Przygody Smerfów. Kosmosmerf

malewielkieksiazki.blogspot.com Mikstury i eliksiry to bardzo niebezpieczne substancje. Przekonują się o tym wszyscy w wiosce smerfów. Papa Smerf nie miał wprawdzie złych zamiarów, kiedy wytwarzał swoją mieszaninę, ale polecenie, jakie wydał smerfom zostało zlekceważone. Lenistwo nie popłaca. Straszny Krakukas nadlatuje i robi się naprawdę niebezpiecznie. Tak dla rozładowania napięcia, na ilustracji pojawia się oskubane ptaszydło i wygląda komicznie. Od razu lepiej :) O smerfach jak zwykle trzeba powiedzieć, że potrafią zjednoczyć się, jeśli tylko nadchodzi niebezpieczeństwo. Nikt tam nie zostaje sam w potrzebie. I bardzo dobrze.

Zarówno w serialu animowanym jak i serii komiksowej geneza powstania Smerfetki jest taka sama. Stworzył ją Gargamel aby zasiała ziarno niezgody pośród społeczności Smerfów. Początkowo nasza blond włosa bohaterka nie wyglądała tak pięknie jak do tego przywykliśmy. Wręcz przeciwnie - była bardzo przeciętna, do tego z wrednym charakterem i niezbyt rozgarniętym rozumkiem. Jednak komiks pokazuje coś więcej, a mianowicie męską próżność. Tak, Smerfy zupełnie się zmieniają od kiedy Smerfetka nabywa pewnych, dobrze nam znanych cech, stając się postacią za którą szaleją niebieskie skrzaty. Pytanie tylko, kto jest temu winien? Podczas gdy w wiosce Smerfów życie płynęło spokojnym rytmem, Gargamel miotał się w swoim domu, pragnąc zemścić się na niebieskich skrzatach. Wtedy wpadł na iście szatański pomysł, który miał zburzyć harmonię w wiosce Smerfów. Postanowił nasłać na nie Smerfetkę. Z gliny, szafirów i jedwabiu stworzył dziewczęcą wersję Smerfa, a następnie za pomocą magii obdarował ją życiem i wypuścił w lesie. Gdy dziewczyna trafia do wioski życie w niej ulega diametralnej zmianie. Jednak to co Smerfy uznają za kłopoty, jest niczym w obliczu przyszłych wydarzeń. Peyo w rewelacyjny i dosadny sposób pokazał jak płytcy potrafią być mężczyźni oraz kobiecą próżność. Nie pozostawił na żadnej ze stron suchej nitki, dokręcając uczciwie śrubę obu zachowaniom. W pierwszym wypadku Smerfy dokuczały Smerfetce za każdym razem gdy zalazła im za skórę. Owszem, była upierdliwa, nieznośna i dziecinna, potrafią płakać o byle co, ale mimo to męska społeczność dogryzła jej straszliwie. Czemu? Bo nie była atrakcyjna. Sytuacja zmieniła się diametralnie gdy Papa Smerf postanowił to zmienić, tym samym sprowadzając na wioskę prawdziwe zagrożenie. Niestety swym uczynkiem podszytym jakby nie patrzeć dobrymi intencjami zaszkodził obu stronom. Smerfetka stała się bardzo próżna, wykorzystując swą urodę w każdej możliwej sytuacji. Liczył się tak naprawdę jej kaprys oraz osiągnięcie postawionego celu. Tymczasem Smerfy dały się totalnie omotać. Wcześniej traktowały ją podle bo była nieatrakcyjna, ale po metamorfozie każdy z nich po prostu stracił rozum. Czyż nie tak samo to wygląda w świecie ludzi? Oczywiście to tylko część tej historii, a jej ciąg dalszy jest bardzo burzliwy i zakończony w nader interesujący sposób. Druga historia nie jest już związana z Gargamelem, przy czym jej wydźwięk jest o wiele poważniejszy. Tytuł mówi w praktyce wszystko - "Głód w krainie Smerfów". Małe skrzaty nie znały się jeszcze na uprawie roślin (Smerf Ogrodnik pojawi się z czasem), zatem aby przetrwać zimę, tak jak inne leśne stworzenia jesienią zbierały zapasy i magazynowały je w wielkim "grzybku". Niestety podczas pierwszych śniegów dochodzi do tragedii i wszystko idzie z dymem. Nie mając wyboru opuszczają wioskę ruszając do świata ludzi aby znaleźć zapasy. Historyjka jest krótka i raczej mocno przewidywalna, ale i tak ma kilka ciekawych momentów. Trzeci album "Smerfów" to naprawdę bardzo porządny kawał lektury. Smieszny, a zarazem niosący poważną naukę o ludzkiej próżności. Warto zatem go przeczytać i wyciągnąć wnioski, szczególnie w dzisiejszych czasach, gdzie sztuczność i próżność są cechami spotykanymi nagminnie. Jakby nie patrzeć komiks z tego powodu jest dziś bardziej aktualny niż te kilkadziesiąt lat temu gdy tworzył go Peyo. Trochę to smutne, bo pokazuje jak bardzo staliśmy się małostkowi.

