Jane Eyre

Gdybym miała wehikuł czasu, bez chwili zastanowienia wsiadłabym do niego i przeniosła się do XIX wieku, by paść przed Charlotte Bronte na kolana i dziękować jej z całego serca, z całych sił za tę powieść.

Jakaż to była wspaniała podróż czytelnicza!
To, co się ze mną działo podczas lektury... Nawet nie wiedziałam, że do tego stopnia mogę przeżywać fikcyjną opowieść.

Jestem przygnieciona talentem literackim Charlotte. Dosłownie, I'm obsessed. Już zakupiłam całą jej twórczość i zamierzam przeczytać w tym roku wszystko, co wyszło spod jej niezwykłego pióra. Każde zdanie było nieziemsko piękne, magiczne, delektowałam się tym językiem, chłonęłam, obcowanie z nim było jak uroczystość.

"Dziwne losy Jane Eyre" uleczyły mnie, odmieniły; dodały odwagi, siły i wiary w siebie, zaszczepiły chęci do działania oraz do walki o własne szczęście, które - jak każdy z nas i nawet pomimo trudności, chwil zwątpienia czy strachu przed zmianą - mam możliwości sama kreować. A jednocześnie... zapewniły mi taki emocjonalny rollercoaster, że już zawsze będę pamiętać, jak się czułam czytając tę książkę, jaką atmosferę miały tamte dni, jakie światło wpadało do pokoju.

Główną bohaterkę polubiłam od samego początku. To nie jakaś tam słodka, wystraszona cierpiętnica - to mająca swoje zdanie, wygadana i dzielna dziewczyna, której silny charakter nie został złamany ani razu. Podobała mi się jej sprawczość, to, że nie bała się życia i wychodzenia ze swojej tzw. strefy komfortu.
W ogóle jestem pełna podziwu dla wnikliwości psychologicznej, z jaką autorka kreśli postacie na kartach swej powieści. A wątek miłosny? Mistrzostwo! Charlotte genialnie zbudowała napięcie pomiędzy Jane a Rochesterem - nie mogłam się oderwać od ich wspólnych scen, ta chemia aż kipiała ze stron :D (serio, współczesne romanse nawet nie mają podjazdu, a tu mamy wiktoriańską Anglię, więc tym bardziej ukłony dla autorki, bo oddać te iskry, tę pasję w tamtej epoce i uczynić to duuuużo lepiej niż współcześni twórcy przy dzisiejszej swobodzie języka i obyczajów, to naprawdę daje do myślenia!)

10/10. Arcydzieło.

Gdybym miała wehikuł czasu, bez chwili zastanowienia wsiadłabym do niego i przeniosła się do XIX wieku, by paść przed Charlotte Bronte na kolana i dziękować jej z całego serca, z całych sił za tę powieść.

Jakaż to była wspaniała podróż czytelnicza!
To, co się ze mną działo podczas lektury... Nawet nie wiedziałam, że do tego stopnia mogę przeżywać fikcyjną opowieść....

Skradła moje serce wiele lat temu gdy o niej słyszałam, ale dopiero w tym miesiącu po nią sięgnęłam. Wow. Na początku było trochę nudno, ale późniejsza akcja... gdy już myślisz, że teraz poczytasz trochę o spokojnym życiu i po kilku rozdziałach wpadasz w rutynę, nagle jeden akapit zmienia całą akcję o 180°. Czasem przeszkadzały mi takie rzeczy jak działania bohaterów lub ich wiek i rozczarowała mnie rownież końcowka, zbyt szybka, nie pozwalała czytelnikowi wejść mocniej do świata przedstawionego oraz przeżyć emocje razem z bohaterami, ale ta książka zdecydowanie zajmuje miejsce na mojej półce z wyjątkowym dziełami. Napisała tu wszystkie wady, które zauważyłam, pozostałe strony są idealne, ale jest jakiś limit słów, a ich by nie starczyło żeby opisać piękno tej powieści. Gorąco polecam, zarówno młodzieży jak i dorosłym

Skradła moje serce wiele lat temu gdy o niej słyszałam, ale dopiero w tym miesiącu po nią sięgnęłam. Wow. Na początku było trochę nudno, ale późniejsza akcja... gdy już myślisz, że teraz poczytasz trochę o spokojnym życiu i po kilku rozdziałach wpadasz w rutynę, nagle jeden akapit zmienia całą akcję o 180°. Czasem przeszkadzały mi takie rzeczy jak działania bohaterów lub...

