Imiennik: Miecz i pastorał

10

10

W tym tomie Bunsh rozprawia się z jednym z najsłynniejszych personalnych konfliktów polskiego wczesnego średniowiecza między królem Bolesławem Śmiałym, a Stanisławem ze Szczepanowa. Historycy do tej pory spierają się kto miał rację w tym konflikcie. Czy król był okrutnikiem czy może biskup zdrajcą. Bunsh dorzuca do tego jeszcze miłość i osobiste konflikty, tworząc zawiłą historię upadku króla, który mógł być wybitnym władcą, a skończył jak wygnaniec.
Warto zaznaczyć, że sztuką autora jest budowanie postaci tak, że nawet jeśli jest ona protagonistą nie musi budzić naszej sympatii, a jego wybory często nas po prostu denerwują. Jak bardzo chciałoby się mieć władze nad literami i poprowadzić historię bohaterów nie do zguby, a do chwały.

W tym tomie Bunsh rozprawia się z jednym z najsłynniejszych personalnych konfliktów polskiego wczesnego średniowiecza między królem Bolesławem Śmiałym, a Stanisławem ze Szczepanowa. Historycy do tej pory spierają się kto miał rację w tym konflikcie. Czy król był okrutnikiem czy może biskup zdrajcą. Bunsh dorzuca do tego jeszcze miłość i osobiste konflikty, tworząc zawiłą...

Myślę, że „Imiennik. Miecz i Pastorał” Karola Bunsha to książka, która naprawdę zostaje w głowie. Wydaje mi się, że druga część „Imiennika” utrzymuje wysoki poziom pierwszej, a jednocześnie daje poczucie powrotu do korzeni – do opowiadania historii oczami zwykłych ludzi, których codzienne życie pozwala lepiej zrozumieć wielką historię.

Historia Bolesława Śmiałego opowiadana jest właśnie z perspektywy prostych bohaterów. Myślę, że dzięki temu widać zarówno wzrost potęgi Polski za jego czasów, jak i zamęt, upadek czy momenty szaleństwa – ale nie państwa, tylko samego króla, którym był Bolesław II Śmiały, czyli Szczodry. Wydaje mi się, że autor świetnie pokazuje, że władza może być zarówno wielka, jak i tragiczna, a losy zwykłych ludzi w cieniu wielkich wydarzeń są równie poruszające.

Z całego opowiadania najbardziej szkoda mi Domana. Myślę, że jego historia jest naprawdę tragiczna – oddał wszystko koronie, a nie otrzymał ani zaszczytów, ani miłosierdzia od króla. Nie miał też szczęśliwego zakończenia z ukochaną. To właśnie przez takie losy książka staje się bardziej ludzka i wzruszająca.

Ogólnie uważam, że „Imiennik. Miecz i Pastorał” to książka warta przeczytania. Myślę, że Bunsh potrafi nie tylko opowiadać historię, ale też sprawić, że czujemy ją razem z bohaterami, ich radości, smutki i niespełnione nadzieje.

Myślę, że „Imiennik. Miecz i Pastorał” Karola Bunsha to książka, która naprawdę zostaje w głowie. Wydaje mi się, że druga część „Imiennika” utrzymuje wysoki poziom pierwszej, a jednocześnie daje poczucie powrotu do korzeni – do opowiadania historii oczami zwykłych ludzi, których codzienne życie pozwala lepiej zrozumieć wielką historię.

Historia Bolesława Śmiałego...

Audiobook.
Świetne domknięcie losów Bolesława Śmiałego. Nasz główny bohater był tu wystawiony na nie jedną próbę.

Bunsch świetnie buduje atmosferę w swoich książkach, jest intrygująco, nie brakuje zwrotów akcji i niespodzianek. Niby to tylko historia i odległe dzieje a Bunsch podniósł te kilka lat do rangi sztuki.
Polecam. Warto czytać tego autora.

Audiobook.
Świetne domknięcie losów Bolesława Śmiałego. Nasz główny bohater był tu wystawiony na nie jedną próbę.

