Szkolne Życie! #8

Jeden z członków bardziej agresywnych studentów ginie w dziwnych okolicznościach. Nie wiadomo dokładnie, co się stało, ale hipotezą jest to, że młody człowiek został zarażony przez jedną z nowych dziewczyn, a spokojnie studenci planują jakiś przewrót i zdradę. Prowadzi do to eskalacji i wojny domowej. Uzbrojeni, wściekli i niezbyt normalni studenci chcą złapać wszystkie podejrzane ich zdaniem osoby i wymierzyć im sprawiedliwość. Tak naprawdę jednostronny konflikt prowadzi do niebezpiecznej sytuacji i potencjalnego zagrożenia dla wszystkich. W końcu w ferworze walki łatwo zapomnieć o większym niebezpieczeństwie, jakim są żywe trupy. Z kolei jedna z koleżanek Yuki przez przypadek poznaje panią naukowiec, która skrywa się w jednym z laboratoriów wewnątrz kampusu. Kobieta pracuje nad tematem pojawienia się zombie i chyba wie o wszystkim więcej niż reszta. Czy może ona być powiązana z tajemniczą śmiercią studenta?

Jeden z członków bardziej agresywnych studentów ginie w dziwnych okolicznościach. Nie wiadomo dokładnie, co się stało, ale hipotezą jest to, że młody człowiek został zarażony przez jedną z nowych dziewczyn, a spokojnie studenci planują jakiś przewrót i zdradę. Prowadzi do to eskalacji i wojny domowej. Uzbrojeni, wściekli i niezbyt normalni studenci chcą złapać wszystkie...

Zalatuj czasami ecchi.

Zalatuj czasami ecchi.

Mocny 8 tom. Na początku widzimy jak jeden chłopak z drugiej grupy idzie przemieniony i nagle podchodzi do okna i widzi grające radio i chcę je złapać , ale nagle spada i ginie , a radio wciąga jedna z dziewczyn z tej samej grupy. Potem reszta grupy o tym dyskutuję i są pewni , że to bohaterki zabiły ich przyjaciela , a ta która faktycznie zawiniła milczy. I postanawiają się zemścić. A nad ranem bohaterki szykują się do jutrzejszego wyjazdu i okazuję się , że wcześniej była z nimi jeszcze jedna dziewczyna , ale wyszła i już nie wróciła i nazywała się Sumiko. Potem Yuki wpisuję się do księgi nowych bohaterek i chcę by Kurumi również się wpisała i ta zauważa , że Yuki narysowała ich podobizny i napisała , że ich klub jest niezniszczalny. A w międzyczasie druga grupa ich obserwuję i szykują się do ataku. A jedna z bohaterek mówi Miki , że jedna z dziewczyn z drugiej grupy była dziwna i śmiała się patrząc na grób. Potem widzimy jak Kurumi śni się koszmar , a gdy się budzi mówi , że chyba niedługo koniec i widzi kogoś na dziedzińcu. A potem widzimy jak druga grupa porywa Rise , a Kurumi walczy z chłopakiem z drugiej grupy i ten zauważa , że jest zimna. A w środku Miki czuję , że coś jest nie tak i się martwi. I znów wracamy do Kurumi i okazuję się , że ściągnęła trupy na chłopaka i te go zabijają , a Kurumi po prostu omijają , a ona odchodzi. Potem dowódca drugiej grupy przesłuchuję Rise , ale ta nic nie wie I po chwili wszystkie dziewczyny poza Rii i dziewczynkom zostają schwytane , a One się ukrywają i Rii śni o swojej siostrze , a gdy się budzi przytula dziewczynkę i dalej się przemieszczają. I nagle zostają złapane i jedna z drugiej grupy uderza dziewczynkę w głowę , a Rii krzyczy , że nigdy jej tego nie wybaczy. A druga z dziewczyn(ta która na początku zabrała to radio) zabiera Rii i w ostatniej scenie widzimy misia dziewczynki , który jest zakrwawiony. A Rii krzyczy imię , które nadała dziewczynce. Ten tom naprawdę był mocny. I zaskakujący. Zastanawiam się o co chodzi tej dziewczynie , która spowodowała upadek chłopaka ze swojej grupy , a potem przemilczała to i pozwoliła by bohaterki obwiniono o morderstwo i teraz razem z resztą ich zaatakowała. Intryguję również wątek Kurumi , której trupy nie atakują. Czyżby jednak lek nie zadziałał i dziewczyna w końcu zmieni się w trupa? Kurczę martwię się o nią. No i jeszcze ten koniec z uderzeniem dziewczynki. Zginęła czy nie? Jednak Rii i tak znienawidziła tą , która ją uderzyła. Wydaję mi się , że w następnym tomie Kurumi ich uratuję ściągając na drugą grupę trupy. I mam nadzieję , że żadna z bohaterek nie zginie. Drugą grupę mam gdzieś , ale o bohaterki się martwię

Mocny 8 tom. Na początku widzimy jak jeden chłopak z drugiej grupy idzie przemieniony i nagle podchodzi do okna i widzi grające radio i chcę je złapać , ale nagle spada i ginie , a radio wciąga jedna z dziewczyn z tej samej grupy. Potem reszta grupy o tym dyskutuję i są pewni , że to bohaterki zabiły ich przyjaciela , a ta która faktycznie zawiniła milczy. I postanawiają...