"Dziwne losy Jane Eyre” - Charlotte Brontë
Jane jest sierotą, której nie Dany jest zaznacz ciepła od bliskich, ani krewnych. Poznajemy ją od najmłodszych lat, obserwujemy jak trafia do nieprzyjemnej szkoły, a potem jak młode dziewczę stawia swoje pierwsze dorosłe kroki.

Niestety w moim odczuciu jest to powieść, która niemozebnie się wlecze. Myślę, że mogłaby ona zawierać o połowę mniej stron ponieważ dzieje się w niej naprawdę mało. Byłoby to jednak do wybaczenia gdyby nie to, że w główny wątek czyli miłość głównych bohaterów bardzo ciężko jest uwierzyć. Jest on miałki, bez żadnych porywów, a mężczyzna który porwał serce Jane jest nieciekawy i nie ma do zaoferowania żadnych ciekawych linijek dialogów. Niestety też książka co oczywiste pochodząca z czasów wiktoriańskich trąci mocno starymi przekonaniami i relacja między bohaterami nie jest miła do obserwowania, a Jane która przedstawia siebie zawsze jako nie warto niczego tylko kobietę i nazywające wybranka swojego serca panem utrudnia jeszcze bardziej odbiór tej historii.

"Dziwne losy Jane Eyre” - Charlotte Brontë
Jane jest sierotą, której nie Dany jest zaznacz ciepła od bliskich, ani krewnych. Poznajemy ją od najmłodszych lat, obserwujemy jak trafia do nieprzyjemnej szkoły, a potem jak młode dziewczę stawia swoje pierwsze dorosłe kroki.

Niestety w moim odczuciu jest to powieść, która niemozebnie się wlecze. Myślę, że mogłaby ona zawierać...

Wspaniała, złożona powieść, poruszająca wiele wartych przemyślenia kwestii.

I dlatego nie mogę znieść tego, że określa się te powieść jako romans. Wydaje mi się, że działa tu prosty schemat: „książkę napisała kobieta, jest dwójka bohaterów, którzy mają się ku sobie, to musi być romans”. A ta książka jest wszystkim poza romansem. Owszem, mamy tu wątek miłosny, ale według mnie jest to jedynie tło do ukazania historii silnej, niezależnej i dumnej kobiety. Jane jest niezwykle silną bohaterką, która nieustannie walczy o swoją godność i próbuje znaleźć swoje miejsce w świecie, który dla kobiet w jej położeniu wcale nie był przecież łatwy. Niesamowicie podziwiam ją za umiejętność brania spraw w swoje ręce, podejmowania decyzji i działań, które są zgodne z nią samą, nawet w sytuacji, gdy następstwa niosą przykre dla niej skutki. I to jest dla mnie sedno tej powieści - jej bezkompromisowość i walka o swoje.

To wszystko sprawia, że nie mogę znieść też tego jak romantyzowany jest Edward Rochester. Dzieje się z nim to samo co z Heathcliffem z powieści drugiej z sióstr Bronte - bohater, który wcale nie zasługuje na łatkę romantycznego ideału mężczyzny, dostaje ją, mimo tego, że traktuje bohaterkę przedmiotowo, trywializuje jej postać i traktuje jak swoją własność, a momentami wręcz jak zabawkę albo projekt do ukształtowania, jakby Jane była z plasteliny, a przecież ona nieustannie udowadnia jak silną i samodzielną jest osobą.

W mojej ocenie jest on nieco nieobliczalny i egoistyczny, ma swoje za uszami (cała akcja z tym ślubem!),ale też nie uważam go za potwora - myślę, że w gruncie rzeczy kierują nim po prostu ludzkie uczucia, chce kochać i być kochanym, natomiast dąży do tego w patologiczny sposób, manipulując i będąc toksycznym.

