Ależ znakomity to strumień świadomości alkoholika z podkarpackiej wsi, z lekką niepełnosprawnością intelektualną oraz kilkoma innymi deficytami, snuty na pustym (już wtedy) przystanku autobusowym.
Przemawia do mnie bezbrzeżny smutek bijący z tej pozornie zabawnej opowieści o życiu niewartym uwagi i takimże świecie z 2004 r.
Jak się można spodziewać, jest to narracja bardzo politycznie niepoprawna. Z tego powodu wolałem tylko takie cytaty przytaczać, które mogły być cenzuralne dla mnie samego, nawet już nie dla standardów społeczności LC.
Niemniej imponuje mi słowotwórstwo i język bohatera, godny najlepszych mistrzów takiej narracji – nie żadnych salonowych. Nie jest łatwo wejść w skórę takiego „bożego prostaczka”. Miał Nahacz wybitne zdolności językowe, skoro tak wiarygodnie wykreował jego cały świat, że ktoś mógłby ulec pokusie utożsamienia podmiotu mówiącego z piszącym…
A zarazem ten bełkot (ale czy tylko…?) wylewający się ze stronic „Bombla” powinien, a nawet musi być, choć dziś, wysłuchany, by cokolwiek w ogóle zrozumieć z naszego pięknego kraju, a zwłaszcza, choć nie tylko przecież, z wyborów politycznych rodaków.
Bo mamy tu świetnie oddany stan nie-świadomości tych wszystkich, którzy nie mieli nawet cienia szansy załapać się na benefity transformacji. Znienawidzili tych, którym się to udało, a przy okazji i samych siebie – jeszcze mocniej. To niemal dokumentalny zapis nastrojów i emocji „przegrywów” niewartych uwagi ani wspomnienia. Ale Nahacz pamięta……
Narrator nie imponuje składną mową. Gubi wątki, a w zasadzie twórczo je rozwija, jak przystało na ludowo-alkoholowy poemat dygresyjny prozą pisany. Niekończące się, wielokrotnie złożone, niemal transowe zdania wręcz oszałamiają. Kwestie poboczne bywają ważniejsze niż to, co było zamiarem wypowiedzi, jeśli w ogóle taki zamiar był. Acha, no i nie ma dialogów…
Tematy główny, co oczywiste, to alkohol, kobiety i nicnierobienie. Jest kilka szczególnie znakomitych epizodów, m.in. wyjazd do Słowacji, gdzie eksploduje nienawiść do Romów, przerażający opis powodzi i pożaru, traumatyczne wspomnienia tzw. „domu rodzinnego”, gdzie zaznał tylko zła. Nie przypadkiem stał się takim, jaki jest.
Ale znajdzie się też tu miejsce na delikatne wspomnienie akcji „Wisła”, wciąż żywe jeszcze – Autor był wszak Łemkiem (BTW: nie dość, zwłaszcza dziś, przypomnienia, że dla IPN te zbrodnicze przesiedlenia to żadna zbrodnia).
Po tej książce dostrzegam, że śmierć Nahacza stanowiła niepowetowaną stratę dla naszej literatury. A odszedł w 2007 w wieku 23 (!) lat. Jakimże mistrzem mógłby być, a raczej jakim byłby…. Jeżeli miałbym go do kogoś porównać, byłby to niezapomniany Marian Pilot.
Która to już moja książka, którą się chce niemal całą przepisywać?
„Mówię, jakby wewnątrz mnie wiał wiatr, i najwyraźniej do mojej głowy nawiewa ciągle nowe myśli, miesza te, które już tam są jako tako uporządkowane, robi z nich kompletny pierdzielnik, burdel do kwadratu, i ciągle nawiewa nowe, ciągle coś, czego jeszcze nie powiedziałem, o czym nawet nie wiem, że miałbym ochotę powiedzieć, wszystko przez ten umysłowy wiatr”.
„Może jakiś mój anioł stróż mógłby pomyśleć akurat: biedny ten Bombel, miał straszne życie, matka go nie kochała, ojciec bił, a żona okazała się kurwą, całe jego życie to pech”.
„Mój ojciec był dobrym człowiekiem, ale bił mnie okrutnie cepem i sznurami różnych grubości i długości oraz zamykał w stajni, jak było minus dwadzieścia pięć stopni Celsjusza, w samych majtkach”.
„Żadnych perspektyw przed sobą nie widzę, przez co najmniej dwa dni”.
„Nie znajdzie się żaden człowiek, który popatrzy na mnie z bólem w sercu i ze współczuciem wyciągnie do mnie pomocną dłoń, zakończoną jakimś alkoholem”.
„Jak piliśmy jeden dzień, drugi, trzeci i wszystkie następne, to po jakimś czasie cały komplet pamięta się jak jeden dzień”.
