Judasz wyzwolony: Śledztwo

Formalnie jest to pierwsza połowa drugiej powieści w dylogii, polski wydawca podzielił oba teksty na pół, więc w polskojęzycznej wersji jest to trzecia część tetralogii. Czytam całość ciągiem, więc poprzednie dwa tomy mam na świeżo i to zdecydowanie procentuje, bo ogromną zaletą "Gwiazdy Pandory" i "Judasza Wyzwolonego" jest wszechstronne światotwórstwo.

Wizja ludzkości w nie aż tak dalekiej przyszłości, w której większość ludzi osiągnęło faktyczną niesmiertelność dzięki kryształom pamięci, klonom i odmładzaniu, jest naprawdę świetna, a autor do granic możliwości wykorzystuje szereg konceptów i pokazuje ich konsekwencje. Jak w porządnym SF, technologia jest tutaj ważna, ale na pierwszym miejscu jest jej wpływ na społeczeństwo.

Kontynuuowany zostaje wątek wojny ludzkości z alfami, czyli agresywnym umysłem zbiorowym, który chce rozprzestrzenić się na całą galaktykę. Nie jest to dominująca część powieści, na pierwszy plan autor wysuwa perypetie bohaterów oraz intrygę kryminalną, natomiast wątki wojenne czyta się najlepiej i chyba budzą najwięcej emocji.

Na duży plus zasługują również bohaterowie, ci pierwszoplanowi są niejednoznaczni, autor nie boi się też pisać postaci nietypowych. Drugi plan się trochę ze sobą miesza, ale te powieści to kobyły, więc potrzeba trochę "statystów". :)

Największym problemem tej powieści są nielogiczności w wątku kryminalnym. Unikając spoilerów, służby specjalne i super-hiper-detektyw poszukują kilu grup zdrajców w swoich szeregach, jednocześnie całkowicie ignorując instytucję publiczną, która w oczywisty sposób została zinfiltrowana (Instytut Badania "Marie Celeste") i służy jako centrum działania owych zdrajców; postacie to wiedzą, a jednocześnie nic w tej sprawie nie robią, bo gdyby to zrobił, cała zagadka rozwiązałaby się w 100 stron.

Jednak powieść czytało się świetnie, 600 drobno zadrukowanych stron pochłonąłem w niecały dzień i od razu zabrałem się za drugą połowę powieści, z podtytułem "Pościg". Serdecznie polecam całą "Sy cykl o Wspólnocie, to jedna z najlepszych space oper, jakie czytałem.

Formalnie jest to pierwsza połowa drugiej powieści w dylogii, polski wydawca podzielił oba teksty na pół, więc w polskojęzycznej wersji jest to trzecia część tetralogii. Czytam całość ciągiem, więc poprzednie dwa tomy mam na świeżo i to zdecydowanie procentuje, bo ogromną zaletą "Gwiazdy Pandory" i "Judasza Wyzwolonego" jest wszechstronne światotwórstwo.

Wizja ludzkości w...

Epizodyczność chęci powrotu do utworu powoduje, że w zasadzie nie na sensu utrzymywać tego jako teraz czytm. Nudność w wymowie lektora czytającego ebooki w telefonie załatwia każdą książkę 1001+.

Common wealth.
Miłej zabawy!.

Epizodyczność chęci powrotu do utworu powoduje, że w zasadzie nie na sensu utrzymywać tego jako teraz czytm. Nudność w wymowie lektora czytającego ebooki w telefonie załatwia każdą książkę 1001+.

Common wealth.
Miłej zabawy!.

Kolejny tom podzielony na dwa w Polsce (kasa, kasa, kasa). Tu jak mówi podtytuł, to w sumie kryminał/thriller. Walka z obcymi zeszła na dalszy plan.

Kolejny tom podzielony na dwa w Polsce (kasa, kasa, kasa). Tu jak mówi podtytuł, to w sumie kryminał/thriller. Walka z obcymi zeszła na dalszy plan.