Bunsch świetnie buduje atmosferę w swoich książkach, jest intrygująco, nie brakuje zwrotów akcji i niespodzianek. Niby to tylko historia i odległe dzieje a Bunsch podniósł te kilka lat do rangi sztuki.
Polecam. Warto czytać tego autora.

Azaliż to mozebne zeby do tego stopnia odwrócić role? Chociaż niezupełnie: wprawdzie przychylność narratorska jest raczej po stronie Bolesława Śmiałego, to jednak Bunsch nie skąpi mu usterek i złych wyborów. Dziki Bolek wydaje się postacią tragiczną - czuje się wyobcowany, zauważa iż otaczający go ludzie nie uznają prawdziwych wartości, że stał się dla nich wspólnym przeciwnikiem którego można oczerniac. W tym kontekście Stanisław herbu Prus jawi się jako.postac odrażająca, w niczym niepodobna do przystojnego otwartego marzyciela z ujęć kronikarskich czy np. powieści Józefa Kraszewskiego. Bunsch przedstawia biskupa jako zdrajcę, intryganta i obludnika. Nie do końca wizerunek ten jest zgodny z historią. Ogólnie mam mieszane przemyślenia. Z jednej strony dostrzegam talent Bunscha z drugiej przeczuwam iż zacne te środki złym.celom służyły a to ze względu na czas powstania utworu.

Azaliż to mozebne zeby do tego stopnia odwrócić role? Chociaż niezupełnie: wprawdzie przychylność narratorska jest raczej po stronie Bolesława Śmiałego, to jednak Bunsch nie skąpi mu usterek i złych wyborów. Dziki Bolek wydaje się postacią tragiczną - czuje się wyobcowany, zauważa iż otaczający go ludzie nie uznają prawdziwych wartości, że stał się dla nich wspólnym...

Doskonała kontynuacja poprzednich części piastowskich powieści, osadzona w historycznych realiach wczesnej Polski. U autora jest jedna niepoprawność, całkowicie wybiela rolę kościoła i ich zbrodni na ludności w każdej części.

W książce napisano że łowili karpie. To nie jest możliwe, bo one zawitały do Polskiej wody dopiero w 19 wieku. Dodatkowo się nie rozmnażają samodzielnie bo wody mamy za zimne.

Kościół nie tylko jak zawsze szarpał się o bogactwa ale robił to brutalnie a nawet I zdradą. Kościół miał swoich ludzi od torturowania innych, wojska, szpiegów i morderców. Kościuk to nie była taka neutralna siła jak w książkach autora ale raczej silnie opresyjno roszczeniowa.

Książka jak najbardziej bardzo fajna, i zdecydowanie godna polecenia..

Doskonała kontynuacja poprzednich części piastowskich powieści, osadzona w historycznych realiach wczesnej Polski. U autora jest jedna niepoprawność, całkowicie wybiela rolę kościoła i ich zbrodni na ludności w każdej części.

W książce napisano że łowili karpie. To nie jest możliwe, bo one zawitały do Polskiej wody dopiero w 19 wieku. Dodatkowo się nie rozmnażają...

Bolesław, zdaje się, jest u szczytu swej potęgi. Papież mu sprzyja, na węgierskim tronie zasiadł jego protegowany, ruscy książęta zależni są od bolesławowego wsparcia, czeski Wratysław a nawet sam cesarz są za słabi, by musiał się z nimi liczyć. Wiadomo, że w kraju nie chce liczyć się z nikim i z niczym. Bezkompromisowy, twardy , uparty, nie znoszący sprzeciwu. Zawsze w pierwszym szeregu. Godny następca wielkiego pradziada zwieńcza swój sukces królewską koroną. Zdaje się, że Bolesław jest panem ( tej części) świata, ale pod jego tronem ktoś już kopie dołek. Ktoś cierpliwie i po cichu drąży, manipulując choćby natchnionym biskupem, który mniemał, że spełnia jakąś bożą misję. A jak już wydrąży to cała potęga Bolesława przepadnie z kretesem.

