O piracie Rum-Barbari i o czymś jeszcze

Uwielbiam książki Kästnera! Zawsze doskonale się bawię podczas lektury. Tym razem po raz pierwszy nad jego książką popłynęły łzy wzruszenia… Och jak ja chciałbym być kolegą Marcina, Johnego, Mateusza, Ulego i Sebastiana, i razem z nimi być w klasie dra Johanna „Justusa” Bökha w Gimnazjum im. Jana Zygmunta! Przyjaźnić się z Niepalącym i wystawić „Latającą Klasę” na Boże Narodzenie. Kästner potrafi jak nikt wykreować wspaniały świat: świat ludzi sprawiedliwych, mądrych, empatycznych; świat prawdziwej przyjaźni i lojalności, a przy okazji świat pełen wspaniałych przygód, nie zawsze bezpiecznych i zgodnych z prawem szkoły. A dzięki temu prawdziwych. Książka jest ponadczasowa. Choć autor napisał ją w 1933 r., fabuła w ogóle się nie zestarzała. Co tylko świadczy o geniuszu Kästnera!

Powieść czytana wiele razy - wiele lat temu, w czasach kiedy trudno było trafić na dobrą książkę dla młodzieży i młodych dorosłych. Ja wtedy byłam nią zachwycona. Historia dwojga młodych ludzi, którym zaraz po poznaniu los płata figla i rozdziela ich na długi czas. Na szczęście jednak nie na zawsze. Polecam wszystkim osobom zakochanym w książkach. Czasem trzeba na chwilę oderwać się od współczesnych powieści i wrócić do dawnych dobrych autorów.

Fajna książeczka (lektura) dla małych dzieci. Z tego co pamiętam, to dla klas 3-4 dawnej podstawówki. Zatem króciutko i zwięźle napisana. Ale z wątkiem przygody, zabawy, i przyrody. Nie pamiętam, żebym narzekał na zbytni komunizm w treści. A nawet jeśli coś tam autor umieścił na chwalę Związku, to pytanie komu to przeszkadza? Chyba tylko zbytnim malkontentom. Zresztą takie były czasy. I nie ma co się obruszać. Za to pamiętam, że przyjemnie się czytało. Polecam nawet dziś, choć pewnie to już nie ten trend. Za mało fantasy i w ogóle.

Książeczka z PRL-u z serii ,,Poczytaj mi mamo ’’, bardzo stareńka z 1960 roku, mojej mamy zresztą. Format prostokątny zachowany jeszcze przed zmianami z 1974 roku. Książeczka cienka, dobry druk. Ilustracje prześliczne, folklor wiejski zachowany, piękne stroje ludowe dzięki Bogdanowi Zieleńcowi, który całe serce włożył w te obrazki. Ilustracje ułożone naprzemiennie raz czarno-białe, raz kolorowe itd. Moja mama pamięta tę serię ze swoich czasów. Podobno kosztowały kiedyś 1,50 zł i to była stała cena. Historyjka wierszowana. Główną bohaterką jest dziewczynka Agatka, która mieszka na wsi. Kiedyś mama prosiła by sprzątnęła izbę, bo musiała sama iść w pole ziemniaków nakopać. Ale Agatce to nie w smak. Szurnęła raz , drugi nogą , coś tam kopiąc pod łóżko przy okazji i wydawało jej się ,że to już skończone. Poszła rajcować do dziewczynki z sąsiedztwa Justysi. Ale jest coś takiego jak złośliwość przedmiotów martwych. Wprawdzie nie ożywają jak tu w bajce, ale coś w tym jest. Jak skończyła się przygoda ze sprzątaniem , gdy Agatka wyszła z domu? Co się stało z jej ubraniami, koralami itp. ? Musicie sami przeczytać. Morał jest taki ,że jak coś robić to dokładnie, albo wcale. Tak to bywa ,że przy niechlujnej robocie , później jest dwa razy więcej sprzątania niż pierwotnie. Dlaczego? Tego się dowiecie z lektury. Bardzo pouczająca dla dzieci, które lubią się migać od obowiązku sprzątania zabawek w swoim pokoju. Polecam! Już nawet dzieciom żłobkowym możecie czytać.