Nie potrafię patrzeć na niego jak na wielkiego bohatera romantycznego i nie uważam, że tak powinniśmy go odbierać. Widzę w nim raczej człowieka pełnego sprzeczności, zdolnego do uczuć, ale jednocześnie przyzwyczajonego do tego, że inni, w tym Jane, mają się dopasować do jego potrzeb.

Dlatego dla mnie historia Jane Eyre to nie historia miłosna, tylko opowieść o kobiecej niezależności i o tym, jakim wyzwaniem jest się jej trzymać, zwłaszcza, gdy wciąż musisz walczyć z cudzymi oczekiwaniami.

Wspaniała, złożona powieść, poruszająca wiele wartych przemyślenia kwestii.

I dlatego nie mogę znieść tego, że określa się te powieść jako romans. Wydaje mi się, że działa tu prosty schemat: „książkę napisała kobieta, jest dwójka bohaterów, którzy mają się ku sobie, to musi być romans”. A ta książka jest wszystkim poza romansem. Owszem, mamy tu wątek miłosny, ale według...

Cudowna. Nie tak jak "Wichrowe wzgórza" Emily Bronte (chociaż niektórzy dowodzą, że to Emily była autorką wszystkich powieści "sióstr Bronte"). Wiktoriańskie powieści mają klasę i charakter. Dla niektórych mogą zdać się trochę naiwne ale to tylko dodaje im uroku. Ja uwielbiam.

Cudowna. Nie tak jak "Wichrowe wzgórza" Emily Bronte (chociaż niektórzy dowodzą, że to Emily była autorką wszystkich powieści "sióstr Bronte"). Wiktoriańskie powieści mają klasę i charakter. Dla niektórych mogą zdać się trochę naiwne ale to tylko dodaje im uroku. Ja uwielbiam.

Uwielbiam ten styl pisania i mówienia jeśli chodzi o ubiegły wiek. Żadnych przekleństw. Jak ktoś dostawał opie*dol, to z pełną kulturą. Chciałabym umieć tak mówić. Byłabym wyjątkiem wśród rodziny i znajomych :)Takie książki są dla mnie odskocznią od współczesnych. Zero telefonów, internetu, pisania o s*ksie. Same konkrety. Nabrałam ochoty na inne książki z tej epoki więc na pewno sięgnę po jeszcze jakieś.

Uwielbiam ten styl pisania i mówienia jeśli chodzi o ubiegły wiek. Żadnych przekleństw. Jak ktoś dostawał opie*dol, to z pełną kulturą. Chciałabym umieć tak mówić. Byłabym wyjątkiem wśród rodziny i znajomych :)Takie książki są dla mnie odskocznią od współczesnych. Zero telefonów, internetu, pisania o s*ksie. Same konkrety. Nabrałam ochoty na inne książki z tej epoki więc na...

Zdecydowanie lepsza wersja losów nauczycielki niż "Agnes Grey", ale i tak poziom moralizatorstwa oraz szlachetność bohaterki jest nader męcząca.

Zdecydowanie lepsza wersja losów nauczycielki niż "Agnes Grey", ale i tak poziom moralizatorstwa oraz szlachetność bohaterki jest nader męcząca.

Podobała mi się zawiłość tej historii i powaga przeżyć dziewczynki i młodej kobiety. Jak dojrzewała i jak nabierała charakteru. Jak odważnie mówiła o uczuciach i jej szczerość, i ten surowy mało przyjazny świat. Jestem pewna, że nie dałabym rady tego przeczytać, ale słuchało się przyjemnie.

Podobała mi się zawiłość tej historii i powaga przeżyć dziewczynki i młodej kobiety. Jak dojrzewała i jak nabierała charakteru. Jak odważnie mówiła o uczuciach i jej szczerość, i ten surowy mało przyjazny świat. Jestem pewna, że nie dałabym rady tego przeczytać, ale słuchało się przyjemnie.