Bolesław, zdaje się, jest u szczytu swej potęgi. Papież mu sprzyja, na węgierskim tronie zasiadł jego protegowany, ruscy książęta zależni są od bolesławowego wsparcia, czeski Wratysław a nawet sam cesarz są za słabi, by musiał się z nimi liczyć. Wiadomo, że w kraju nie chce liczyć się z nikim i z niczym. Bezkompromisowy, twardy , uparty, nie znoszący sprzeciwu. Zawsze w...

Historia wzlotu i upadku Bolesława Śmiałego, w mojej ocenie najlepsza książka Bunscha. Tytułowy bohater jest pokazany jako postać tragiczna, z jednej strony ideał rycerza - w lśniącej zbroi na białym koniu, z drugiej skomplikowany człowiek pełen wad, lecz mimo tego wyrastający ponad przeciętność i przez to podziwiany i kochany przez wielu. Człowiek rozdarty pomiędzy wielkimi ambicjami, a niemożnością osiągnięcia szczęścia w życiu osobistym (nieszczęśliwa miłość); władca mający wielu wiernych przyjaciół i sojuszników, ale także wielu wrogów. Na czoło tych drugich wysuwają się biskup Stanisław ze Szczepanowa - druga wyjątkowo silna osobowość, jakby nieodwracalnie przeznaczona do konfrontacji z królem oraz wojewoda Sieciech - typ szarej eminencji, pozostającej w cieniu i pociągającej za wszystkie sznurki a finalnie uzyskującej największe korzyści. Godna zapamiętania jest scena śmierci ukochanego konia króla, jawnie metaforyczna, napisana w sposób łamiący serce.

Historia wzlotu i upadku Bolesława Śmiałego, w mojej ocenie najlepsza książka Bunscha. Tytułowy bohater jest pokazany jako postać tragiczna, z jednej strony ideał rycerza - w lśniącej zbroi na białym koniu, z drugiej skomplikowany człowiek pełen wad, lecz mimo tego wyrastający ponad przeciętność i przez to podziwiany i kochany przez wielu. Człowiek rozdarty pomiędzy...

Gdy możnowładcy i królowie walczą o władzę, pełni pychy, najbardziej tracą na tym ludzie postronni. Lubię to w opowieścią piastowskich, że przy tej walce na "górze", Autor pokazuje rezultaty tych poczynań na zwykłych wojakach i ich życiu. To daje wielowymiarowy obraz Polski za czasów Piastów.

Gdy możnowładcy i królowie walczą o władzę, pełni pychy, najbardziej tracą na tym ludzie postronni. Lubię to w opowieścią piastowskich, że przy tej walce na "górze", Autor pokazuje rezultaty tych poczynań na zwykłych wojakach i ich życiu. To daje wielowymiarowy obraz Polski za czasów Piastów.

Druga część Imiennika, Miecz I Pastorał, to najbardziej ponura i depresyjna, ale może i najlepsza powieść z całego cyklu piastowskiego. Inaczej - byłaby na pewno najlepsza, gdyby nie swoiste kunktatorstwo fabularne Bunscha, o którym słów parę poniżej.

Drugi tom powieści zaczyna się największym triumfem Bolesława - dzięki perfekcyjnie prowadzonej polityce międzynarodowej (w konflikcie cesarstwo-papiestwo, postawił na papieża) Śmiały otrzymuje z Rzymu koronę. Polska ma drugiego króla.

Niestety, narasta konflikt z biskupem Stanisławem. Napędzany jest on ambicją obu polityków (tak można obu określić) - Bolesław rości sobie prawa królewskie, biskup krakowski głosi o prymacie prawa kościelnego nad świeckim. Spór podsycają knowania podłego Wolkmara, podburzającego Stanisława przeciw królowi.