Drugi tom "Smerfów" zawiera dwie opowieści, ale to ta pierwsza zajmuje najwięcej miejsca. Mowa o "Smerfie Naczelniku", jednej z ciekawszych opowieści o niebieskich skrzatach, jaką czytałem. Tak naprawdę to ta historyjka utrwaliła mi się najbardziej w pamieć i do niej lubię powracać. Czemu? Bo zawierała wszystko co kocham - utarczki polityczne, zamek, wielką bitwę i naprawdę ciekawe relacje pomiędzy poszczególnymi bohaterami. Dziś patrzę na to wszystko poważniej i dopiero teraz zauważam jak wiele Peyo ukrył w tej opowieści prawdy o naszym świecie. Niby całość okrył płaszczykiem humoru i satyry, ale "Smerf Naczelnik" niesie w sobie bardzo ważną lekcję. Papa Smerf musi wyruszyć na wiele tygodni po jeden z rzadkich składników do swojej receptury. Pod jego nieobecność prosi swoje smerfy aby zachowywały się grzecznie i cierpliwie na niego czekały. Oczywiście zaraz po odejściu Papy Smerfa, zaczyna się spór kto ma przewodzić wiosce pod jego nieobecność. Po paru burzliwych sporach, jeden ze smerfów zaczyna składać innym obietnice i tak Smerfy wkraczają na ścieżkę polityki. Peyo jak na dłoni wykłada nam wszystkie mechanizmy przedwyborcze z świata polityki, jak i to co się dzieje po zakończeniu wyborów. Obietnice, przemowy, wkupienie się w łaski oraz wyzysk innych, to chleb powszedni Smerfów w tej przygodzie. Oczywiście każdy z najbardziej znanych skrzatów szybko znajduje tu swoje miejsce. I tak Osiłek jest przywódcą straży, Ważniak stara się jak może podlizać Smerfowi Naczelnikowi, a Maruda "Nie cierpi być cicho" i szybko przystaje do ruchu oporu. Wątek ze Zgrywusem, który zresztą zdobi okładkę albumu, jest też bardzo pouczający, bo pokazuje jak ci u władzy są lepiej traktowani od swoich podwładnych. Słowem - sama prawda. Oczywiście w całości nie zabrakło tony humoru i to w ogromnych pokładach. W pewnym momencie to się przeradza w niezłą komedię, gdy dwa obozy Smerfów walczą z sobą, a ci "źli" co chwila wpadają we własne sidła. Zabawy przy tym co nie miara, choć główny temat ani na chwilę nie schodzi czytelnikowi z pierwszego planu. Druga opowieść, zatytułowana "Smerfonia C-Smerf" dotyczy głównie Harmoniusza i jego braku talentu do muzykowania. Co oczywiście nie przeszkadza mu próbować swoich sił w tym fachu i przysparzać innych o ból głowy. Odcinek jest o wiele bardziej komiczny od pierwszej opowieści, ale taka jego natura. Fabułę jak i finał napisano jednak na tyle ciekawie, że całość pokazuje nam pełen obraz Harmoniusza. Drugi tom "Smerfów" to zacna lektura, będąca nadal mocno aktualna. Szczególnie mam tu na myśli "Smerfa Naczelnika", bo obecna scena polityczna, nie tylko w Polsce, jest wypisz wymaluj tym co przedstawiono w komiksie. Z tego powodu jeszcze przyjemniej czytało mi się ten tom i pozostanie on w mej pamięci już na zawsze. Jeśli ktoś nie miał styczności z pierwszymi albumami "Smerfów" wydawanymi przez wydawnictwo Nasza Księgarnia, to nic straconego, bo sporo egzemplarzy krąży na sieci. Zapewne też w nie jednej bibliotece również je spotkamy. Żywię tylko nadzieję, że Egmont kiedyś wznowi te albumy i wyda na nowo aby przybliżyć młodszemu pokoleniu.