Po tę książkę sięgnęłam głównie dlatego, że jej autorką jest Charlotte Bronte, siostra Emily Bronte, a „Wichrowe wzgórza” bardzo mi się podobały. Byłam więc ciekawa, czy „Dziwne losy Jane Eyre” wywołają we mnie podobne emocje.
Powieść ma formę swoistego pamiętnika, Jane Eyre opowiada czytelnikowi historię swojego życia. Jest to przede wszystkim opowieść o miłości. Nie zdradzę, czy szczęśliwej, czy nieszczęśliwej, ale z pewnością główny nacisk położony jest na jej duchowy, psychologiczny wymiar, a nie fizyczność. To właśnie bardzo mi się spodobało. Uczucie zostało opisane w sposób niezwykle subtelny i piękny, momentami miałam wrażenie, że współcześni autorzy nie potrafią już tak sugestywnie i głęboko oddać emocji.
Przyznam jednak, że miejscami powieść wydawała mi się nieco ckliwa. Mimo to nie można jej nazwać typowym romansem. Autorka porusza również trudne i ważne tematy, takie jak samotność, choroba, bieda, głód czy społeczne wykluczenie. Dzięki temu książka zyskuje głębię i nie ogranicza się wyłącznie do wątku miłosnego.
Mam wobec tej powieści mieszane uczucia. Zdaję sobie sprawę, że w czasach jej wydania była prawdopodobnie prawdziwym fenomenem. Dla mnie jednak główna bohaterka momentami zbyt intensywnie analizuje swoje przeżycia i nadmiernie koncentruje się na emocjach, które, w moim odczuciu, bywają zbyt rozwlekle opisane. Z drugiej strony forma pamiętnika w pełni to uzasadnia, Jane ma prawo szczegółowo przedstawiać swoje myśli i uczucia. Podobało mi się również to, że narratorka zwraca się bezpośrednio do czytelnika, co tworzy wrażenie bliskości i intymności.
Nie mogę powiedzieć, że się przy tej książce nudziłam, losy Jane śledziłam z dużym zainteresowaniem. Liczyłam jednak na historię bardziej zbliżoną klimatem do „Wichrowych Wzgórz”, a otrzymałam coś zupełnie innego. Nie oznacza to, że powieść jest mniej wartościowa, po prostu nie do końca trafiła w mój gust.

Po tę książkę sięgnęłam głównie dlatego, że jej autorką jest Charlotte Bronte, siostra Emily Bronte, a „Wichrowe wzgórza” bardzo mi się podobały. Byłam więc ciekawa, czy „Dziwne losy Jane Eyre” wywołają we mnie podobne emocje.
Powieść ma formę swoistego pamiętnika, Jane Eyre opowiada czytelnikowi historię swojego życia. Jest to przede wszystkim opowieść o miłości. Nie...

Co to jest za piękna książka! Jestem tak zakochany w jej wysmakowanym języku, że aż trudno pogodzić się z ostatnimi stronami. Wyobrażam sobie, jak nowatorska i przełomowa musiała to być książka dla swojej epoki i tym bardziej ją podziwiam.

Jane Eyre jest tak prawdziwa, że można sobie wyobrazić, że siedzi obok i opowiada swoją historię wprost to ucha czytelnika. To bohaterka, która może zaskakiwać, a nawet irytować, ale chyba nie może nie wzbudzać szacunku i choć cienia podziwu. Piękna postać, która przynosi wiarę w sens podążania swoimi ścieżkami i wierność swoim ideałom.

Przepiękne doświadczenie, którego nigdy nie zapomnę!

Co to jest za piękna książka! Jestem tak zakochany w jej wysmakowanym języku, że aż trudno pogodzić się z ostatnimi stronami. Wyobrażam sobie, jak nowatorska i przełomowa musiała to być książka dla swojej epoki i tym bardziej ją podziwiam.

Jane Eyre jest tak prawdziwa, że można sobie wyobrazić, że siedzi obok i opowiada swoją historię wprost to ucha czytelnika. To...