Poezje wybrane

Z Walta Whitmana:
„Kochaj ziemię i słońce i zwierzęta, gardź bogaczami, daj jałmużnę każdemu, kto prosi o nią, nienawidź tyranów, nie sprzeczaj się na temat Boga, ofiaruj zarobek i pracę innym, okazuj ludziom cierpliwość i pobłażanie, nie bij pokłonów przed niczym znanym i nieznanym, czy przed jednostką lub grupą ludzi- bądź swobodny z silnymi ludźmi i niewykształconymi, i z młodzieżą, i z matkami rodzin – przemyśl na nowo wszystko, czego się nauczyłeś w szkole lub w kościele, lub z jakiejś książki, i odsuwaj wszystko, co uchybia twojej duszy, a twoja prawdziwa natura będzie wielkim poematem…”.(s.7.-8.)
W. Whitman, Poezje wybrane, wybór i wstęp H. Michalski, L S P, Warszawa 1971.
* aktualność słów amerykańskiego barda bezsprzeczna (jest rok 2025.)

Whitman – poeta amerykański
urodzony w 1819 r. w West Hills
(na Long Island- Długiej Wyspie),
u wschodnich wybrzeży Stanów Zjednoczonych
(na początku XIX w.).

Bierzesz do ręki niewielki zbiór poezji
W. Whitmana i zderzasz się
z potęgą słowa, która obezwładnia,
każe ci się zatrzymać czy tego chcesz, czy nie.

W małym kieszonkowym wydaniu (na 160 stronach)
Czytelnik znajdzie wiersze z różnych cykli
od „Inskrypcji” i „Pieśni o sobie samym” przez
„Dzieci Adama” i „Tatarak” do
„Wydm lat siedemdziesiątych” i „Żegnaj moja wyobraźni”.

Osobne miejsce należy się ŹDŹBŁOM TRAWY,
(musisz sięgnąć po inne wydanie),
bez których poeta – Whitman nigdy by nie zaistniał
(od pojawienia się pierwszego tomu
datuje się nowa epoka w poezji światowej,
nie tylko amerykańskiej).
Jej wielkość dostrzegł jedynie wtedy
poeta EMERSON.

„DOBRY SIWOWŁOSY POETA”,
tak go nazywano.
W liryczny przekazie:
ma odwagę barda,
ma siłę myśli,
ma wyobraźnię,
by porwać słowem
zarówno jednostkę, jak i tłum.

W poezji Whitmana to, co indywidualne
łączy się z tym, co uniwersalne,obejmując,
zarówno ludzi, naturę, ale i dążenie do równości wszystkich.
Rzeczą ważną jest każde, nawet najmniejsze istnienie.

„Do Ciebie”
(...)
„ Nie ma wrodzonej zdolności w mężczyźnie czy kobiecie,
która nie byłaby zakarbowana w tobie,
Nie ma cnoty ni piękna w mężczyźnie czy kobiecie,
których by równie dobrze nie było w tobie,
Nie ma hartu, wytrwałości w innych, których nie byłoby
w tobie,
Żadna przyjemność nie czeka innych, aby równa
przyjemność nie oczekiwała ciebie.” (s.80.)
(...)

Whitman-poeta światowego formatu-
wymaga …
10/10

Z Walta Whitmana:
„Kochaj ziemię i słońce i zwierzęta, gardź bogaczami, daj jałmużnę każdemu, kto prosi o nią, nienawidź tyranów, nie sprzeczaj się na temat Boga, ofiaruj zarobek i pracę innym, okazuj ludziom cierpliwość i pobłażanie, nie bij pokłonów przed niczym znanym i nieznanym, czy przed jednostką lub grupą ludzi- bądź swobodny z silnymi...

Zbiór nierówny. Część wierszy naprawdę dobrych i porywających. Większość jednak mnie nie przekonała. Pomęczyłem się dość mocno.

Zbiór nierówny. Część wierszy naprawdę dobrych i porywających. Większość jednak mnie nie przekonała. Pomęczyłem się dość mocno.