Ja mam starsze wydanie tej książki. Ja lubiłam kiedyś tą dobranockę. W tej opowieści jednak Pingwin Pik Pok marzył o tym, żeby dostać się i zobaczyć jak żyje się w innym kraju i cieplejszym. To są przygody kiedy tafia do fajnej rodziny, która przetrzymuje go w lodówce, ale również zabierają go nad jezioro. Następnie się zgubi i jakie przygody go jeszcze czekają? trzeba koniecznie przeczytać.

Posiadam wydanie z 1990 roku- jest inne niż to ww., ale nie mogłam znaleźć na lubimy czytać tego, które ja mam. Ilustracje są kolorowe, żywe i wyraziste. Czcionka duża. Wszystko jest czytelne i wyraziste. Co prawda jest w niej wiele archaizmów, więc od najmłodszych lat nie polecam, ale myślę, że dziecku w podstawówce można i warto pokazać. Jest to klasyka, która jest obecnie ciężko dostępna (u mnie w rodzinie przekazywana z pokolenia na pokolenie i może stąd ten sentyment).

Gdy się przegląda zbiór wierszy dla dzieci "W Wojtusiowej izbie" Janiny Porazińskiej (wyd. Czytelnik, 1977) przychodzi na myśl określenie "dzieło sztuki". A konkretniej sztuki ludowej. W tym przypadku z jednej strony sztuki literackiej, a z drugiej - ilustratorskiej. Zacznę od tej drugiej. Widać tu wpływy sztuki i wierzeń ludowych. Malowane kogutki, motywy kwiatowe, wizerunki Boruty, itd. Ilustracje Olgi Siemaszko robią wrażenie. Szczególnie te na całą stronę. Jakby malowane na płótnie. Widać na nich przyjemną dla oka płócienną fakturę. I te barwy... Coś wspaniałego. Co do wierszy, to spory upływ czasu od powstania tych utworów sprawił, że dziś niektóre brzmią mało współcześnie, ale to zrozumiałe, w końcu nie są to wiersze nowe. Znajdziemy w nich sporo słów i wyrażeń (np. na policy, kociuba, krzynka, kierzoneczka, próżna mitręga),którymi prawdopodobnie mówiono na wsi w latach 20. XX w. bo właśnie wtedy te utwory powstawały. Dziś niekoniecznie dla wszystkich muszą być zrozumiałe. Mimo to w książeczce jest mnóstwo ciekawej dla dziecka treści, wierszyki, rymowanki, wyliczanki, zabawa i przygoda związana z przedmiotami codziennego użytku, nie wykraczająca poza obszar wiejskiego domku (tytułowej izby). Z ciekawostek: Autorka dołączyła do tego zbiorku wiersz oparty o tekst znanej kołysanki "Na Wojtusia z popielnika iskiereczka mruga, chodź opowiem ci bajeczkę, bajka będzie długa", która była prawdopodobnie znana już dużo wcześniej. Podsumowując - jak dla mnie książeczka dla dzieci stara, ale wciąż jara!

Czuję się poniekąd jak ekspertka od tej książki, hah. Nie bez powodu też pisałam o niej swój licencjat na filologii polskiej. Trzy razy czytałam powieść o Rozalce, co "wszystko przewraca do góry nogami" i powiem szczerze, że za każdym razem bawiłam się przednio. Przy każdej lekturze znajdowałam też coś nowego, kolejną myśl, refleksję. Nie jest to tylko książka dla dzieci. Jest w niej ponadczasowa historia, która może łączyć pokolenia. Niesie ze sobą paletę wartości, które chętnie przemyciłabym uczniom, zadając tę powieść jako lekturę. Z tej książki bije dobro i po jej przeczytaniu robi się lżej na duszy. Bowiem Anna Kamieńska, pomimo cenzury uchwyciła autentyczny obraz PRL-owskiego miasteczka. Zawarła zarówno patologie społeczne, jak i próby naprawy rzeczywistości. Mamy tu problem alkoholizmu, niepełnosprawności, choroby psychicznej, wdowieństwa i sytuacji samotnych matek, ramy, w których musiała zmieścić się kobieta, ale również dziewczynka. Autorka porusza też kwestię warunków mieszkaniowych oraz presji, jaka ciążyła na dzieciach, które oprócz chodzenia do szkoły, musiały pomagać rodzicom w gospodarstwie. Są to trudne tematy, ale Kamieńska przedstawia je w przystępny dla młodego czytelnika sposób. Przeważnie jest to pejzaż optymistyczny, ale można też dostrzec także smugi prawdziwego życia. Jest to moja ulubiona książka z charakterną młodą bohaterką w polskiej literaturze. Rozalka Bożek to dziewczynka, która nie da sobie w kaszę dmuchać. Wszędzie jest jej pełno. Nie bez powodu zdobyła miano Rozalki Olaboga. Ta niezmordowana mała kobietka, choć wciąż słyszy: "świata nie przerobisz", nie zamierza się poddawać. Jest niczym wróżka chrzestna dla mieszkańców miasteczka. Wnosi swoją osobą radość w monotonną wiejską rzeczywistość.

