Matka noc

Klasyka. Brutalny temat, lekkie pióro, zabawa konwencją, czarny humor, zjawiska społeczne i historia w krzywym zwierciadle i… coś o przemijaniu. Świetne!

Klasyka. Brutalny temat, lekkie pióro, zabawa konwencją, czarny humor, zjawiska społeczne i historia w krzywym zwierciadle i… coś o przemijaniu. Świetne!

Ostatnio czytam tylko nie doczytane książki. Tą doczytałam. To coś znaczy. Autor robić z czytelnikiem coś czego nie spotkałam w innych książkach. Bardzo czuje tu charakter, osobowość. Nasuwa mi się na myśl słowo "gęste" ale bardziej pasuje tutaj "lekkie" ten humor, ten styl. Widzę to jako opowieść o narracjach. O życiu wewnętrzną opowieścią. Życiu nie swoim życiem. Życiem przydzielonym. Był taki moment w książce gdzie główny bohater mógł czuć się oszukany i ja jako czytelnik czułam się bardzo bardzo oszukana a kiedy główny bohater mógł czuć sentymentalny ból i ja go czułam. Bardzo czuje tą opowieść jest dla mnie symboliczna. A to zdanie „Ja nie potrafiłbym skłamać i nie zauważyć tego....Jeżeli po tym życiu jest jakieś inne, bardzo bym chciał w tym następnym urodzić się jako ktoś, o kim można powiedzieć "Przebaczcie mu, bo nie wie, co czyni". Było tu tyle pięknych zdań. O miłości. Przemyśleń na temat świata i życia. Ale ten cytat i koncepcja "dwu osobowego państwa "zostały mi na dzień dzisiejszy najbliższe. Są książki które zalepiają w człowieku puste przestrzenie i są takie które tworzą przestrzeń, rozszerzają strukturę pojęć i myśli. Ta robi jedna i drogie. Zostaje mi jedno pytanie po lekturze. Czy ktoś będzie żył twoim życiem gdy je oddasz? Gdy zejdziesz ze sceny prawdy na scenę kłamstw. Ktoś może zajmie to miejsce ale to będzie tylko kolejne kłamstwo.

Ostatnio czytam tylko nie doczytane książki. Tą doczytałam. To coś znaczy. Autor robić z czytelnikiem coś czego nie spotkałam w innych książkach. Bardzo czuje tu charakter, osobowość. Nasuwa mi się na myśl słowo "gęste" ale bardziej pasuje tutaj "lekkie" ten humor, ten styl. Widzę to jako opowieść o narracjach. O życiu wewnętrzną opowieścią. Życiu nie swoim życiem. Życiem...

Absolutnie genialna. Traktat filozoficzny na temat Człowieka, jego schizofrenicznej natury.

Gdyby ktoś szukał skąd tytuł "Matka noc", to jest to odniesienie do fragmentu z Fausta Goethego - Jam cząstką części, co wpierw wszystkim była,
Cząstką ciemności, co światło zrodziła,
To światło, które swej matce Ciemności
Jej dawnej rangi i miejsca zazdrości,
A nic nie wskóra, bo zwalczając mroki,
Samo uparcie lgnie do ciał powłoki...

Absolutnie genialna. Traktat filozoficzny na temat Człowieka, jego schizofrenicznej natury.

Gdyby ktoś szukał skąd tytuł "Matka noc", to jest to odniesienie do fragmentu z Fausta Goethego - Jam cząstką części, co wpierw wszystkim była,
Cząstką ciemności, co światło zrodziła,
To światło, które swej matce Ciemności
Jej dawnej rangi i miejsca zazdrości,
A nic nie wskóra, bo...

