Słoneczne miasto

,,Słoneczne miasto’’ to książka zawierająca dwa opowiadania- pierwsze o tym samym tytule oraz drugie o nazwie ,,Kamienne pole’’. Autorka Muminków prezentuje tu swój wybitny warsztat pisarski w typowy dla siebie sposób.

Słoneczne miasto to historia wprost z domu starców, spojrzenie na grupę emerytów na sielankowej Florydzie i ich trwanie u schyłku. Mogłoby się wydawać, że mamy tu nudny byt zmęczonych starością ludzi, tak jednak nie jest. Tove Jansson z delikatnością i wrażliwością stworzyła tu zróżnicowane postacie, pełne swoich dziwactw, ludzkich małostek, kaprysów oraz drobnych i większych sporów. Bohaterowie ci biernie oczekują na śmierć, a jednocześnie próbują cieszyć się życiem. Pozornie nieco nudna i lekko chaotyczna zbitka ,,babcinych sytuacji’’ szybko wciąga i ukazuje nam głębie ludzkiego życia. Język, choć prosty jest jednocześnie ekspresywny i głęboki, wskazując nam, że piękno tkwi w prostocie codziennego trwania, w drobnych i błahych momentach. Jest to w pewien sposób abstrakcyjna wizja w której świat zostaje zredukowany do człowieka, krajobrazu i emocji. Całość można określić wręcz jako utopijną wizję starości.

Kamienne pole to z kolei opowieść o Jonaszu, który będąc na emeryturze postanawia napisać biografię niejakiego Igreka. Zadanie to okazuje się trudniejsze niżby się wydawało, a pomocą w tym ma zostać wyjazd na wieś. Przygoda mężczyzny z swoim nemezis prowadzi do jego wewnętrznych rozważań, a mroczna postać jego dzieła z czasem okazuje się być zbyt podobna do jego własnego życia. Jest to walka o własną tożsamość aby nie stać się cieniem swego tworu, jest to poszukiwanie wartości w swym życiu.

Książka pełna melancholii i nostalgii, spokoju i powolności, idealna na spokojny wieczór z filiżanką herbaty.

,,Słoneczne miasto’’ to książka zawierająca dwa opowiadania- pierwsze o tym samym tytule oraz drugie o nazwie ,,Kamienne pole’’. Autorka Muminków prezentuje tu swój wybitny warsztat pisarski w typowy dla siebie sposób.

Słoneczne miasto to historia wprost z domu starców, spojrzenie na grupę emerytów na sielankowej Florydzie i ich trwanie u schyłku. Mogłoby się wydawać, że...

Słoneczne miasto - 4/10; Kamienne pole - 5,5/10

Słoneczne miasto - 4/10; Kamienne pole - 5,5/10

"Słoneczne miasto" Tove Jansson to zbiór dwóch opowiadań, który ukazuje literacką maestrię autorki w pełnym blasku. Znana przede wszystkim z serii o Muminkach, Jansson przedstawia tutaj dorosłe i introspektywne podejście do ludzkiej egzystencji. Odsłania jednocześnie swoją niezwykłą zdolność do zagłębiania i analizy emocji i relacji międzyludzkich.

Akcja pierwszego opowiadania koncentruje się w słonecznym kurorcie, będącym przystanią dla emerytów. Jansson opisuje życie starszych ludzi, w którym jest wiele sprzeczności. Z jednej strony bohaterowie biernie czekają na śmierć, a z drugiej pragną spróbować się przebudzić z marazmu oczekiwania i bezradności, żeby nie zastało ich "na wszystko jest już za późno". Snują wspomnienia o swoim - zdawać by się mogło - niezniszczalnym życiu, pragną nadal kształtować je, coś w dalszym ciągu osiągać i wyrażać, próbują odskoczni, pragną pomyłek, zaskoczeń i spóźnionej wiedzy. Na ostatniej prostej życia nie chcą być apatyczni i przygnębieni, nie budząc się z oczekiwaniem "na coś". Chcą jeszcze życie chwycić w ramiona, zanim przemożna siła czasu, starości, bezwładności i bezradności całkiem startuje i to.

