Poezje wybrane

Schwytał słońce wewnątrz pomarańczy ale sam nigdy nie potrafił się wyzwolić od emocjonalnego bólu. Pomimo rozświetlających jego poezję promieni miłości ciągle wybrzmiewają pytania. Kto czego pragnie najbardziej? Kto jest spragniony najmocniej? Oczywiście można by z jego wierszy wyciągnąć esencję, która zaświadczyłaby o mającej coś z południowych wiatrów liryce a nawet o czerpanej z hipotetycznych śródnocnych mórz wenie. Jednak i tak nie osiągniemy stopnia gorączki, która wylewając się z każdej użytej metafory wpisuje się w hiszpańską tradycję poetycką. Federico García Lorca stworzył własny świat, plastyczny i pozbawiony poczucia czasu organizm dla którego głębokie niebo nad oliwnymi gajami zawsze jest pełne spadających gwiazd. Powróćmy więc do miłości pod kwitnącą pomarańczą. Ponieważ od niej się wszystko zaczęło i na niej się zakończy.

Zastygnąć w półśnie i bawić się zapachem ambry i wina. Iść w kierunku wołających świateł, nie bacząc na to, że wśród nich ukryte są również źródła smutku. To poezja rzadkich smaków, tak niedostępnych i niejasnych, że nawet gdybyśmy skrzętnie zbierali wszystkie odkryte tropy, to i tak nigdy do końca nie uchwycimy tego jednego i najważniejszego symbolu. Bo przecież przekupień czasu Lorki może nam zaoferować jedynie tyle, na ile sam czas pozwoli. Na sen na chwilę, w której minuta trwa wiek. Na dobywające się jakby spod ziemi odgłosy dalekich uciszeń, które pomagają nam odejść od zgiełkliwych cmentarzy historii. A wiele się na nich nazbierało hałaśliwych trupów. Do wielu już nawet nie można dotrzeć pamięcią i trudno odnaleźć zarysy tych, których niegdyś żywe kolory w niczym nie przypominają ludzi, którym podcięto skrzydła.

Zginął, bo nie chciał widzieć krwi a poetyckie sny zwiodły go na manowce. Zostawił przy tym dla wieczności swoje serce, z charakterystyczną dla jego twórczości udręką wzburzonej krwi. Wszystko to jak zwykle z gwałtownością emocjonalnego awanturnika dla którego jedynym ograniczeniem może być śmierć. Jemu właśnie za to zawdzięczamy schodzące do wodopoju gwiazdy, których podglądanie u źródeł myśli może przynieść ogromną satysfakcję. Do tego bezsenny zegar, ziemski stróż czasu, uwolniony z kajdan jakichkolwiek ograniczeń i nieuczestniczący w naszym wyścigu wieczny zwycięzca. Poezja tego hiszpańskiego poety jest jutrzenką nowych czasów, kładącym się na gorącym południowym wietrze krzykiem o wolność i sprawiedliwość. A jednocześnie cyprysowym cieniem, schodzącym na równiny sennym gajem. Przecież to pieśń o dniu, który przemija a jednak w świadomości odbiorcy mógłby trwać wiecznie.

W taki właśnie sposób zeszło się piękno hiszpańskiej poezji i wyhaftowało na wyobraźni kwiaty smutku lub radości. Od nas samych zależy, dla których z nich otworzymy nasze serca i przypniemy łatę światła lub ciemności. Federico García Lorca tymczasem proponuje nam noc u brzegu rzeki, nad którą wschodzi księżyc. Daleki wiatr przynosi dźwięki cygańskiej romancy, w tych nigdy niezasypiających podmuchach liryki można znaleźć przygodę i najzieleńszą na świecie zieleń. Jednak nie dajmy się uwieźć złudzeniom poezji, bo Lorca potrafi zaskoczyć posmakiem morskiej soli i widokiem zimnych mórz północnych. Tyle w nim przeciwieństw ile w nas samych konfliktów z otaczającą nas rzeczywistością. Dlatego też nie bójmy się różnorodności, z pewnością każdy z nas wybierze coś najbardziej wskazanego dla naszej przytłoczonej współczesnością psychiki.

Schwytał słońce wewnątrz pomarańczy ale sam nigdy nie potrafił się wyzwolić od emocjonalnego bólu. Pomimo rozświetlających jego poezję promieni miłości ciągle wybrzmiewają pytania. Kto czego pragnie najbardziej? Kto jest spragniony najmocniej? Oczywiście można by z jego wierszy wyciągnąć esencję, która zaświadczyłaby o mającej coś z południowych wiatrów liryce a nawet o...

Przekłady Ficowskiego, bardzo dobre, ale chyba z podciągniętymi nieco do regularności rymami względem oryginału. Świetna rytmika, dobrze to płynie. Z reguły brzmi lepiej od wersji Rymkiewicza i Engelkinga, choć bywają wyjątki.

Przekłady Ficowskiego, bardzo dobre, ale chyba z podciągniętymi nieco do regularności rymami względem oryginału. Świetna rytmika, dobrze to płynie. Z reguły brzmi lepiej od wersji Rymkiewicza i Engelkinga, choć bywają wyjątki.

Tłumaczenie Jerzego Ficowskiego to najlepszy przekład Lorki. Ogólnie, jest to moje ulubione wydanie dzieł tego poety. Tylko krótkie, niestety.

Tłumaczenie Jerzego Ficowskiego to najlepszy przekład Lorki. Ogólnie, jest to moje ulubione wydanie dzieł tego poety. Tylko krótkie, niestety.

Specyficzne, niektóre perełki inne nieco udziwnione...

Specyficzne, niektóre perełki inne nieco udziwnione...