Cykl się rozkręca, wszystko się ładnie zazębi i wyjaśnia, trochę niektóre momenty są rozwleczone i to mi przeszkadza, naprawdę niekiedy jest ciekawa akcja ale jakaś taka strasznie rozwleczona. Przeszkadza również fakt, że bohaterowie że sobą nie rozmawiają, co znacznie ułatwiło by im i nam życie. Czemu skoro ktoś ma pytanie na temat dynastii Sheldonów albo problem do nich, to się do nich z nim nie zgłosi, tylko snuje bzdurne teorie? Serio nie kumam, jest tutaj parę takich bzdurnych sytuacji, które nie mają sensu a trochę popchnęły by akcję. No ale to niuanse są, ogólnie kawał porządnego sfu, z dobrym pomysłem, fajnym rozmachem i bardzo ciekawym światem przedstawionym.

Cykl się rozkręca, wszystko się ładnie zazębi i wyjaśnia, trochę niektóre momenty są rozwleczone i to mi przeszkadza, naprawdę niekiedy jest ciekawa akcja ale jakaś taka strasznie rozwleczona. Przeszkadza również fakt, że bohaterowie że sobą nie rozmawiają, co znacznie ułatwiło by im i nam życie. Czemu skoro ktoś ma pytanie na temat dynastii Sheldonów albo problem do nich,...

Super książka tylko autor przesadza ze skalowaniem mocy tj. szybkością rozwoju technologicznego ludzi. Przez kilkaset lat ludzie posługiwali się tunelami z planety na planetę, broń to zwykłe bomby termojądrowe. A tu na nagle bam, tajne projekty z dolnej części ciała wyjęte. Gwiazdoloty z prędkością 4 lat świetlnych na godzinę, jakieś bomby kwantowe. Autor popełnił ten sam błąd co autorzy jednego z filmów Star Trek czyli pociski relatywistyczne co wychodzą sobie z hiperprzestrzeni. Jakim cudem nagle osiągają 99% prędkości światła.

Super książka tylko autor przesadza ze skalowaniem mocy tj. szybkością rozwoju technologicznego ludzi. Przez kilkaset lat ludzie posługiwali się tunelami z planety na planetę, broń to zwykłe bomby termojądrowe. A tu na nagle bam, tajne projekty z dolnej części ciała wyjęte. Gwiazdoloty z prędkością 4 lat świetlnych na godzinę, jakieś bomby kwantowe. Autor popełnił ten sam...

Cóż, taka zapchajdziura, żeby przejść do zakończenia serii. Dramatu nie ma, ale jest nużąca.

Cóż, taka zapchajdziura, żeby przejść do zakończenia serii. Dramatu nie ma, ale jest nużąca.

Najsłabsza z cyklu - co nie znaczy że słaba!

Najsłabsza z cyklu - co nie znaczy że słaba!