Dojrzale wypowiedziane słowo "jestem" wystukuje rytm tej poezji. Bardzo świadomie odczuwane pojęcie istnienia nadaje sens tym wersom. Zdanie "mam świadomość tego, że żyję" daje impet liryce, która mi ostatnio umilała czas. Walt Whitman przenika przez życie i śmierć i cieszy się z tego co swojskie i obce. Dzięki niemu poszybowałem ponad przyziemnościami tego świata a pomimo tego, dawno nie odczuwałem takiej bliskości prawdziwego życia. Z ogarniającego mnie panteizmu przebija jedność. Tu nie ma chaosu i nawet śmierć nie jest w stanie doprowadzić do niczego innego, poza błogością. Whitman woła: odrzućmy zawstydzenie własnymi ciałami, niech staną się one bramami naszych dusz. Piękne i odważne to słowa a najważniejsze jest to, że w nie uwierzyłem.

"Któż bowiem mógłby pójść za mną?
Któż mógłby kandydować do moich uczuć?"

Takimi słowami zapytuje mnie amerykański poeta w swoim wierszu "Kimkolwiek jesteś...". Pod wpływem impulsu chętnie bym potwierdził, że to ja mu dotrzymam towarzystwa w każdej chwili, podczas której promieniuje umiłowaniem wolności i radości. Warto tak myśleć, bo ten poeta abolicjonista wielokrotnie ukazywał ludziom swoje poglądy na temat równouprawnienia. Dla niego nie miały znaczenia płeć i rasa. Dla Whitmana ważniejsze było odkrywanie niezmierzonej przestrzeni i czasu. Szczególnie upodobał sobie to zajęcie, leżąc w wysokiej trawie i uśmiechając się do wszystkiego, co żyje wokół niego.

"Wszystko oddaje się ziemi i niebu, nic nie znika,
A umrzeć to co innego, niż ktoś wyobraził sobie - to
coś szczęśliwszego"

Wielkim szacunkiem obdarzam twórcę tego zdania. Z ogromną atencją podchodzę do kogoś, kto w nieprzerwanym cyklu narodzin i śmierci zobaczył pełne logiki postępowanie natury. Poezja Whitmana brzmi jak panteistyczne hymny pochwalne na cześć przyrody i opiewa cuda życia, których na co dzień nie dostrzegamy. Czytając jego wiersze miałem wrażenie, że studiuję człowieka. Odczuwałem, że lirycznie poznaję ludzką psychikę bez uciekania się do nauki i ziemskich doświadczeń. Ten poeta jednako sławi ciało i duszę a jednocześnie sam siebie obnaża. To bystry obserwator budujący nowych i bliższych naturze ludzi.

Jednak Walt Whitman nie jest jedynie zwolennikiem poglądu, że cielesność to nie grzech. Lata wojny secesyjnej odcisnęły na jego poezji tak samo duże piętno, jak umiłowanie przenikającego przez wszystko absolutu. To właśnie on nocami czuwa na polach bitew. To on dogląda rannych, często nie mając niczego, czym mógłby pokrzepić spragnionych nadziei, poza jego dobrym słowem. Odwraca się od wojny i otula spokojem, szalonych i zrozpaczonych utratą najbliższych. U wrót śmierci pokazuje, że się jej nie boi i zaczyna sam sobie stawiać nagrobny kamień.

"Pulsuj, zakłopotany i ciekawy mózgu!
wyrzucaj pytania i odpowiedzi!"

Tym krótkim cytatem zostawiam Was, żebyście sami nabrali ochoty na poezję jednego z największych amerykańskich poetów. Walt Whitman to bardzo ciekawy człowiek i warto go bliżej poznać.

Dojrzale wypowiedziane słowo "jestem" wystukuje rytm tej poezji. Bardzo świadomie odczuwane pojęcie istnienia nadaje sens tym wersom. Zdanie "mam świadomość tego, że żyję" daje impet liryce, która mi ostatnio umilała czas. Walt Whitman przenika przez życie i śmierć i cieszy się z tego co swojskie i obce. Dzięki niemu poszybowałem ponad przyziemnościami tego świata a pomimo...