„Jezu, tak mówię i nie poznaję tych słów, które wychodzą z mojej gęby. Gadam jak nienormalny, bo tylko tacy do siebie mówią”.
„Słychać już buczenie dojarek, bo teraz dużo ludzi sobie takie kupiło. Zakłada się na wymiona krowom i już. Ale ja myślę, że to je boli. Nie ma tak, żeby nie. Bo jakby tak na kutasy tym wszystkim rolnikom pozakładać, to może na początku byłoby i fajnie, ale potem nie gwarantuję. Bo żeby się wyłączyło, musi uciągnąć piętnaście litrów, a tyle ładunku to nawet najlepsi katolicy nie mają”.
„I może wszystko byłoby w porządku, gdyby na każdym kroku nie widziało się kobiet zesłanych prosto z nieba. Bo one są już wszędzie: na obrazkach, w gazetach, telewizorach, kalendarzach”.
„Kręciła tą piękną dupą, tym cudem na świecie, tym chodzącym dowodem, że Pan Bóg istnieje i ludzie to jego dzieci”.
„Mądrą miałem matkę, że w kołysce straszyła mnie Cyganami, bo do teraz została mi jakaś taka ostrożność, taki zmysł obserwacji czarnych, że jak się jakiś pojawia w kącie oka, od razu zapala mi się czerwona lampka (…) ale grunt to nie popadać w przesadę, a to co, się stało z nimi, to tylko płacz i zgrzytanie zębów”.
„Z Pietrka zresztą jest patriota i zawsze chodzi głosować, żeby potem z czystym sumieniem mógł narzekać”.
„Widziałem, jaki wkurwiony jest Bóg na ten cały świat”.
„Myślę sobie, że w zasadzie jest całkiem źle, bo są same braki i to, czego nie ma, jest ważniejsze niż to co jest”.
„W dodatku ci policjanci ani razu mnie nie uderzyli, a przecież mogli bez kłopotu, takiego pijaka jak ja zawsze można, dobrze o tym wiem, nikt przecież nic nie powie, nawet dobrze w zasadzie, że żula biją, może przestanie się lumpić i zrobi się z niego porządny obywatel”.
„Powiedzieli, że mnie zostawiają ze względu na znikomą szkodliwość społeczną czynu, ale mam się nie ruszać z miejscowości zameldowania, jakbym nic całe życie nie robił, tylko ciągle gdzieś podróżował”.
„Już nigdy mi nie opowie, jakie dawniej wszystko było piękne, że wszyscy mieli pracę pieniądze były, każdy miał swoje miejsce na świecie, każdy był potrzebny państwu, nie tak jak teraz, że zdychajcie, a co nas, kurwa, obchodzicie, jak nic nie umiecie, przyzwyczajajcie się, nieroby, nikt wam nic nie da za darmo, skurwysyny”.
„Życzę mu, żeby w jego niebie było tak, że dwadzieścia anielic jest oddelegowanych tylko do tego, żeby zabawiać Karczaka w sposób ziemski, z pięć, żeby mu nalewać wino i ze dwie, żeby tańczyły przed nim nago taniec brzucha”.
„Bez domu ogień jest niczym. I widać, jakim on jest pasożytem, jak żre to drewno, te zasłony i komplety mebli wypoczynkowych kupionych na raty bez żyrantów i pierwszej wpłaty, widać jak to żre i od razu przerabia, od razu sra tym i rzyga, zamienia w coś nieuchwytnego, w coś, czego nie można chwycić, w coś, co od razu ucieka w niebo, w coś, czego naprawdę nie ma, a tylko się wydaje”.
„Czas wokół przystanku jest teraz kryształem, który odbija wszystko to, co już kiedyś było, a czas w środku przystanku jest już zupełnym lustrem, które prócz tego kryształu z zewnątrz odbija też to, co mam w głowie”.
„Nie lubię wyjeżdżać nigdzie z mojej wsi, boję się potem jak wracam, że jej tam nie będzie, że nie będę mógł znaleźć drogi z powrotem, że ją przestawią bez mojej wiedzy i zgody”.
”Mam tylko jednego kumpla, porządnego, ale nawiasem mówiąc, z niego to też niezły skurwysyn i świnia”.
Szukamy ofert...