Uwielbiam space operę: to zwykle lekkie historie, które bazują nie tyle co na fabule, a relacji kilku bardzo charakterystycznych postaci, których po prostu nie da się nie lubić. Widząc na okładce „Judasza wyzwolonego” informacje, że to „bestseller” i książka z tegoż podgatunku science-fiction byłam do niej nastawiona naprawdę bardzo pozytywnie. Liczyłam, że lektura zapewni mi dobrą zabawę na kilka wieczorów. A potem... potem zaczęłam czytać.
Początkowo zauważyłam, że narracja prowadzona jest dość chaotycznie; nie za bardzo rozumiałam, o co w tym wszystkim chodzi, ale brnęłam dalej, licząc, że autor jakoś to naprawi. Niestety, potem zamiast lepiej było tak samo, albo nawet gorzej i ostatecznie te ponad sześćset stron było dla mnie po prostu udręką.
Przede wszystkim miałam wrażenie, że to nie początek, a sam środek historii, mimo że sprawdzałam w wielu miejscach i ze wszystkich wynikałoby, że to jest tom pierwszy. Autor często zakładał, że czytelnik o czymś już wie i tego po prostu nie tłumaczył, dlatego cały czas mam podejrzenie, że coś zawaliłam z kolejnością czytania... Jeśli rzeczywiście tak jest, możliwe, że moja opinia nie jest do końca uzasadniona, bo nie łatwo oceniać coś, czego się po prostu nie rozumie, prawda?
Nie zmienia to jednak dwóch olbrzymich wad tej powieści.
Pierwsza to nadmiar opisów. Naprawdę, jest ich tu od groma i większość można pominąć, nie tracąc nic z historii; próbowałam się w nie wgryźć, ale były tak nudne, że po prostu nie byłam w stanie tego zrobić. Jeśli doda się do tego fakt, że nie jestem największą fanką science-fiction, a treść dotyczy często właśnie jakiś super-urządzeń, albo obcych to były dla mnie po prostu katorga, a nie tylko nudną męczarnią.
Drugi problem? Postacie. Jest ich od groma, żadna nie jest wyrazista i żadna nie jest ciekawa. Mieszają się ze sobą, są płaskie, nieistotne, przynajmniej dla mnie, często również irytujące. To sprawiło, że ta powieść nie miała dla mnie zupełnie nic ze space opery, którą bardzo polubiłam.
Jak już pewnie się domyślacie, również świat przedstawiony i sama fabuła nie była dla mnie czymś porywającym. Historia przez zupełny brak bohaterów była po prostu nudna i w wielu momentach średnio zrozumiała, a uniwersum wygląda dla mnie zupełnie losowo. Tak, jakby ktoś uznał, że hej, robimy przyszłość. Wrzućmy do niej SI, miliard planet zamieszkanych przez ludzi, nieśmiertelność i obcych, którzy będą próbować nas zniszczyć. Bez głębi, bez pomyślunku; ot, taki sobie luźny, nieistotny pomysł.

Szczerze próbowałam przez to przebrnąć z uśmiechem na twarzy, ale niestety: nie udało mi się. Lektury nie polecam – chyba, że ktoś mnie wyprowadzi z błędu i to naprawdę był środek jakiejś serii...? Bo ja naprawdę mam wrażenie, że tak rzeczywiście jest i moja opinia jest tak negatywna, bo nie rozumiem całokształtu świata.

Uwielbiam space operę: to zwykle lekkie historie, które bazują nie tyle co na fabule, a relacji kilku bardzo charakterystycznych postaci, których po prostu nie da się nie lubić. Widząc na okładce „Judasza wyzwolonego” informacje, że to „bestseller” i książka z tegoż podgatunku science-fiction byłam do niej nastawiona naprawdę bardzo pozytywnie. Liczyłam, że lektura zapewni...

Jak do tej pory najlepsza część cyklu o Wspólnocie. Akcja tocząca się na łamach książki może nie porywa dynamizmem, ale za to do granic możliwości została rozbudowana intryga związana z Gwiezdnym Podróżnikiem i agentami z nim związanymi. Pewne wątki zeszły na dalszy plan (jak inwazja Alf),a pewne stały się pierwszoplanowe (jak Mellanie pod kontrolą RI czy śledztwo Pauli Myo). Z pewnością jednak fani serii nie będą mogli narzekać na nudę, bo choć za dużo się nie dzieje, to wszystko zaczyna się świetnie zazębiać. Czytelnikowi przynosi radość odkrywanie coraz to nowych faktów i zastanawianie się kto jest agentem Podróżnika, a kto tylko sprawia takie wrażenie. Sporo dłużyzn i "zapychaczy" w postaci opisów planet czy statków, ale to już jest styl Petera F. Hamiltona. Historia Wspólnoty broni się doskonale i "Śledztwo" tylko zaostrza apetyty na ostatni tom cyklu "Pościg".

Jak do tej pory najlepsza część cyklu o Wspólnocie. Akcja tocząca się na łamach książki może nie porywa dynamizmem, ale za to do granic możliwości została rozbudowana intryga związana z Gwiezdnym Podróżnikiem i agentami z nim związanymi. Pewne wątki zeszły na dalszy plan (jak inwazja Alf),a pewne stały się pierwszoplanowe (jak Mellanie pod kontrolą RI czy śledztwo Pauli...

Przeczytałem z zapartym techem całe to tomisko. Multum wątków, świetne pomysły na uniwersum oraz fabułę, polecam!

Przeczytałem z zapartym techem całe to tomisko. Multum wątków, świetne pomysły na uniwersum oraz fabułę, polecam!