Ostatnio przeczytałam komiks wydany przez Egmont. To nowa wersja, z poprawionymi kolorami. Pierwszej nie miałam, nie wiem nawet kiedy wyszła, ale obstawiam że niedługo po premierze filmu, czyli w 1994. Wtedy jeszcze nie było mnie na świecie. Historia jest adaptacją filmu animowanego pod tym samym tytułem. Simba, młody książę sawanny dorasta pod czujnym okiem swojego ojca, Mufasy, który uczy go, jak być królem. Jednak w wyniku planu Skazy, wujka młodego lwa, król ginie. Co teraz pocznie Simba? Przecież gdyby nie on, jego ojciec nadal by żył. Przynajmniej tak mówił jego wujek. Kociak musi uciec, jak najdalej i jak najszybciej. Jednak zostaje odnaleziony przez parę przyjaciół Timona i Pumbę. Co wydarzy się dalej? Czy młody książę kiedykolwiek wróci na swoje ojczyste ziemie i obejmie władzę? Bardzo podoba mi się to, że komiks został wydany w nowych kolorach. Widziałam porównanie obu wydań i rzeczywiście teraz strony wyglądają dużo lepiej. Styl jest odwzorowany do tego z filmu, co jest wielkim plusem. Jednak wydaje mi się, że na niektórych kadrach, postacie są nieco statyczne. Szkoda, że autor nie bawił się bardziej wielkością postaci i rozmieszczeniem kadrów. Pomimo tego, komiks naprawdę dobrze się czyta. Oglądając go, można z powrotem przenieść się do czasów dzieciństwa, kiedy po raz pierwszy poznawało się przygody tego młodego lwa. Zdecydowanie polecam!

DogMan zostaje wysłany do nadzorowania sekcji zwłok Flippy’ego, złej ryby, którą pokonał w poprzednim odcinku. Naukowcy planują zbadać mózg Flippy’ego, aby zobaczyć, czego można się od niego nauczyć. Gdy Dog Man jest w drodze do Tego Tam Super Ośrodka Naukowego (tak, to nazwa placówki!), Pet po raz kolejny ucieka z więzienia dla kotów niczym Carl z disneyowskiego filmu Odlot. Pet wyciągnął wnioski z dwóch ostatnich porażek i komiksów: potrzebuje pomocy, aby pokonać DogMana, a kto mógłby zapewnić lepszą pomoc niż kopia samego siebie? Pet tworzy klona, zapominając przy tym,, że początkowo będzie to kociak i pełnię złośliwości osiągnie dopiero, kiedy dorośnie – tak jak Pet. Tymczasem i w laboratorium nie idzie tak jak trzeba. Znowu będzie zabawa w tarzanie się w zdechłych rybach i użyciem spreju życia. Pomiędzy twórcą a klonem dochodzi do nieporozumień na linii nazewnictwa (kociak uważa Peta za ojca), co kończy się porzuceniem malucha, gigantycznymi wyrzutami sumienia dorosłego i próbą odkupienia win za pomocą skonstruowanego 80-Hexa. Czy jednak to wystarczy i ojciec i syn twórca i kolon będą szczęśliwi? Więcej na: https://www.monime.pl/komiks-dogman-tom-1-7/