Jansson, z niezwykłą delikatnością i wrażliwością, portretuje codzienne zmagania bohaterów, ich tęsknoty, lęki i pragnienia. Każde opisane życie bohaterów to małe arcydzieło, pełne ciepła, dyskretnego humoru oraz głębokiej melancholii.

Język Jansson jest prosty, ale niezwykle sugestywny, pełen poetyckich obrazów, które uchwycają istotę postaci i sytuacji w zaledwie kilku zdaniach. W tym minimalistycznym stylu kryje się jednak ogromna siła ekspresji, co sprawia, że opowiadania są zarówno łatwe w odbiorze, jak i głęboko poruszające. Autorka pokazuje, że piękno tkwi w prostocie i codziennych, pozornie banalnych momentach.
***
Drugie z opowiadań zawartych w książce "Kamienne pole" to historia ukazująca introspektywne spojrzenie na ludzkie życie. Opowiadanie koncentruje się na postaci Jonasza, emerytowanego mężczyzny, który postanawia napisać biografię tajemniczego Igreka.
Jonasz, z początku pełen zapału do stworzenia dzieła życia, napotyka na trudności związane z niemocą twórczą.
W miarę zagłębiania się w historię Igreka, zaczyna powracać myślami do własnych wspomnień i doświadczeń. Ich echa odsłaniają przed nim niewygodne prawdy, z którymi musi się zmierzyć.
Narracja Jansson jest pełna empatii i zrozumienia dla ludzkich słabości. Pisarka przybliża w prostych słowach, jak bolesny może być rozrachunek z przeszłością i jak trudno jest zaakceptować własne błędy i niedoskonałości. Pokazuje też, jak przeszłość kształtuje życie i dalsze wybory.
Tove Jansson mistrzowsko kreśli portrety zwykłych ludzi, którzy poprzez konfrontację z przeszłością odnajdują nową perspektywę na własne życie. Opowiadania te, to też piękne studium nad istotą ludzkiej egzystencji, wzajemnymi relacjami, upływem czasu, niemocą i pogodzeniem się z samym sobą.
Jansson udowadnia, że potrafi z niezwykłą precyzją i czułością uchwycić złożoność ludzkich uczuć, oferując czytelnikowi głęboką i wzruszającą podróż przez meandry życia.

Jeśli podoba Wam się moja recenzja, to zapraszam po więcej:
https://www.instagram.com/anemonenemorose/

"Słoneczne miasto" Tove Jansson to zbiór dwóch opowiadań, który ukazuje literacką maestrię autorki w pełnym blasku. Znana przede wszystkim z serii o Muminkach, Jansson przedstawia tutaj dorosłe i introspektywne podejście do ludzkiej egzystencji. Odsłania jednocześnie swoją niezwykłą zdolność do zagłębiania i analizy emocji i relacji międzyludzkich.

Akcja pierwszego...

Tove jest mistrzynią od ludzkich słabości i małostek. U niej postaci muszą być zróżnicowane, bogate, każda ze swoim zbiorem dziwactw. Nawet w przypadku tak banalnym, jak dom spokojnej starości, nie ma miejsca na nudę czy sielankę. Charakterni bohaterowie ścierają się w codziennych potyczkach, ulegają kaprysom i niezrozumiałym ciągotom, wygrywają swoje małe bitwy, odnoszą zwycięstwa lub porażki. W tym sielankowym miasteczku, wydawałoby się, uśpionym słońcem i upałem oraz dosyć wysoką średnią wieku, co rusz wybuchają scysje i afery, słowem dzieje się. Autorka z wielką czułością ukazuje samotność, odmienność, lęki i zagubienie. Maski, których nie umiemy zrzucić nawet na koniec życia, gdy już wypadło się z gry, gdy już nic się nie musi, a mało może.. Nawet wtedy.. a może właśnie tym bardziej wtedy człowiek chce coś znaczyć, pragnie być zauważony, jeszcze komuś potrzebny. I nie zawsze potrafi zapanować nad zgryzotą i złością, że został odstawiony na boczny tor. Trochę smutne to opowiadanie. Pokazuje jak trudno jest oswoić własną starość, pogodzić się z ubytkiem sił, zdrowia, pamięci, czy zmysłów (wzrok, słuch). Jak irytujący potrafi być fakt, że to co do niedawna uznawaliśmy za oczywistość (sprawność w różnych dziedzinach) nagle umyka i zostawia nas na pastwę losu, wystawia na ostrzał spojrzeń, naraża na śmieszność.