Opinie i dyskusje o książce Opowieści galicyjskie
Przenosimy się w czasie do PRL-u w miejsce w sumie z dala od cywilizacji, gdzie toczy się typowe dla ówczesnej rzeczywistości życie. Czytelnik jest jak osobliwy turysta obserwujący wioskę w Beskidzie Niskim, taki, który trochę zszedł ze szlaku i zabłądził wśród lokalsów, a następnie został przyjęty jak swój. Można wręcz poczuć zapach i smak papierosów, które wszyscy wszędzie tam palą. Losy mieszkańców Żłobisk są różne, chyba najbardziej zapadną mi w pamięć Kościejny oraz Babka. Opisy górskich krajobrazów, chat i obejść bardzo plastyczne, da się to zobaczyć oczami wyobraźni. Jeśli ktoś obserwuje naturę tak wnikliwie jak ja to zauważy, że w kilku słowach Stasiuk zmieścił obraz, zapach i smak każdej z pór roku. Opowiadania mają swoje metaforyczne znaczenie, trochę jak przypowieści. W sercu noszę sztandarowe ,,Miejsce" i jego przesłanie. Zastanawiam się dzięki niemu nad kondycją człowieka wyrwanego ze swojego Miejsca. Smutne czasy, szare, deszczowe, biedne.
Przenosimy się w czasie do PRL-u w miejsce w sumie z dala od cywilizacji, gdzie toczy się typowe dla ówczesnej rzeczywistości życie. Czytelnik jest jak osobliwy turysta obserwujący wioskę w Beskidzie Niskim, taki, który trochę zszedł ze szlaku i zabłądził wśród lokalsów, a następnie został przyjęty jak swój. Można wręcz poczuć zapach i smak papierosów, które wszyscy...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKlimatyczne ujęcie czasu przełomu epok z pogranicza końca komunizmu i początku tak zwanej „wolnej Polski,” ujęcie ludzi żyjących na wschodzie Polski, na ziemiach dawnej Galicji, wciąż nie mogących wyrwać się z siermiężnych powojennych lat, pomimo pojawiających się nowalijek z tak zwanego zachodu. Autor uchwycił czas zmian, które następowały, uchwycił obraz ludzi zmiany te wprowadzających, miejsc. Opowiadania łączy nić fabuły, jest tajemnica a właściwie zagadka, są odchodzące na zawsze budynki i jest klimat, może chwilami zbyt przerysowany, ale to coś czego już nie ma, co trzeba może tak właśnie mocno poczuć, aby zrozumieć.
Klimatyczne ujęcie czasu przełomu epok z pogranicza końca komunizmu i początku tak zwanej „wolnej Polski,” ujęcie ludzi żyjących na wschodzie Polski, na ziemiach dawnej Galicji, wciąż nie mogących wyrwać się z siermiężnych powojennych lat, pomimo pojawiających się nowalijek z tak zwanego zachodu. Autor uchwycił czas zmian, które następowały, uchwycił obraz ludzi zmiany te...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toChyba najlepsza reprezantacja prozy Andrzeja Stasiuka. Wiejska rzeczywistość staje się przestrzenią refleksji nad światem. Elementy Filozoficzne i analiza umierającego świata dwudziestowiecznej wsi uzupełniają się. Postacie pomimo różnic są do siebie podobne i wszystkie dążą do takiego samego końca. Mieszkańcy są silnie związani z miejscową karczmą, która jest jedną z niewielu przyjemności. Ten obraz społeczeństwa jest uświetniany stylem Andrzeja Stasiuk. Wybitnie łączy on język potoczny z niemal poetyckimi fragmentami.
Chyba najlepsza reprezantacja prozy Andrzeja Stasiuka. Wiejska rzeczywistość staje się przestrzenią refleksji nad światem. Elementy Filozoficzne i analiza umierającego świata dwudziestowiecznej wsi uzupełniają się. Postacie pomimo różnic są do siebie podobne i wszystkie dążą do takiego samego końca. Mieszkańcy są silnie związani z miejscową karczmą, która jest jedną z...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNie ma tu klasycznej fabuły ani jednego bohatera. Bohaterem jest miejsce: biedne, wyludnione, zawieszone między przeszłością a rozpadem.
Nie ma tu klasycznej fabuły ani jednego bohatera. Bohaterem jest miejsce: biedne, wyludnione, zawieszone między przeszłością a rozpadem.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMistrz w dostrzeganiu chwili. Tam gdzie większość przemknie skulona w pośpiechu lub wręcz odwrotnie, rozsiądzie się zabijając czas, on widzi.
Jak już nic nie poradzisz na biedę, zostaje szydera i cynizm. Poetycki.
Każde zdanie można z przyjemnością międlić w myślach.
Dla dopełnienia obrazu polecam film Dariusza Jabłońskiego - "Wino truskawkowe".
Mistrz w dostrzeganiu chwili. Tam gdzie większość przemknie skulona w pośpiechu lub wręcz odwrotnie, rozsiądzie się zabijając czas, on widzi.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJak już nic nie poradzisz na biedę, zostaje szydera i cynizm. Poetycki.