Prawdziwą katastrofą okazuje się jednak wyprawa kijowska Śmiałego. Mimo zwycięstwa militarnego (bitwa pod Teterewem) i sukcesu politycznego - osadzenia zależnego od siebie Izasława na tronie, wszystko obraca się przeciw królowi. W kraju narasta poruszenie, podburzane przez niechętnych władcy wielmożów. Do oddziałów polskich na wschodzie dobiegają alarmujące pogłoski o buntach i niepokojach. Tymczasem Bolesław nie ogłasza powrotu. W trosce o najbliższych i o swe mienie wojowie zaczynają masowo wracać do Polski (pisząc dzisiejszym językiem - dezerterować). Nagle okazuje się, że zagrożony jest bezpieczny powrót króla przez, de facto, podbitą, Ruś.

Bolesław wraca samotnie, tylko z najbliższymi sobie Domanem i Nawojem, a w kraju zaczyna okrutnie i brutalnie mścić się na zbiegłych. Szerzą się wyroki śmierci, zabory mienia i hańba rodzin. Przeciw królowi stają zbuntowani wielmożowie pod wodzą palatyna Sieciecha. Głową buntu jest jednak krakowski biskup, który w apogeum konfliktu rzuca na Śmiałego klątwę. Reszta jest historią - rozsieczenie biskupa, ucieczka Bolesława na Węgry, jego rychła śmierć i wisząca nad całym jego rodem klątwa Stanisława.

Historia opowiedziana przez Bunscha jest ponura, mroczna, i depresyjna. Napisana jest jednak wspaniale - nie sposób oderwać się od lektury. Dramatyczne wydarzenia historyczne, wielka bitwa, knowania spiskowców, walka wywiadów, tragiczne uczucia bohaterów, dramatyczny spór osobowości - w "Imienniku" jest wszystko. Na dodatek Bunsch literacko jest w szczytowej formie.

Dlaczego zatem "tylko" 9/10 i skąd zarzuty o kunktatorstwo ? Otóż Autor nie potrafi się zdecydować, po której stronie stoi w gigantycznym sporze, będącym treścią powieści. Owszem, co do zasady stoi on po stronie władzy państwowej, po stronie Śmiałego. Ale z drugiej wybiela on Stanisława do absurdu. Fałszywy cud mający poprzez majątkowe roszczenia biskupa ? Sfałszowana bulla arcybiskupia ? Faktyczne osłabienie kraju bezzasadnym buntem ? Stanisław nic nie wie, niczego się nie domyśla, przedstawiany jest niczym święta naiwność, może trochę zbyt krnąbrna i dumna, ale zasadniczo prawa i szlachetna. Za wszystko odpowiada demoniczny Wolkmar (oczywiście Niemiec) oraz, po jego śmierci, przyboczny Flaubert (no jasne, też Niemiec). Na dodatek Bunsch z zapałem prostaczka bożego zaczyna opisywać"cuda" po śmierci biskupa, mające uzasadnić klęskę Bolesława.

Patrząc historycznie, należy trochę usprawiedliwić Autora - powieść powstawała w okresie socrealizmu (Bunsch ućkał w niej nawet, dla świętego spokoju chyba, kilka niezbyt historycznie przekonujących motywów o "prostym ludzie" będącym zawsze z królem przeciw możnowładcom). Ówczesna władza państwowa toczyła realną walkę z polskim Kościołem, ostry atak na "zdrajcę" Stanisława wspierałby komunistów w tej walce, czego Bunsch widocznie chciał uniknąć. Słuszne to i szlachetne, niemniej dziś czyta się te wybielające zdradzieckiego biskupa momenty z narastającą irytacją.

Koniec końców pozycja i tak jednak jest wspaniała. nie mogę się doczekać kolejnego tomu - "Przekleństwo" opisującego tragiczne losy wygnanego wraz z ojcem syna królewskiego Mieszka.

Druga część Imiennika, Miecz I Pastorał, to najbardziej ponura i depresyjna, ale może i najlepsza powieść z całego cyklu piastowskiego. Inaczej - byłaby na pewno najlepsza, gdyby nie swoiste kunktatorstwo fabularne Bunscha, o którym słów parę poniżej.

Drugi tom powieści zaczyna się największym triumfem Bolesława - dzięki perfekcyjnie prowadzonej polityce międzynarodowej (w...