Również drugie opowiadanie jest swoistą refleksją nad starzeniem się i samotnością. Jonasz, główny bohater, przechodzi na emeryturę i odkrywa nagle, że życie mu uciekło. Był tak skupiony na pracy i karierze, że zaniedbał zupełnie żonę i córki, zabiegany za poklaskiem zapomniał żyć.. Bardziej podoba mi się tutaj sposób prowadzenia narracji, ciekawe zabiegi stylistyczne i delikatność z jaką autorka podeszła do bohaterów. Cały proces dochodzenia do prawdy pokazany jest niezwykle subtelnie, w zarysach, w niedopowiedzeniach. Mistrzowsko.

W pierwsze opowiadanie dłużej się wchodzi. Drugie porywa od razu. Oba właściwie nie posiadają zdecydowanie zarysowanej puenty. Bo tu nie chodzi o zamknięte zakończenia. Tutaj wartość mają niuanse, same migawki z życia kilku osób, z ich lękiem, niedopasowaniem, próbami nadążenia za światem, który zostawił ich w tyle. Tęsknocie za bliskością przeciwstawiona jest chęć samotności i odpoczynku, za udawaną życzliwością kryje się strach i zgryźliwość, za pozorną zrzędliwością przemożna potrzeba bycia akceptowanym.

"Niemal wszystko, co do siebie mówimy, naznaczone jest pośpiechem i bezmyślnością, przyzwyczajeniem, przestrachem i potrzebą robienia wrażenia. Tyle niepotrzebnej banalności (…).”

Lektura melancholijna.. nostalgiczna. Jak to zawsze u Tove.

Tove jest mistrzynią od ludzkich słabości i małostek. U niej postaci muszą być zróżnicowane, bogate, każda ze swoim zbiorem dziwactw. Nawet w przypadku tak banalnym, jak dom spokojnej starości, nie ma miejsca na nudę czy sielankę. Charakterni bohaterowie ścierają się w codziennych potyczkach, ulegają kaprysom i niezrozumiałym ciągotom, wygrywają swoje małe bitwy, odnoszą...

Miałam dwa podejścia do tej książki. Za pierwszym razem po prostu nie zaskoczyłam, było to też coś tak bardzo innego od znanej mi z Opowiadań w dolinie muminków narracji, że musiałam chwilę poczekać, aby do tej książki wrócić.
Za drugim razem historia wciągnęła mnie od razu. W tym tomie zebrano dwie powieści Tove Jansson. Pierwsza, Słoneczne miasto, opowiada o emerytach dożywających swych dni w miasteczku na Florydzie, gdzie życie toczy się już tylko w jednym kierunku; druga, Kamienne pole, to opowiastka o Jonaszu - starym pisarzu, który również mierzy się z podsumowaniem swojego życia.
Obie historie tchną pewną powolnością i spokojem, które sprawiły, że była to dla mnie idealna lektura na zimowe wieczory. Można by powiedzieć, ot takie małe powieści obyczajowe, ale zostały napisane w sposób nader przyjemny i zachęcają do chwili zadumy nad tym, gdzie zmierza nasze życie. Polecam!

Miałam dwa podejścia do tej książki. Za pierwszym razem po prostu nie zaskoczyłam, było to też coś tak bardzo innego od znanej mi z Opowiadań w dolinie muminków narracji, że musiałam chwilę poczekać, aby do tej książki wrócić.
Za drugim razem historia wciągnęła mnie od razu. W tym tomie zebrano dwie powieści Tove Jansson. Pierwsza, Słoneczne miasto, opowiada o emerytach...

