Telemach w dżinsach

To był przykład literatury młodzieżowej, przygodowej. Adam Bahdaj dobrze dobrał tytuł do zaprezentowanej treści. Nawiązał do starożytnej postaci – Telemacha, syna Odyseusza. Zostało to klarownie zaznaczone: "Pomyślałem, że ja, Maciek Łańko, syn Waldemara, podobnie jak Telemach oczekuję ojca". Tytułowe dżinsy w tamtym czasie w Polsce stanowiły symbol mody. Książka składała się z dwóch części: "Niebo naszym dachem" oraz "W piątą stronę świata". "Telemach w dżinsach" wywarł świetne wrażenie na ówczesnej młodzieży doby Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. Pierwsze wydanie, które miałem w rękach wynosiło sto tysięcy egzemplarzy, czyli dużo; ubogaciło ono wiele księgarń i bibliotek. Autor zyskał już popularność wśród polskich czytelników wieloma innymi książkami. Tę powieść dodatkowo rozsławiła jej ekranizacja (która obejmowała dylogię: "Telemach w dżinsach" i "Gdzie twój dom, Telemachu?") pod tytułem "W piątą stronę świata" (takim samym jak druga część tej książki). W "Telemachu w dżinsach" widać było rozwinięty talent pisarski u Adama Bahdaja.

To był przykład literatury młodzieżowej, przygodowej. Adam Bahdaj dobrze dobrał tytuł do zaprezentowanej treści. Nawiązał do starożytnej postaci – Telemacha, syna Odyseusza. Zostało to klarownie zaznaczone: "Pomyślałem, że ja, Maciek Łańko, syn Waldemara, podobnie jak Telemach oczekuję ojca". Tytułowe dżinsy w tamtym czasie w Polsce stanowiły symbol mody. Książka składała...

Nie zainteresowała mnie.

Nie zainteresowała mnie.

Pamiętacie swoich ulubionych autorów dzieciństwa?

Jednym z nich był u mnie zdecydowanie Adam Bahdaj, mający talent do opisywania nastoletnich wojaży. Choć do jego książek dawno nie miałam potrzeby już sięgać, smutno stojący od kilku lat na półce „Telemach w dżinsach” skłonił mnie do podjęcia lektury. Stała się ona swego rodzaju wehikułem do czasów młodości i przyczynkiem do refleksji nad naszym postrzeganiem tego, co dobre, a co złe w książkach.

Opowiada historię Maćka, który niczym grecki Telemach czeka na powrót ojca do jego życia. W przeciwieństwie jednak do mitologicznego bohatera to on wyrusza na poszukiwania, nie na odwrót. Po drodze natrafia jednak na innych przychylnych mu ludzi, przeżywa bajeczne przygody i zastanawia się nad definicją miłości. W końcu czy napotkani wędrowcy mogą stać się mu bliżsi niż własny ojciec?

Powrót do swych przeszłych gustów może skończyć się w dwojaki sposób – chwilą nostalgii albo ogromnym rozczarowaniem. W moim przypadku lektura okazała się na całe szczęście tym pierwszym, jednak nawet z takim podejściem odnalazłam w niej wiele niedoskonałości. Pod pewnymi względami opowieści o wojażach źle się zestarzały: uciekanie z domu, aby przeżyć przygody, wychwalane przez Bahdaja, współcześnie jest czymś niedopuszczalnym, a nakłanianie dzieci do takiego postępowania – wręcz niebezpiecznym.

Niemniej jednak nie można odmówić Bahdajowi sprawności pióra, gdyż przez jego powieści, jak sam autor mógłby określić, mknie się z prędkością światła. Przyznam, że w paru momentach się nawet uśmiechnęłam, patrząc na zupełną niewinność głównego bohatera i niezwykle prosty świat wykreowany.

Podsumowując, niezwykle cieszę się, że książka z mojego długiego TBR wreszcie została przeczytana, niemniej jednak powinnam była przysiąść do jej lektury dobre kilka lat temu. Prawdopodobnie wtedy byłaby znacznie lepsza w odbiorze, a w konsekwencji uzyskała wyższą ocenę.

Pamiętacie swoich ulubionych autorów dzieciństwa?