#współpracareklamowa "Dogman. Tom1" oraz "Dogman śle całusy. Oficjalna kolorowanka" Autor: Dav Pilkey Wydawnictwo: Jaguar Premiera: 15.o1.2o25 24 stycznia tego roku do kin trafiła animowana adaptacja serii książek "Dogman" autorstwa Dava Pilkeya. Dlatego też Wydawnictwo postanowiło wznowić serię i tym oto sposobem mogłam wraz z siostrzeńcem poznać losy super psa. Jesteście ciekawi o czym jest "Dagman"? Już spiesze z odpowiedzią. Po wybuchu bomby Aspirant Nać i jego pies Greg doznali licznych obrażeń. Aby ich uratować lekarze zdecydowali żeby przyszyć głowę psa do ciała policjanta i tak powstał Dogman, superglina i od teraz on stał się postrachem bandytów. "Dogman" to powieść graficzna , która jest odpowiedni już od 4 roku życia ale dedykowany jest również dorosłym czytelnikom. Ja czytałam go z moim sześcioletnim siostrzeńcem. Podczas poznawania losow super psa podziwialiśmy ilustracje i wczytywaliśmy się w tekst. Ilustracje są proste ale i kolorowe co wzbudza ciekawość. Humor zawarty w komiksie dostosowany jest dla dzieci ale i dorosłych rozbawi. Najbardziej podobało nam się to,że mimo iż Dogman był świetnym policjantem i rozwiązał wiele spraw to jednak był też zwykłym psem, który z radości obślini komuś twarz, pogryzie kapcie albo nasika na dywan. Było w tym komiksie również coś co mnie zaskoczyło. Pierwszy raz spotkałam się z ruchomymi obrazkami. I muszę przyznać że bardzo mi się to podobało. Do komiksu otrzymaliśmy również kolorowankę pt "Dogman śle całusy". Jest to komiks, który możemy samodzielnie pokolorować. I to również świetny pomysł, gdyż Natanek był zachwycony tym, że może sam pokolorować swoich ulubionych bohaterów. "Dogman" to seria o której słyszałam ale nie miałam okazji wcześniej jej poznać. Uważam,że ta powieść graficzna spodoba się zarówno młodym jak i dorosłym czytelnikom. Ja wraz z moim siostrzeńcem świetnie bawiliśmy się podczas poznawania losów Dogmana. I wiemy jedno. Musiny kupić wszystkie komiksy z tej serii i wybrać się do kina aby obejrzeć również jego ekranizację. Wydawnictwu dziękuję za egzemplarz zarówno komiksu jak i kolorowanki do recenzji.

Dzieci polubiły tę prostą historię, zwłaszcza 3-letnie. Dla mnie książka pozostawia pewien niedosyt. Może to przez wykorzystanie ilustracji Peyo. Dla mnie coś tu nie grało. Seria kojarzy mi się z autorskimi ilustracjami polskich ilustratorów, więc wykorzystanie smerfów mi się nie spodobało. A i historia w środku jakaś taka trochę naciągana.

Historia o piłkarzu - Lewym, który doprowadza drużynę Bayernu do remisu a następnie zwycięstwa. Odkrycie trenera:). W tej pozycji występują trudne słowa np. Bayern, Wolfsburg. Młoda się zaciekawiła okładką:) To jest pozycja z serii :"Czytam sobie". Bardzo fajna książka do początkowej nauki czytania dla 5 latków. Mała, poręczna, kolorowa, ładne ilustracje, duże litery. Krótkie zdania. Na każde dwie strony, są wyróżnione pojedyncze słowa np. r-o-z-g-r-y-w-k-a do nauki literowania. Dodatkowo na okładce są pytania, 3 zagadki do treści książki, które sprawdzają uważność dziecka. Na końcu są ładne naklejki i dyplom młodego czytelnika. Na każdej także duże numery stron, których dziecko się uczy. Fajnym elementem są także zdjęcia autora tekstu oraz ilustracji z bio oraz komentarzem dotyczącym książki. Dziecko może zobaczyć, kto ją napisał oraz zilustrował. Czasami pojawia się komentarz merytoryczny od profesora czy też Pani doktor ze zdjęciem i krótkim bio. Zdecydowanie polecam do nauki czytania!