Obie opowieści to swoiste wariacje w temacie starzejącego się społeczeństwa krajów rozwiniętych, z perspektywy jego reprezentantów – przynajmniej– tej bogatej jego części. Nadzwyczaj trafnie wywiedzione introspekcje bohaterów, te ich ambicje i niedające się przezwyciężyć przyzwyczajenia, lęk i fobie, przy stale powracającej świadomości własnego słabnącego ciała i coraz częściej szwankującego umysłu. Styl w tej książce odpowiada niestabilnej kondycji jej bohaterów, zdarza się, że monologi wewnętrzne bohaterów, w tym samym akapicie, nagle zmieniają się w pisany w 3. osobie opis jakiejś tam zaistniałej sytuacji. Dużo raczej smutnej prawdy o naszym życiu.

Obie opowieści to swoiste wariacje w temacie starzejącego się społeczeństwa krajów rozwiniętych, z perspektywy jego reprezentantów – przynajmniej– tej bogatej jego części. Nadzwyczaj trafnie wywiedzione introspekcje bohaterów, te ich ambicje i niedające się przezwyciężyć przyzwyczajenia, lęk i fobie, przy stale powracającej świadomości własnego słabnącego ciała i coraz...

To najsłabsza książka Tove jaką do tej pory przeczytałam. Gdyby nie inne jej, skąd inąd wspaniałe pozycje, to myślałabym, że nie wiem co nam wspaniała pisarka chce przekazać. Może klimatycznym staje się w porywach "Kamienne pole"...? Natomiast samo w sobie "Słoneczne miasto" jest słabe, ale kto wie, może to wyższy, niż posiadam, stopień wrażliwości byłby tu potrzebny, aby się tą powieścią zachwycić lub delektować?

To najsłabsza książka Tove jaką do tej pory przeczytałam. Gdyby nie inne jej, skąd inąd wspaniałe pozycje, to myślałabym, że nie wiem co nam wspaniała pisarka chce przekazać. Może klimatycznym staje się w porywach "Kamienne pole"...? Natomiast samo w sobie "Słoneczne miasto" jest słabe, ale kto wie, może to wyższy, niż posiadam, stopień wrażliwości byłby tu potrzebny, aby...

To nie ta Jansson, jakiej spodziewać się mogą wielbiciele Muminków. Tu nie ma praktycznie żadnej akcji. To pozornie nudne, spokojne opowiadania o zwykłym życiu, dzień po dniu - starsi, niedołężni ludzie i to, co w ich głowach.

To nie ta Jansson, jakiej spodziewać się mogą wielbiciele Muminków. Tu nie ma praktycznie żadnej akcji. To pozornie nudne, spokojne opowiadania o zwykłym życiu, dzień po dniu - starsi, niedołężni ludzie i to, co w ich głowach.

Mimo całej mojej miłości do Tove Jansson muszę przyznać że Słoneczne Miasto to jedna z najnudniejszych książek jakie czytałam. Choć domyślam się, że właśnie taka miała być. Jej lektura kojarzyła mi się suchym, upalnym popołudniem w czasie letnich wakacji, gdzie ma się pewność że nic ciekawego tego dnia się już nie zdarzy i rzeczywiście - nic ciekawego się nie zdarza, a mimo to, można znaleźć w tej nudzie jakieś niesprecyzowane ukojenie. Tak było i ze Słonecznym Miastem. Nie przeczytam jej już pewnie kolejny raz, ale i takie chwile prostej nudy są w życiu niezbędne.

Mimo całej mojej miłości do Tove Jansson muszę przyznać że Słoneczne Miasto to jedna z najnudniejszych książek jakie czytałam. Choć domyślam się, że właśnie taka miała być. Jej lektura kojarzyła mi się suchym, upalnym popołudniem w czasie letnich wakacji, gdzie ma się pewność że nic ciekawego tego dnia się już nie zdarzy i rzeczywiście - nic ciekawego się nie zdarza, a mimo...

Opowiadania rozciągłe w treści i przegadane. Niestety bardzo się wynudziłam. "Kamienne pole " dawało nadzieję na coś ciekawszego, ale ostatecznie również okazało się nijakie.

Opowiadania rozciągłe w treści i przegadane. Niestety bardzo się wynudziłam. "Kamienne pole " dawało nadzieję na coś ciekawszego, ale ostatecznie również okazało się nijakie.