No cóż jak do tej pory to chyba jest to mój ulubiony tom. W końcu trochę brutalności w tej słodziutkiej serii.

No cóż jak do tej pory to chyba jest to mój ulubiony tom. W końcu trochę brutalności w tej słodziutkiej serii.

Sytuacja w stosunkowo bezpiecznej do tej pory szkole robi się niezbyt ciekawa. Nie tylko zaczynają kończyć się zapasy, ale również pojawiają się inne nieprzewidziane problemy. Dziewczyny od samego początku starały się być silne, ale powoli coraz bardziej dociera do nich beznadziejność sytuacji. Nadchodzi ten dzień, kiedy zmuszone są one do opuszczenia znanego sobie miejsca i wyruszenia w nieznane. Podróż, która obfitować będzie nie tylko w niebezpieczeństwa związane z zombie, ale również w coraz bardziej wyczuwalną atmosferę pesymizmu i rezygnacji. Poznajemy odrobinę przeszłości Yuuri, która do tej pory była niekwestionowaną liderką grupy, a teraz popada w coraz to większe odrętwienie. Ekspedycja chwilowo kończy się na terenie lokalnego Uniwersytetu, na którym jest grupka ocalałych. Euforia z odnalezienia innych ludzi przyćmiewa dziewczynom zdrowy rozsądek. Szybko jednak zostają uświadomione, że w obecnym świecie odnalezienie innych żywych ludzi wcale nie musi oznaczać szczęścia.


Przedstawienie zarysu fabularnego bez wdawania się w szczegóły, aby nie szafować spoilerami, wcale nie jest taki łatwe. Tym bardziej że w tomikach 5-8 naprawdę sporo się dzieje i członkinie Klubu Szkolnego Życia, zdecydowanie mają pełne ręce roboty. Cała historia mam tutaj bardzo wyraźną strukturę sinusoidalną, są momenty pełne wartkiej akcji, aby po chwili mocno stonować wydarzenia i poświęcić trochę czasu na bardziej rozbudowane dialogi. Ma to swoje wady i zalety, ale na pewno sprawia, że cała akcja jest odpowiednio stopniowana. Poruszony we wcześniejszych tomach wątek tajemniczej apokalipsy, jest tutaj bardzo powoli rozwijany. Postępuje to jednak bardzo powoli, ewidentnie mająca na celu wydłużenie całej historii, co prowadzi momentami do chwil znużenia. Więcej miejsca tym razem poświęcono psychice bohaterek, które przecież wciąż są tylko nastolatkami. Ciężar psychiczny, jaki na nie spadł, musiał mieć na nie jakiś wpływ i coraz bardziej jest to widoczne. Coraz bardziej „zagęszcza” się również klimat mangi, która momentami staje się coraz bardziej mroczna, nie stroniąc od mocniejszych i brutalniejszych momentów, co jakiś czas serwując czytelnikowi coś zaskakującego. Wyraźniej niestety widać również niektóre wady tytułu. Jedną z nich jest postać Yuki, której zachowanie momentami potrafi strasznie irytować. Dziewczyna zamyka się mocniej w swoim wyimaginowanym świecie, powodując wiele problemów reszcie grupy. Sam już do końca nie jestem pewien czy cierpi ona naprawdę na syndrom wyparcia, czy tylko udaje, bo tak jej wygodniej. Rozumiem założenia, jakimi kierował się Norimitsu Kaihou podczas tworzenia tej postaci, ale są chwile, w których zdecydowanie przesadził i zamiast humoru i koloryty (który początkowo wprowadzała ona do historii),zaczyna się pojawiać irytacja. Mocno wyczuwalne są również niektóre absurdy historii (ale na to jeszcze można przymknąć oko),na przykład takie jak to, że prawie wszyscy ocaleli ludzie to nastolatki.

Rysunki nadal trzymają swój dobry poziomi nic nie wskazuje na to, aby Sadoru Chiba miał zaliczyć jakiś wyraźny spadek formy artystycznej. Śmiało można nawet napisać, że pod pewnymi względami nawet się on poprawił. W rysunkach wyraźniejsza jest większa dynamika, a kreska stała się odrobinę pewniejsza i bardziej wyrazista.

Cała recenzja na stronie: PopKulturowy Kociołek

https://gameplay.pl/news.asp?ID=116811

Sytuacja w stosunkowo bezpiecznej do tej pory szkole robi się niezbyt ciekawa. Nie tylko zaczynają kończyć się zapasy, ale również pojawiają się inne nieprzewidziane problemy. Dziewczyny od samego początku starały się być silne, ale powoli coraz bardziej dociera do nich beznadziejność sytuacji. Nadchodzi ten dzień, kiedy zmuszone są one do opuszczenia znanego sobie miejsca...

