Hardcorowi bibliotekarze z Timbuktu

Jako opowieść chyba dałabym 5 gwiazdek, ale dodatkowa za przywołanie w ogóle tego tematu, czyli kraju w Afryce, gdzie w XXI wieku jest wojna, terror i prześladowania na tle religijnym. To nie są tematy interesujące Europę, a w sumie powinny i na szczęście w tej historii Europa w postaci Francji zareagowała w pewnym momencie, co przyniosło sporo pozytywnych skutków w postaci odebrania władzy dżihadystom (choć nie wszystkim i nie całkowicie niestety).
Wracając do książki - tytuł sugeruje opowieść o bibliotekarzach i manuskryptach. Tego wątku jest może na jakieś 100 stron, reszta to sporo reporterskiego podsumowania historii tego afrykańskiego kraju oraz rewolty, która tam się przetoczyła na początku XXI wieku. Oczywiście, że to ważny temat i oczywiście, że warto przeczytać i poznać te fakty, ale nie do końca o tym chciałam czytać biorąc tę książkę do ręki.

Jako opowieść chyba dałabym 5 gwiazdek, ale dodatkowa za przywołanie w ogóle tego tematu, czyli kraju w Afryce, gdzie w XXI wieku jest wojna, terror i prześladowania na tle religijnym. To nie są tematy interesujące Europę, a w sumie powinny i na szczęście w tej historii Europa w postaci Francji zareagowała w pewnym momencie, co przyniosło sporo pozytywnych skutków w postaci...

Książka to historia ludzi, którzy przechytrzyli terrorystów z Al-Kaidy i uratowali tysiące skryptów pisanych na przełomie setek lat w dziedzinie historii i nauki.
Abdel Kader Haidara od czasu swoich młodzieńczych lat prowadzi działalność zabezpieczania dziedzictwa narodowego Afryki Środkowej, aby ostatecznie uchronić 377 tysięcy manuskryptów przed zniszczeniem i zbudować biblioteki dla badaczy i naukowców - spuścizny islamskiej od XV wieku, dorobek cywilizacji, która była otwarta i tolerancyjna, gdy w świecie Zachodu wolnomyśliciele wciąż byli paleni na stosach. Książka zawiera ciekawe opisy Afryki, ludzi zaangażowanych w podejmowanie się tego bardzo trudnego dzieła oraz sytuacje polityczne, które mają miejsce na przełomie działalności bohatera książki.
Z tej niezwykle ciekawej pozycji czytelnicy poznają działalność badaczy Afryki, działalność prowadzoną przez armie amerykańską i francuską, aby bogactwo literatury nie zostało zniszczone.
Niezwykle ciekawym jest opis rozwoju regionu, przygotowania koncertów i udział w nich światowych gwiazd muzyki. Bono - leader zespołu U2 przyjeżdża do Sankore, aby zagrać na koncercie wbrew wszelkim prawom utrzymania bezpieczeństwa. Bono improwizował z tuareskim zespołem i zaśpiewał kilka zdań po francusku, tańcząc z piosenkarzami i gitarzystami z Tinariwen. Muzyka jest silniejsza niż wojna - oświadczył przed wejściem na pokład samolotu. Jest to przekazem dla nas wszystkich by szanować kulturę mieszkańców Afryki i włączyć się w ich bogatą kulturę.
Książka dla ludzi o silnych nerwach, opowiada o dziedzictwie narodowym Mali. Autor opowiada też historie ludzi związanych z budowaniem świątyń i dziedzictwa kulturowego kraju, na bazie rzeczywistości, w której żyje - trudnej i niezrozumiałej dla zachodnich cywilizacji, niewiarygodnej, nierzeczywistej, wręcz niekiedy brutalnej.
Hammer w ciągu ostatnich 20 lat odwiedził Timbuktu 50 razy, co pozwoliło mu na opis jasnego, dogłębnego i prawdziwego stanu rzeczywistości tego regionu Afryki.
Joshua Hammer - amerykański dziennikarz i reporter. Kierował redakcjami Newsweeka m. in. w Nairobi, Ameryce Południowej, Los Angeles, Berlinie i Jerozolimie. Publikował artykuły w The New York Review of Books, The New Yorker, Smithsonin. W 2001 roku wraz z Garym Knightem został uprowadzony w Strefie Gazy.
Agata Kosmalska, Dookoła Świata

Książka to historia ludzi, którzy przechytrzyli terrorystów z Al-Kaidy i uratowali tysiące skryptów pisanych na przełomie setek lat w dziedzinie historii i nauki.
Abdel Kader Haidara od czasu swoich młodzieńczych lat prowadzi działalność zabezpieczania dziedzictwa narodowego Afryki Środkowej, aby ostatecznie uchronić 377 tysięcy manuskryptów przed zniszczeniem i zbudować...

To nie jest książka łatwa do opisania. Autor w „Hardcorowych bibliotekarzach z Timbuktu” opisuje historię tworzenia a następnie ratowania księgozbiorów przed fanatykami Al-Kaidy, lecz kreśli też szerokie tło historyczne. Zarówno tej odległej przeszłości, jak i powstawania terroryzmu na Saharze.