Każde zdanie można z przyjemnością międlić w myślach.
Dla dopełnienia obrazu polecam film Dariusza Jabłońskiego - "Wino truskawkowe".
Stasiuka w takim wydaniu lubię najbardziej. Potrafi pociągnąć opowieść nawet o, wydawałoby się, najmniej interesujących postaciach. Nadać im kontury, dostrzec coś więcej niż tylko ich powierzchowność, zajrzeć do wnętrza.
Stasiuka w takim wydaniu lubię najbardziej. Potrafi pociągnąć opowieść nawet o, wydawałoby się, najmniej interesujących postaciach. Nadać im kontury, dostrzec coś więcej niż tylko ich powierzchowność, zajrzeć do wnętrza.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toZagmatwana, nieustannie przeskakująca z przyziemności do filozoficznych refleksji, co w efekcie nawarstwia samą opowieść. W formie przenikających się wzajemnie, niechronologicznych i "zasłyszanych" opowiadań, które zdaje nam się raportować narrator. Są to przede wszystkim naświetlone męskie historie, dla których tłem jest mniejsza miejscowość po procesie transformacji, której krajobraz zmienia się pod wpływem kapitalistycznych obietnic.
"Pstrokata mandala tkwi w burej przestrzeni między ponurą knajpą a majdanem i jak okno na drugą stronę bytu pozwala wejrzeń w tajemnicę przyszłości, określić swoje położenie i wybrać drogę ku wyzwoleniu." - kiosk
Zdecydowanie najbardziej zapadającym dla mnie opowiadaniem było jednak "Miejsce".
Zagmatwana, nieustannie przeskakująca z przyziemności do filozoficznych refleksji, co w efekcie nawarstwia samą opowieść. W formie przenikających się wzajemnie, niechronologicznych i "zasłyszanych" opowiadań, które zdaje nam się raportować narrator. Są to przede wszystkim naświetlone męskie historie, dla których tłem jest mniejsza miejscowość po procesie transformacji,...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toLubię niektóre książki autora, ta do nich należy !!!
Opisywana pozycja to najbardziej znana i udana jego powieść.
W latach 80 - tych działał w Ruchu Wolności i Pokoju.
Za dezercję z wojska został skazany na 1,5 roku odsiadki.
Przed trafieniem do więzienia podjął próbę samobójczą.
Jego książki zostały przetłumaczone na wiele języków.
Mało pochlebne, ale przyznał, że w młodości dręczył zwierzęta !!!
POLECAM !!!
Lubię niektóre książki autora, ta do nich należy !!!
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toOpisywana pozycja to najbardziej znana i udana jego powieść.
W latach 80 - tych działał w Ruchu Wolności i Pokoju.
Za dezercję z wojska został skazany na 1,5 roku odsiadki.
Przed trafieniem do więzienia podjął próbę samobójczą.
Jego książki zostały przetłumaczone na wiele języków.
Mało pochlebne, ale przyznał, że w...
Dziwne to było spotkanie z Andrzejem Stasiukiem. "Opowiadania galicyjskie" to zbiór kilkunastu opowiadań/rozdziałów, które finalnie spajają się w jedną całość. Mamy tu parunastu bohaterów, w tle Beskid Niski, wieś, wspomnienie o pegieerze i punkty charakterystyczne typu cerkiew.
W sumie, to w ogóle mnie nie wciągnęła ta pozycja. Nie potrafię też zdefiniować, gdzie dokładnie leży problem. Niby jak czytać te opowiadania pojedynczo, to są w porządku, jako całość mnie nie przekonują. A przecież literacko też nie jest źle, bo jest przygnębiająco, bo jest depresyjnie, bo w Trójce leci Nick Cave. Mówiąc po piłkarsku, są momenty. No i właśnie chyba chodzi o poczucie niespełnienia. Wydaje mi się, że był tu naprawdę spory potencjał, gdyby to ubrać w jakąś bardziej klasyczną/powieściową formę, a tak widzę tylko, że autor ma talent i nic więcej. Za tydzień nie będę pamiętał, że to czytałem.
Dziwne to było spotkanie z Andrzejem Stasiukiem. "Opowiadania galicyjskie" to zbiór kilkunastu opowiadań/rozdziałów, które finalnie spajają się w jedną całość. Mamy tu parunastu bohaterów, w tle Beskid Niski, wieś, wspomnienie o pegieerze i punkty charakterystyczne typu cerkiew.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toW sumie, to w ogóle mnie nie wciągnęła ta pozycja. Nie potrafię też zdefiniować, gdzie dokładnie...
Okazuje się że dwa razy przeczytałem i za drugim razem też mi się podobały
Okazuje się że dwa razy przeczytałem i za drugim razem też mi się podobały
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to