Dla mnie absolutny majstersztyk literacki. Łączy w sobie zarówno realizm historyczny , głęboką analizę psychologiczną fenomenów fanatyzmu, konformizmu i zbrodniczych ideologi, oraz pogranicza absurdu, fikcji i konfabulacji. "Matka noc" to bardzo harmonijna konstrukcja, w której widać, że autor wszystko świadomie przemyślał i włączył do fabuły. Największą siłą powieści jest sam koncept głównego narratora - jego wspomnienia, co do których niczego nie możemy być pewni a jednak jest w nich ogromny ładunek prawdziwości, co powoduje ciągłe pytania o istotę prawdy i o to czy same fakty wystarczą by ją oddać.

Dla mnie absolutny majstersztyk literacki. Łączy w sobie zarówno realizm historyczny , głęboką analizę psychologiczną fenomenów fanatyzmu, konformizmu i zbrodniczych ideologi, oraz pogranicza absurdu, fikcji i konfabulacji. "Matka noc" to bardzo harmonijna konstrukcja, w której widać, że autor wszystko świadomie przemyślał i włączył do fabuły. Największą siłą powieści...

Świetna książka. Autor bardzo świadomie snuje narrację, która obfituje w znaczenia symboliczne i filozoficzne zagwozdki. To jest największa wartość i chluba książki. Jako powieść - prześmiewcza, barwna, błyskotliwa. Solidna kreacja postaci, każdy wątek z satysfakcją poprowadzony do końca, mistrzowskie operowanie językiem.

Świetna książka. Autor bardzo świadomie snuje narrację, która obfituje w znaczenia symboliczne i filozoficzne zagwozdki. To jest największa wartość i chluba książki. Jako powieść - prześmiewcza, barwna, błyskotliwa. Solidna kreacja postaci, każdy wątek z satysfakcją poprowadzony do końca, mistrzowskie operowanie językiem.

Mnie mocno uderzył inny (niż ten popularny) cytat, który w moim poczuciu lepiej oddaje ideę powieści: „Jest mnóstwo rzeczy, o które warto walczyć, ale nie ma żadnego powodu, żeby ślepo nienawidzić i wyobrażać sobie, że Bóg Wszechmogący nienawidzi razem z tobą. Gdzie jest zło? To ta niemała część każdego człowieka, która chce nienawidzić bez ograniczeń, która chce nienawidzić i mieć Boga po swojej stronie. To ta część każdego człowieka, dla której każda forma brzydoty jest tak pociągająca. To ta skretyniała część każdego z nas, która feruje wyroki, wymierza kary i dąży do wojny.”
Porusza bowiem kluczowe kwestie związane z naturą ludzką, moralnością oraz relacją człowieka z religią i Bogiem. Autor zwraca uwagę, że choć w życiu istnieje wiele wartościowych spraw, o które warto walczyć, to nienawiść – zwłaszcza ślepa i usprawiedliwiana przez wyobrażenie, że Bóg ją podziela – jest źródłem zła. Vonnegut demaskuje mechanizmy, które prowadzą ludzi do nienawiści, wskazując, że zło tkwi w tej części człowieka, która pragnie nienawidzić bez ograniczeń, szuka potwierdzenia swojej niechęci w wyższej instancji oraz fascynuje się destrukcją. Ta „skretyniała” część ludzkiej natury jest odpowiedzialna za pochopne wyroki, kary i dążenie do konfliktów.

Przesłanie Vonneguta zarówno globalnie, jak i w Polsce jest niezmiennie aktualne. Współczesny świat zmaga się z podziałami społecznymi, wzrostem radykalizacji, polaryzacją polityczną oraz nadużywaniem religii do uzasadniania nienawiści. W Polsce też obecna jest w coraz większym stopniu retoryka podziałów, niechęci wobec „innych” oraz próba legitymizowania ostrych sądów przez powoływanie się na wartości chrześcijańskie. Vonnegut ostrzega przed instrumentalizacją religii i moralności do szerzenia nienawiści, co wciąż jest widoczne zarówno w debacie politycznej, jak i społecznej.
Bo prawdziwe zło nie jest czymś zewnętrznym, lecz tkwi w każdym człowieku, w jego skłonności do wykluczania, oceniania i agresji.