Książka z lat dzieciństwa. Nic nie straciła ze swojego uroku i atmosfery. Opowieść gęsiego pióra i czary saskiego diabła Kusego, nadal bawią. Może tą lektura była jedną z tych, która sprawiła że od prawie 20 lat zgłębiam zawodowo materię historii ??? Niewątpliwie, książka ta pozostanie w moim księgozbiorze i pewnie jeszcze nie raz do niej wrócę. Całość wzbogacają wspaniałe ilustracje Zbigniewa Kasprzaka, bez których lektura ta nie była by taka sama. Dla mnie mocne 8 na 10 bez cienia wątpliwości.

Spodziewałam się książki, która trąci myszką i będzie się ją czytać kiepsko, a okazało się, że mimo upływu lat książkę czyta się całkiem dobrze. Autorka skupia się na krótkim okresie z życia jedenastoletniej Marii Skłodowskiej. Pokazuje je życie szkolne i rodzinne. Jako że nie ma za dużo źródeł na temat dzieciństwa Marii Skołodowskiej, autorka zbiera to, co wiadomo i dodaje od siebie to, co prawdopodobne. Czy faktycznie w życiu Maniusi był jakiś Walerek i Dziadek, nie wiadomo. Myślę jednak, że Żółkiewska całkiem ciekawie wymyśliła dziecięce przygody późniejszej noblistki i całkiem relaksująca była to lektura. Czy zainteresowałaby współczesne dzieci? Trudno powiedzieć...

Niby lektura szkolna z 1982 roku (tak głosi okładka) ale patrząc na kartę wypożyczeń bibliotecznych nie podejrzewam, by kiedykolwiek lekturą obowiązkową była (przynajmniej w mojej mieścinie). Zasmucająca w tej historii jest świadomość sieroctwa mnóstwa dzieci, których ojcowie poszli wyzwalać ziemię, której mieszkańcy po latach nie chcą ich kości. (Mam na myśli wiele nieprzemyślanych akcji różnych polskich "patriotów" żądających usunięcia radzieckich cmentarzy z czasów II wojny światowej.)

Niestety nie potrafię być wobec tej książki obiektywna, ponieważ to była jedna z ukochanych opowieści mojego dzieciństwa. Uwielbiałam do niej wracać w okresie zimowym - kiedy jeszcze śnieg zimą był czymś normalnym, kiedy czuło się magię zimowej aury. To piękna opowieść z jednej strony właśnie o tej niesamowitej atmosferze magicznego zaśnieżonego ogrodu. Z drugiej - o przyjaźni między chłopcem, a ulepionym przez niego ze śniegu białym niedźwiedziu. Niedźwiedziu, który przecież będzie musiał zniknąć, kiedy odejdzie zima... Mimo upływu lat - nadal napawa ciepłem.

Jak ciężko dzisiaj młodym ludziom zaszczepić wirusa zaangażowania w cokolwiek. Młodzi tak szybko dzisiaj rezygnują, odpuszczają, nie próbując nawet podjąć odrobiny wysiłku. Nie generalizuję, ale mając styczność z młodzieżą niestety obserwuję taką tendencję też. Dlatego ta książka, pomimo, że napisana lata świetlne temu, jest doskonałym przykładem na to, jak można do czegoś dojść ciężką pracą, poświęcając swój wolny czas i jak mimo wszystko sprawia to młodej osobie przyjemność i że nie zawsze trzeba myśleć tylko o sobie, czasami taki wysiłek dla kogoś jest cenniejszy niż efekt końcowy. Polecam.