Jednym z nich był u mnie zdecydowanie Adam Bahdaj, mający talent do opisywania nastoletnich wojaży. Choć do jego książek dawno nie miałam potrzeby już sięgać, smutno stojący od kilku lat na półce „Telemach w dżinsach” skłonił mnie do podjęcia lektury. Stała się ona swego rodzaju wehikułem do czasów młodości i przyczynkiem...

Dla pozytywnego włóczęgi poszukującego piątej strony świata przeczytać warto.

Dla pozytywnego włóczęgi poszukującego piątej strony świata przeczytać warto.

Kiedyś zaczytywałam się w takich książkach. I powiem od razu, że jest ona bardzo dobra. Dla młodzieży, chłopaków może okazać się bardzo fajną przygodą. Młody chłopak, po śmierci mamy (tata zostawił ich jak był mały) wyrusza w drogę ponieważ w telewizji widział swojego ojca. Nie uciekł z domu. On mieszkał w internacie i postanowił wyjechać. Po drodze spotkał różnych ludzi. Jednak mi czytelniczce przypadł do gustu JOJO. Byli też inni chłopcy i ten, który ukradł bilet irytował mnie od samego początku.

Kiedyś zaczytywałam się w takich książkach. I powiem od razu, że jest ona bardzo dobra. Dla młodzieży, chłopaków może okazać się bardzo fajną przygodą. Młody chłopak, po śmierci mamy (tata zostawił ich jak był mały) wyrusza w drogę ponieważ w telewizji widział swojego ojca. Nie uciekł z domu. On mieszkał w internacie i postanowił wyjechać. Po drodze spotkał różnych ludzi....

Jako nastolatka prawdopodobnie dałabym 7/10 ale obecny odbiór powieści był fatalny, więc końcowe 5/10 i tak wysokie.

Zdawałoby się, że treść będzie ciekawa. Powieść opowiada o losach piętnastoletniego chłopca, który – podobnie jak tytułowy bohater znany z mitologii (opuszczony przez Odysa) – poszukuje swojego ojca i jego śladem udaje się w długą, najeżoną niebezpieczeństwami i przeciwnościami losu podróż. Ta wędrówka Maćka Łańko przez wybrzeże jest poszukiwaniem nie tylko rodzica, ale i własnej tożsamości.

Niestety pokonała mnie absurdalna, okropna fabuła, drętwe dialogi (żałośnie udające młodzieżowy język, np. "Ale z ciebie muminek", "To miejsce jest nieklawe"),sytuacje, które miały być zabawne a które nie były.
O dziwo, drugi tom "Gdzie twój dom, Telemachu?" lepszy.

Jako nastolatka prawdopodobnie dałabym 7/10 ale obecny odbiór powieści był fatalny, więc końcowe 5/10 i tak wysokie.

Zdawałoby się, że treść będzie ciekawa. Powieść opowiada o losach piętnastoletniego chłopca, który – podobnie jak tytułowy bohater znany z mitologii (opuszczony przez Odysa) – poszukuje swojego ojca i jego śladem udaje się w długą, najeżoną...

Bardzo fajna młodzieżówka w klimatach PRL-u. Początek i koniec świetny, środek momentami absurdalny, ale nadal bardzo dobrze się czyta. Słownictwo nieco przestarzałe, ale ma to swój urok

Bardzo fajna młodzieżówka w klimatach PRL-u. Początek i koniec świetny, środek momentami absurdalny, ale nadal bardzo dobrze się czyta. Słownictwo nieco przestarzałe, ale ma to swój urok

Bardzo lubiłem tę książkę, gdy byłem nastolatkiem - wolność, przygody, męska przyjaźń, rajd po kraju w poszukiwaniu nieznanego ojca, pierwsze zauroczenia - wszystko to bardzo działało na moją nastoletnią wyobraźnię:-) Do tej pory mam na półce swój sfatygowany egzemplarz, w żółtej okładce. Czeka, aż moi "milusińscy" podrosną. Czy zaciekawi ich świat PRL-u, który odszedł w przeszłość? - nie wiem. Może obroni się opowieść o przyjaźni i dorastaniu - zobaczymy za kilka lat...