SZKOLNY ROZŁAM

Znalezienie bezpiecznego miejsca w świecie opanowanym przez zombie nie wydaje się szczególnie łatwe. Ale, jak przekonały się bohaterki „Szkolnego życia!” nie jest to też wcale takie trudne. Dobrze radziły sobie w liceum, dobrze radzą sobie też na studiach. Ale do czasu, o czym przekonacie się w jak zwykle udanym tomie 8.

Yuki, Rii, Kurumiś, Miki i „Ruusia” odnalazły się w uniwersyteckiej rzeczywistości i zyskały nowe przyjaźnie. Teraz planują wyjazd w celu odkrycia, co właściwie się wydarzyło – a przynajmniej dowiedzenia się czegoś więcej – ale pojawia się sytuacja, która może im w tym przeszkodzić i to skutecznie. Kiedy ginie jeden z członków frakcji ofensywnych, który okazał się być zarażony, jego towarzysze uważają, że wszystkiemu winne są nowoprzybyłe dziewczyny. Czyżby rzeczywiście one go zaraziły? I kto go zabił? Frakcja ofensywnych wie swoje i zamierza rozliczyć się z dziewczynami, szczególnie, że większa ich ilość to także więcej osób do wyżywienia, a zapasów nie przybywa. Wkrótce zaczyna się polowanie na nastolatki, ale przeciwnicy nie wiedzą, że z niektórymi z nich lepiej nie zadzierać. Kurumiś bowiem nie tylko jest twarda i wojownicza, ale po ugryzieniu przez zombie sama może stanowić wielkie zagrożenie. Czy ofensywni opanują się zanim dojdzie do tragedii? I do czego jeszcze może doprowadzić obecna sytuacja?

Wraz z rozwojem akcji, „Szkolne życie!” staje się coraz bardziej dojrzałe, poważne i typowe dla opowieści o zombie. Pojawiają się więc różne ludzkie frakcje, zagrożenie wydaje się czyhać nie tylko ze strony żywych trupów, a akcja przyspiesza. Tajemnice nie zostają rozwiązane, zagadek nie przybywa, ale konsekwentnie podtrzymywane jest zainteresowanie tymi pytaniami, które już zostały postawione (czasem pojawiają się oczywiście też jakieś poboczne). Jednocześnie manga zmieniła się bardzo, coraz mniej przypominając samą siebie z początków wydawania. Bohaterki nadal są urocze, ale mniej jest naiwności i przesadnej słodyczy, klimat też stał się cięższy, bardziej mroczny, więcej jest również krwi.

O ile na początku „Szkolne życie!” mocno kojarzył się z „Resident Evil” w wersji z dziewczętami w szkolnych mundurkach, o tyle teraz autorzy weszli na ścieżkę przypominającą tę, jaką podążają twórcy „The Walking Dead”. Dlatego też miłośnicy zombie horrorów będą bardzo zadowoleni. A wszystko to znakomicie, realistycznie i typowo mangowo narysowane i podane w bardzo dobrym stylu. Aż szkoda, że już za chwilę będę musiał przerwać czytanie tej, bo póki co ukazało się tylko dziewięć tomów. Dlatego też jeśli lubicie lekkie, ale mroczne horrory, nie tylko o zombie, polecam ten tytuł Waszej uwadze.

Recenzja opublikowana na moim blogu http://ksiazkarnia.blog.pl/2017/08/21/szkolne-zycie-8-sadoru-chiba-norimitsu-kaihou-nitroplus/

SZKOLNY ROZŁAM

Znalezienie bezpiecznego miejsca w świecie opanowanym przez zombie nie wydaje się szczególnie łatwe. Ale, jak przekonały się bohaterki „Szkolnego życia!” nie jest to też wcale takie trudne. Dobrze radziły sobie w liceum, dobrze radzą sobie też na studiach. Ale do czasu, o czym przekonacie się w jak zwykle udanym tomie 8.

Yuki, Rii, Kurumiś, Miki i „Ruusia”...

Z jednej strony dzieje się dużo, z drugiej - po zakończeniu lektury ma się wrażenie, że akcja tylko odrobinę posunęła się do przodu. Gdyby Szkolne Życie pisał amerykański scenarzysta, akcja tego tomiku (ok 180 stron) zmieściłaby się w standardowej 24 stronicowej zeszytówce. Gdyby pisał Francuz - w 10 stronach max :P. Mimo wszystko, polecam, to wciąż fajna historia jest.

Więcej o komiksach piszę na fb.com/polishpopkulture

Z jednej strony dzieje się dużo, z drugiej - po zakończeniu lektury ma się wrażenie, że akcja tylko odrobinę posunęła się do przodu. Gdyby Szkolne Życie pisał amerykański scenarzysta, akcja tego tomiku (ok 180 stron) zmieściłaby się w standardowej 24 stronicowej zeszytówce. Gdyby pisał Francuz - w 10 stronach max :P. Mimo wszystko, polecam, to wciąż fajna historia...