Rekomendowałem poprzednią książkę i wróciły się wspomnienia z wczesno młodzieńczych lat. Może już byłem za " dorosły " na TV wieczorynki, ale ze słoniem Dominikiem, żadnego odcinka nie opuściłem. Książeczkę wielokrotnie kupowałem, zamiast słodyczy, wszystkim moim znajomym dzieciom !!! PROSZĘ, uszczęśliw dziecko i zrób to samo co ja !! Będzie Ci dozgonnie wdzięczne !!!

Książka z mojego dzieciństwa, którą odziedziczyły po mnie moje dzieci. Od dwóch lat czytamy z synem co jakiś czas do niej wracając. Jest napisana w fajny, lekki sposób, chociaż niektóre słowa staropolskie muszę przetlumaczac na współczesne:) Syn lubi, ja też, córka za mała ale i na nią przyjdzie czas i podejrzewam, że też lektura jej przypadnie do gustu:))

"Dzieci z Leszczynowej Górki" Marii Kownackiej to taki polski odpowiednik "Dzieci z Bullerbyn". Na powieść składają się przygody Antka, Ewy i Tomka, wplecione w kalendarz pór roku i zmian zachodzących w przyrodzie. Dzieci zamieszkują Gajówkę, bawią się w lesie, zbierają szyszki i jagody a przede wszystkim uczą się jak dbać o przyrodę. Zabawna i mądra książeczka dla dzieci.

och jaki ten Załganow jest niepoprawny politycznie! jaki niedzisiejszy, nieekologiczny. musiałam mnóstwo wyjaśniać mojemu pięciolatkowi zamierając czasem ze zgrozy (te polowania tylko dla sportu - fuj). do tego miejscami już bardzo archaiczny język przekładu Ireny Tuwim. mimo to warto. dla przygody. dla absurdu. marynistycznych klimatów. geografii a nawet matematyki. E. zachwycony. ja z zastrzeżeniami - doceniam.

Dlaczego nikt już tak pięknie nie pisze bajek? Nasza polska Janina Broniewska nie odstaje nawet na milimetr od Andersena czy braci Grimm! "Historia Gałgankowej Balbisi" jest wspaniała, napisana wybitną polszczyzną; to zabawna, wzruszająca i ciepła historia szmacianej lalki, którą uszyła babcia Łatkowska. Przewija nam się też uczynny, zdolny chłopiec Wicek, malarz szyldów pan Cudzik z pomocnikiem Zielonką, panna Agnieszka, właścicielka psów i kotów, kataryniarz Onufer, Żyd Szmul Aksamit z rodziną i inni mieszkańcy miasteczka. Wszyscy zmagają się ze swym codziennym trudem. Panuje bieda, ale jest wesoło. Każdy każdemu pomaga, nawet bezpański pies znajduje właściciela. A cały ten świat ubarwia nam niesforna, piękna szmaciana lalka, która ma więcej przygód niż mieszkańcy miasta razem wzięci.

Zbiór przeuroczych wierszyków. Klasyka nigdy się nie nudzi. Wiersze Danuty Wawiłow to kanon literatury dziecięcej, a "RUPAKI" - najsłynniejszy tomik wierszy poetki. Świat jest w nich przedstawiony z perspektywy dziecka. W tomiku, obok wiersza tytułowego, znajdują się wiersze znane i lubiane zarówno przez dzieci, jak i dorosłych: "Trójkątna bajka", "Bzdura", "Marzenie", "Nie Wiem Kto", "Jak będę dorosła". "Idę z mamą na wystawę! To dopiero jest ciekawe! Piękny pałac, wielka brama… „To muzeum” – mówi mama. Nie widziałam ani razu tylu ludzi i obrazów. Samych sal ze sto tysięcy, a obrazów jeszcze więcej! Co tu jest namalowane? Czy to krowa? Czy to dzbanek? A tu jakaś dziwna plama… „Piękny obraz” – mówi mama. A tu gruby pan z gitarą, co ma wąsy jak makaron… Jakieś konie depczą ludzi… Trochę mi się tutaj nudzi."