Bardzo lubiłem tę książkę, gdy byłem nastolatkiem - wolność, przygody, męska przyjaźń, rajd po kraju w poszukiwaniu nieznanego ojca, pierwsze zauroczenia - wszystko to bardzo działało na moją nastoletnią wyobraźnię:-) Do tej pory mam na półce swój sfatygowany egzemplarz, w żółtej okładce. Czeka, aż moi "milusińscy" podrosną. Czy zaciekawi ich świat PRL-u, który odszedł w...

Pewnie gdybym tę książkę przeczytała jako nastolatka, 40 lat temu, to oceniłabym ją inaczej.
Dziś widzę w niej same wady:
- język silący się na dowcip
- dialogi sztuczne, udające młodzieżowy slang, ale ani ja, ani moi rówieśnicy nie rozmawialiśmy w taki sposób
- w książce naprawdę nic się nie dzieje i nic do niczego nie prowadzi
I do tego te stereotypy. Te dziewczynki walczące o względu chłopaka, gadatliwe i ...właściwie jakieś takie przygłupie. Ci chłopcy tacy dorośli i sprytni...
Koszmar. Czy ta książka nadal znajduje się w kanonie lektur?

Pewnie gdybym tę książkę przeczytała jako nastolatka, 40 lat temu, to oceniłabym ją inaczej.
Dziś widzę w niej same wady:
- język silący się na dowcip
- dialogi sztuczne, udające młodzieżowy slang, ale ani ja, ani moi rówieśnicy nie rozmawialiśmy w taki sposób
- w książce naprawdę nic się nie dzieje i nic do niczego nie prowadzi
I do tego te stereotypy. Te dziewczynki...

Lubię książki dla młodzieży pisane w PRLu przede wszystkim ze względu na aspekt językowy (slang młodzieżowy, który się zestarzał, ma dla mnie urok egzotycznego eksponatu muzealnego),a i osadzenie akcji - w kraju niby własnym, ale jednak innym - to nie mniejszy kawałek atrakcji.

Ale czy warto sięgnąć po "Telemacha..." będąc dorosłym? Poniekąd, ale to nie jest powieść ponadprzeciętna.

Niewątpliwy plus: autor jest, mówiąc ogólnie, bardzo dobrym pisarzem, w powieści rozbrzmiewają głośne i uroczyste echa literatury klasycznej oraz nieśmiertelnych powieści przygodowych, docenianych przez pokolenia. Najlepsze w tej książce były opisy przyrody, nie ściemniam. Ale jednocześnie w warstwie kreatywnej rozbrzmiewa naśladownictwo, autor stara się pisać trochę jak E. Niziurski, ale nie dorównuje mistrzowi.

Jeśli chodzi natomiast o fabułę, to budzi ona ambiwalentne odczucia, bo jest w niej sporo zdarzeń nieprawdopodobnych, ale bardzo mało nieprawdopodobnych-pozytywnych. Czyli: w kwestii szczęśliwych zbiegów okoliczności (a raczej ich braku) powieść jest boleśnie realistyczna, ale nie można tego samego powiedzieć o nieprawdopodobnych rozwiązań fabularnych o wydźwięku negatywnym: tych autor używa sporo dla urozmaicenia swojej historii i dokopania głównemu bohaterowi, zostawiając czytelnika w stanie dość płytkiego, ale jednak, dołka psychicznego.

"Telemach w dżinsach" to więc bynajmniej nie klinek na spleenek, nie jest to też powieść w pełni realistyczna, co mogliby docenić dorośli czytelnicy, więc to taka ani świnka, ani morska. Ale i tak literacko jest lepsza niż przeciętna pulpa z list bestsellerów. Dobra szkoła po prostu.

Można, nie trzeba, nawet jeśli się jest koneserem takich zakurzonych bibliotecznych znalezisk.

Lubię książki dla młodzieży pisane w PRLu przede wszystkim ze względu na aspekt językowy (slang młodzieżowy, który się zestarzał, ma dla mnie urok egzotycznego eksponatu muzealnego),a i osadzenie akcji - w kraju niby własnym, ale jednak innym - to nie mniejszy kawałek atrakcji.

Ale czy warto sięgnąć po "Telemacha..." będąc dorosłym? Poniekąd, ale to nie jest powieść...