Mnie mocno uderzył inny (niż ten popularny) cytat, który w moim poczuciu lepiej oddaje ideę powieści: „Jest mnóstwo rzeczy, o które warto walczyć, ale nie ma żadnego powodu, żeby ślepo nienawidzić i wyobrażać sobie, że Bóg Wszechmogący nienawidzi razem z tobą. Gdzie jest zło? To ta niemała część każdego człowieka, która chce nienawidzić bez ograniczeń, która chce...

Historia amerykańsko-niemieckiego nazisty-nie nazisty, szpiega, który nie szpiegował. Wyjątkowo dużo przekazu filozoficznego, moralizatorstwa (ale nie w negatywnym znaczeniu) jak na tego autora. Czasami miałem wrażenie, że opowiadana historia jest tylko kanwą do przekazania prawd uniwersalnych. Ale i tak wspaniale się czytało.

Historia amerykańsko-niemieckiego nazisty-nie nazisty, szpiega, który nie szpiegował. Wyjątkowo dużo przekazu filozoficznego, moralizatorstwa (ale nie w negatywnym znaczeniu) jak na tego autora. Czasami miałem wrażenie, że opowiadana historia jest tylko kanwą do przekazania prawd uniwersalnych. Ale i tak wspaniale się czytało.

Świetna proza, w mojej opini kolejna antywojenna, choć osobiście wciąż wybieram "Rzeźnię numer pięć".

Świetna proza, w mojej opini kolejna antywojenna, choć osobiście wciąż wybieram "Rzeźnię numer pięć".

Niesamowita proza!

Niesamowita proza!

Wszyscy "liczący się" naziści tańczą jak myszka miki. Ale nie to w tej noweli się liczy, Vonnegut wydaje się zastanawiać jak, i czy w ogóle da się zatrzymać własną duszę w sytuacji, kiedy cały naród świece wierzy w jeden słuszny przecież cel i demoniczność swoich wrogów. Obrywa się de facto i Ameryce i Rzeszy i Izraelowi, czyli wszystkim zainteresowanym, oczywiście nie brakuje tu absurdów i największego skarania nowoczesnego świata - prostych ludzi dobrej woli.

Geneza tej opowieści też w sumie jest niezwykle ciekawa, podobno Vonegutt wpadł na pomysł na przyjęciu gdzie poznał szefa siatki szpiegowskiej, który utyskiwał na mały realizm postaci agentów - bo w prawdziwym życiu są to niezwykle zwichrowane jednostki. Tak więc mamy do czynienia tutaj z metafikcją w postaci dziennika fikcyjnego propagandzisty, który dokonuje rozrachunku ze swoim życiem.

Bardzo podoba mi się to, jak niezwykle względne w tej noweli okazują się wszelkie wartości, szczególnie przy metaforze umysłu jako zespołu kół zębatych, gdzie poszczególne zęby koła są w umyśle fanatyka zeszlifowane, najczęściej te, które odpowiadają za proste prawdy, których uczymy się jako dzieci, ale pomimo napędu w postaci przeciętnej osobowości zamieniają się momentami w demoniczny zegar, zdolny do niesamowicie skutecznej pracy.

Warto dla całej masy antybohaterów, którzy na początku wydaja się przerysowani, ale tak naprawdę poznajemy ich w codziennym życiu. Chyba najważniejszą lekcją jest to, że niezależnie od naszej moralności, dla większości świata jesteśmy dokładnie takimi, jakimi się wydajemy, lub jak jesteśmy opisywani. Dlatego trzeba być ostrożnym.

https://www.instagram.com/p/DGTB56moAQ3/

Wszyscy "liczący się" naziści tańczą jak myszka miki. Ale nie to w tej noweli się liczy, Vonnegut wydaje się zastanawiać jak, i czy w ogóle da się zatrzymać własną duszę w sytuacji, kiedy cały naród świece wierzy w jeden słuszny przecież cel i demoniczność swoich wrogów. Obrywa się de facto i Ameryce i Rzeszy i Izraelowi, czyli wszystkim zainteresowanym, oczywiście nie...