Kto w dzieciństwie oglądał Reksia? Ręka do góry 🖐🏻 Z mojej perspektywy największą siłą tej książki jest jej uniwersalność. Choć została stworzona z myślą o młodszych czytelnikach, to dorosła osoba również odnajdzie w niej wiele humoru i prostych prawd o przyjaźni, odpowiedzialności i ciekawości świata. Każda historia to osobna przygoda, ale razem tworzą spójną opowieść o codziennych radościach i problemach, które dzieci doskonale znają z własnego życia. Podoba mi się, że opowieści są krótkie i dynamiczne, dzięki czemu nawet w zabieganym dniu możemy razem spędzić kilka minut na czytaniu i rozmowie. Ilustracje są pełne życia, dzieci je uwielbiają, a ja doceniam, że pomagają mojemu dziecku lepiej zrozumieć emocje i sytuacje bohaterów. Jako mama cenię sobie także to, że książka stwarza okazję do wspólnego odkrywania świata. Razem śmiejemy się z pomysłów Reksia, zastanawiamy się, jak sami byśmy się zachowali, i dzielimy się własnymi doświadczeniami. To nie jest tylko czytanie, to czas, który naprawdę spędzamy razem. "Reksio. Wielka księga przygód" to dla mnie idealna propozycja dla każdego dziecka i jego rodzica. To książka, która bawi, uczy i pozwala stworzyć piękne wspomnienia przy wspólnej lekturze.

Książka inspirowana postaciami Muminków stworzonymi przez Tove Jansson. I okazuje się, że całkiem udatnie. Opowieść jest spójna, zabawna, a i morał zbytnio w oczy nie kłuje. Młody czytelnik nie ma problemu z przyswojeniem treści, a gdy już się z nią zapozna, chętnie sam sobie czyta, przypominając sobie, co się wydarzyło na kolejnych stronach. Rysunki znane z bajek o Muminkach, więc czujemy się jak na spotkaniu ze starymi znajomymi. Polecam.

Ciekawa forma książki popularnonaukowej - przekazywanie wiedzy przez komiks. Strona wizualna jest bardzo atrakcyjna, więc może zaciekawić każdego, niekoniecznie miłośnika kotów. Dużo tu faktów z życia kotów i ich udomawiania i jest to różnorodna wiedza, zahaczająca nawet o genetykę. Warto się zapoznać z tą książką.

Mówiłam kiedyś, że jak tylko znajdę kolejną książkę że Złotej Serii od pani Gelner, to MUSZĘ przeczytać. :D Halloween było już dawno temu, śnieg za oknem widać doskonale, ale to nie stało na przeszkodzie, żeby poznać kilka rymowanych (kocham rymowanki!) historyjek o duszkach, stworkach i potworkach. Polecam serdecznie, wcale nie są straszne.

Fantastyczny komiks. Kto czyta, ten wie 😊 Moja ulubiona strona - całe rodzicielstwo na jednej stronie - 35 😬😁😬😁🤣🤣 Polecam! Wendy i Marine są siostrami. I jak to siostry - w takim samym stopniu kochają się, jak z uwielbieniem się kłócą i dokuczają nawzajem. Dzieli je prawie wszystko - podejście do życia i szkoły, wygląd - jedna jest brunetką, druga blondynką a nawet to, jak zupełnie odmiennie opowiadają o tych samych sprawach, ale łączy je to, że są równie szalone, energiczne i życie traktują, jak wielki park rozrywki!! W tym tomie znów się kłócą, znów grają, znów przeżywają wzloty i upadki, poznajcie ich najnowsze przygody! Warto!