I momentami ta część historyczna bierze górę nad akcją książki - która swoją drogą nadaje się na film sensacyjny! Bo kto by się spodziewał, że bibliotekarz z Sahary może zakasować Jamesa Bonda i Indianę Jonesa swymi prawdziwymi przygodami?!

„Angielski tytuł to The Bad-Ass Librarians of Timbuktu”. Polski przekład (choć w pierwszej chwili brzmi zaskakująco) doskonale oddaje ducha tej książki.

https://afrykanka.pl/hardcorowi-bibliotekarze-z-timbuktu-joshua-hammer/

To nie jest książka łatwa do opisania. Autor w „Hardcorowych bibliotekarzach z Timbuktu” opisuje historię tworzenia a następnie ratowania księgozbiorów przed fanatykami Al-Kaidy, lecz kreśli też szerokie tło historyczne. Zarówno tej odległej przeszłości, jak i powstawania terroryzmu na Saharze.

I momentami ta część historyczna bierze górę nad akcją książki - która swoją...

Sama historia na pewno bardzo ciekawa, ale już sposób jej opowiedzenia nie za bardzo mnie porwał. Spodziewałem się tempa akcji jak w sensacyjnym filmie, lub powieści przygodowej. Akcja najpierw pozyskiwania manuskryptów od ich właścicieli, a potem przewożenie ich pod okiem dżihadystów z bibliotek do bezpiecznych schowków, fajnie opisana i dobrze się to czyta, ale stanowi ona niewielki ułamek tej książki. Za to bardzo dużo jest opisu powstawania kolejnych grup fanatyków religijnych, aż do wyłonienia się z nich Al-Kaidy, mnóstwo faktów, miejscowości i nazwisk, których nie sposób wymówić a co dopiero zapamiętać. Te fragmenty czytało się już znacznie gorzej.

Sama historia na pewno bardzo ciekawa, ale już sposób jej opowiedzenia nie za bardzo mnie porwał. Spodziewałem się tempa akcji jak w sensacyjnym filmie, lub powieści przygodowej. Akcja najpierw pozyskiwania manuskryptów od ich właścicieli, a potem przewożenie ich pod okiem dżihadystów z bibliotek do bezpiecznych schowków, fajnie opisana i dobrze się to czyta, ale stanowi...

tą książkę poleciła mi koleżanka bibliotekarka i wypożyczyła mi ją ze swoich prywatnych zasobów :) Początkowo pogubiłam się w pierwszych rozdziałach i lekko ponudziłam nie rozumiejąc wszystkiego ale później było tylko lepiej.
Książka nie koniecznie w moim stylu , może sama historia manuskryptów bardzo mnie urzekła ale wątki dotyczące Al-Kaidy i okrucieństwa nie były dla mnie. Jednak dałam radę i moja ocena jest wysoka :). Wniosek nasuwa się jeden: Było warto!!!!
I jeszcze jedna ważna rzecz, nie sugerujcie się opisem książki na końcu, jest przekoloryzowany.

tą książkę poleciła mi koleżanka bibliotekarka i wypożyczyła mi ją ze swoich prywatnych zasobów :) Początkowo pogubiłam się w pierwszych rozdziałach i lekko ponudziłam nie rozumiejąc wszystkiego ale później było tylko lepiej.
Książka nie koniecznie w moim stylu , może sama historia manuskryptów bardzo mnie urzekła ale wątki dotyczące Al-Kaidy i okrucieństwa nie były dla...

Konkretna dawka wiedzy na temat przeszłości i aktualnej sytuacji w afrykańskim mieście Timbuktu i okolicach, druzgocące historie na temat terrorystów i Al-Kaidy i spustoszeniu jakie sieją wśród ludności cywilnej, o bezczeszczeniu tego co najcenniejsze.

Ciekawa, nieco inna lektura.

Konkretna dawka wiedzy na temat przeszłości i aktualnej sytuacji w afrykańskim mieście Timbuktu i okolicach, druzgocące historie na temat terrorystów i Al-Kaidy i spustoszeniu jakie sieją wśród ludności cywilnej, o bezczeszczeniu tego co najcenniejsze.

Ciekawa, nieco inna lektura.

Thriller, reportaż o egzotycznym kraju, powieść podróżnicza w jednym. A przede wszystkim książka o miłości do książek, dla których ryzykuje się życie.

„Haidara Ukląkł na rozłożonym w holu dywanie, ostrożnie wyjął pierwszy z góry tom i go otworzył. Miał pięćset lat, był wielki, oprawiony w kozią skórę i zachowany w świetnym stanie”…

Reszta recenzji dostępna pod linkiem:
http://kawalekafryki.pl/jak-daleko-sie-posuniesz-w-milosci-do-ksiazek/

Thriller, reportaż o egzotycznym kraju, powieść podróżnicza w jednym. A przede wszystkim książka o miłości do książek, dla których ryzykuje się życie.

