygody Smerfów. Czarne Smerfy

Peyo Yvan Delporte

Gdy w 1990 roku, mając siedem lat, w moje szczenięce łapki wpadł pierwszy album ze Smerfami, byłem w siódmym niebie. Komiks pozostał ze mną przez te wszystkie lata i ocalał z pożogi, jaka strawiła wiele innych serii, które zbierałem latach 90-tych. Teraz na fali wznowienia serii przez Egmont, wróciłem do tego tomu i nie żałuję. Bawi nadal tak samo jak wtedy gdy miałem siedem lat i szedłem do podstawówki. "Czarne Smerfy" bo o nich mowa, to jedna z ciekawszych przygód niebieskich skrzatów, jakie dane było mi przeczytać. Wydana w oryginale w 1963 roku, późno do nas zawitała, choć z wiadomych powodów, niemniej nic się nie postarzała. Oto powody dla których warto sięgnąć po ten album. Album zawiera trzy historyjki, z których pierwsza i ostatnia nakreślają nam w bardzo ogólny sposób historię Smerfów. "Czarne Smerfy" na starcie pokazują nam krainę w której żyją te wesołe skrzaty, opisując najważniejsze dla ich wioski miejsca. W tym zaporę oraz pobliskie jezioro i góry. Mapa nie uwzględnia ludzkich siedlisk, gdyż te znajdują się daleko poza opisywanym przez nią obszarem. Sama geneza zrodzenia się Smerfów nie jest jednak znana. Warto w tym miejscu zaznaczyć, ze komiks nie łączy się na tym polu z serialem oraz inną serią komiksową autorstwa Peyo, gdzie Smerfy pojawiły się po raz pierwszy, stworzone przez czarodzieja Omnibusa. Zresztą sama postać Omnibusa występuje w komiksie o Smerfach bardzo późno. Trzecia historyjka też nie rozwiewa wątpliwości odnośnie pochodzenia skrzatów, bo ilość zawartych tam informacji na ten temat jest bardo skąpa. Skupia się na to na ukazania sylwetki głównego antagonisty Smerfów, czyli Gargamela i jego kota Klakiera. Opisuje dlaczego czarnoksiężnik zaczął polować na te skrzaty, jak burzliwe było jego pierwsze spotkanie z nimi, co ostatecznie uzmysławia czytelnikowi czemu tak zaciekle na nie poluje przez całą serię. Co do Klakiera to w praktyce robi za dodatek, choć odgrywa jedną z ważniejszych ról przez krótki czas. Wracając do "Czarnych Smerfów" to ich historia jest dość ciekawa przedstawia innego, pomniejszego antagonistę naszych milusińskich, który jak się szybko okazuje potrafi być dużo bardziej niebezpieczny od Gargamela. Album zawiera jeszcze jedną historyjkę, nie powiązaną w żaden sposób z genezą Smerfów. Niemniej to ona dostarcza najwięcej śmiechu. Oto jeden ze smerfów postanawia, że nauczy się latać i będzie Latającym Smerfem. Jedno trzeba przyznać maluchowi - ma ogromne pokłady determinacji, choć jednocześnie to ona sprawia, że mieszkańcy wioski maja go po dziurki w smerfie i wzbiera w nich chęć przysmerfienia winowajcy. Kilkukrotnie wręcz płakałem ze śmiechu podczas lektury tego odcinka. Tak, jest to wyborny kawał komedii. Pierwszy tom Smerfów nadal przykuwa uwagę czytelnika, zarówno młodego jak i tego starszego. Pierwszy może poznać ich historię napisaną niezależnie od serialu, a drugi powspominać stare dzieje. Mi się ta podróż w przeszłość bardzo podobała i choć obecnie trochę wyrosłem ze Smerfów, przerzucając się ponownie na Lucky Luke'a, to cieszę się, że przypomniałem sobie ten komiks. Poczułem na nowo ducha dzieciństwa, a przy tym było wesoło i bardzo smerfnie. Czego chcieć więcej?