Bardzo lubimy czytać z córką przygody sympatycznego żółwika Franklina i jego przyjacół. Tym razem Franklin podczas zabawy w chowanego gubi się w lesie..Trchę strachu i grozy, ale historia skończyła się dobrze. Książka , która pomaga zrozumieć emocję i oswoić strach

Byczek Fernando to spokojny i cichy byk.Lubi leżeć w cieniu 100-letniego drzewa. pewnego dnia na jego łąkę przyjechało 5 panów ,i szukali byka na bitwę do Madrytu.Wtedy Fernando siada w cieniu drzewa i nagle siada na trzmielu , ukuty przez trzmiela Fernando podskakuje i zaczyna skakać ,ryczeć wierzgać kopytami wzieli go na taczkę i zawiezli na zawody kiedy miał wystąpić usiadł i zaczoł wąchać kwiaty. Wtedy wzieli go na taczkę i zawiezli.

@mamcia_tomusio_lilusiowa To kolejna zabawna książka opisująca przygody Oli I jej szalonego taty. Pamiętacie bajkę Sąsiedzi i ich odwieczne remonty? W tej części przygód taty Oli mamy bardzo podobną sytuację, tytułowy tatą Oli ma bardzo wielką potrzebę, aby wykazać się tym jak dobrze potrafi wszystko zrobić. Do działania motywuje go praca Oli i jej kolegi Stefka podczas budowy domku. Niestety młodzi majsterkowicze nie chcą przyjąć pomocnej ręki taty Oli. Tata czuje się urażony i postanawia wykazać się gdzie indziej. Szuka sobie prac remontowych w miejscach, które wcale jakoś bardzo tej naprawy nie potrzebują, a na pewno nie w taki sposób jak robi to tata Oli. Czy Tata odpuści i przyzna, że jednak jest słabym fachowcem? Sprawdźcie sami, warto przeczytać tę dobrą lekturę z nutką humoru

Bardzo dobrze napisana książka dla dzieci, prosty język, ale jednocześnie bardzo obrazowy. Dobra propozycja zarówno dla młodszych dzieci, jak i nawet trochę starszych. Po przeczytaniu chce się natychmiast sięgnąć po kolejną książkę z serii. Często to nie tylko rozrywka, ale też wartościowa lekcja życia dla najmłodszych.

Wszyscy na pewno znają Kevina, jest ponadczasowy! A dzięki tej książce mogą go poznać nasze dzieci😍 Książka jest streszczeniem filmu, ma 48 stron, jednak dużo miejsca na stronach zajmują ilustracje😉 Ośmioletni Kevin McCallister ma jedno życzenie: chce, żeby jego rodzina zniknęła. Najgorsze (albo raczej najlepsze) nastąpi, kiedy nieoczekiwanie to życzenie się spełni, a na jego dom napadnie dwóch okropnych zbirów. Na pewnie nie przeczuwają, jakie niespodzianki przygotował dla nich Kevin...

Mimo że domniemana obecność zjawy pełni funkcję kluczowego wątku, autorka nie zamierza wzbudzać w czytelnikach lęku. Wprawdzie Andzię, Dorotkę i Pawełka dosięgnie na pewnym etapie fabuły strach z wiadomego powodu, lecz nad przedstawioną historią roztacza się wywołująca ciepły uśmiech atmosfera. Perypetie młodych bohaterów pokazują ponadto, jak zasianie ziarenka niepokoju może wpłynąć na bogatą wyobraźnię, zwłaszcza w obliczu sprzyjających ku temu okoliczności. (…) Agnieszka Stelmaszyk opowiada o swoich bohaterach przy użyciu nieskomplikowanych zdań. W połączeniu z dużym drukiem i małą liczbą stron zeszytowego formatu, czyni to jej książkę zacną propozycją dla takich dzieci, które stawiają pierwsze kroki w samodzielnym czytelnictwie. (…) A jak wypadają ilustracje, za które odpowiada Elżbieta Śmietanka-Combik? Obrazki utrzymane są w stosunkowo prostym, lecz pełnym niewymuszonego uroku stylu, uwzględniającym emocje na obliczach protagonistów. Opinia jest fragmentem recenzji, którą zamieściłam w całości na moim blogu: https://crouschynca.blogspot.com/2019/10/andzia-i-duch-pana-barylki-recenzja.html