„Haidara Ukląkł na rozłożonym w holu dywanie, ostrożnie wyjął pierwszy z góry tom i go otworzył. Miał pięćset lat, był wielki, oprawiony w kozią skórę i zachowany w świetnym stanie”…

Reszta recenzji dostępna pod...

Abdel Kadel Haidara od dziecka obracał się w świecie pełnym starożytnych manuskryptów.
Dzięki rękopisom zgromadzonym przez ojca Mammę Haidarę mógł poszerzać swoją wiedzę.
Po śmierci ojca przejmuje opiekę nad gromadzonymi przez niego rękopisami, podejmuje również pracę w instytucie Ahmeda Baby. Przez 15 lat na zlecenie instytutu podróżuje po kraju i zbiera rękopisy, które mieszkańcy miast przechowują w tylko sobie wiadomych miejscach. Łącznie udaje mu się ocalić 377 tysięcy manuskryptów zawierających największe dzieła literatury średniowiecznej na świecie. Cenne manuskrypty trafiają do niewielkiego Timbuktu w którym powstają dwie główne biblioteki – pierwsza imienia Mammy Haidary do której Abdel Kadel przenosi cenne zbiory ojca oraz druga w Instytucie Ahmeda Baby. W tym czasie jednak w kraju narastają wojenne niepokoje. W pewnym momencie Islamiści zajmują Timbuktu i przejmują kontrolę nad miastem wprowadzając dyktaturę. Przez długi czas islamiści nie interesują się zgromadzonymi w bibliotekach zbiorami, gdy jednak ich władza powoli upada i muszą wycofać się z miasta, swoją złość kierują w stronę cennych rękopisów. Abdel Kadel Haidara od dłuższego czasu podejrzewa jednak taki obrót spraw i organizuje akcję wywozu cennych zbiorów z Timbuktu.
W akcji przewożenia rękopisów do kryjówek w Bamako pomaga mu siostrzeniec Mohammed Tour, który wielokrotnie ryzykuje własne życie, by ocalić manuskrypty.
Książka to połączenie reportażu i wywiadu, więc czytanie jej wymagało odpowiedniego skupienia, by w pełni zrozumieć treść. Jednak nie żałuję, bo dzięki lekturze dowiedziałam się wielu interesujących rzeczy.

Abdel Kadel Haidara od dziecka obracał się w świecie pełnym starożytnych manuskryptów.
Dzięki rękopisom zgromadzonym przez ojca Mammę Haidarę mógł poszerzać swoją wiedzę.
Po śmierci ojca przejmuje opiekę nad gromadzonymi przez niego rękopisami, podejmuje również pracę w instytucie Ahmeda Baby. Przez 15 lat na zlecenie instytutu podróżuje po kraju i zbiera rękopisy, które...

Czego innego się spodziewałam, a w sumie dostałam co innego.... Jednak nie wyszło tak źle, bo podczas lektury czułam się jakbym czytała jakąś pracę Kapuścińskiego, więc wyszło naprawdę nieźle. Książka łączy w sobie trochę reportażu, trochę sensacji, którą napisało życie. W każdym razie, jak na taki temat i wiele historycznych odniesień czytało się bardzo szybko i zdecydowanie jest to pozycja warta polecenia.

Czego innego się spodziewałam, a w sumie dostałam co innego.... Jednak nie wyszło tak źle, bo podczas lektury czułam się jakbym czytała jakąś pracę Kapuścińskiego, więc wyszło naprawdę nieźle. Książka łączy w sobie trochę reportażu, trochę sensacji, którą napisało życie. W każdym razie, jak na taki temat i wiele historycznych odniesień czytało się bardzo szybko i...

Sięgnęłam po tę książkę zachęcona entuzjastycznymi recenzjami. I pewnie przeczytałabym z chęcią gdyby nie wyjątkowo suchy język pełen dat i nazw geograficznych. Gdyby jeszcze autor umieścił w książce chociaż jedną mapę, może lektura byłaby strawniejsza a wijący się na kształt bumerangu Niger bardziej realny. A tak natłok dat i wydarzeń, przemieszanych ze sobą (czasy teraźniejsze, XIII wiek a zaraz po tym XVIII) sprawił, że odłożyłam powieść na półkę. Bo też i przypomina bardziej skrupulatne opracowanie historyczne aniżeli powieść sensacyjną wciągającą wartką akcją już od pierwszej strony. Należy jednak przyznać, że dowiedziałam się wielu ciekawych informacji z historii Timbuktu, faktów z dziedziny piśmiennictwa, rozwoju nauki i handlu w tym regionie w czasach średniowiecza. 

Sięgnęłam po tę książkę zachęcona entuzjastycznymi recenzjami. I pewnie przeczytałabym z chęcią gdyby nie wyjątkowo suchy język pełen dat i nazw geograficznych. Gdyby jeszcze autor umieścił w książce chociaż jedną mapę, może lektura byłaby strawniejsza a wijący się na kształt bumerangu Niger bardziej realny. A tak natłok dat i wydarzeń, przemieszanych ze sobą (czasy...