Porozumienie przeciw monowładzy. Z dziejów PC

Zapomnieli tylko wspomnieć o tysiącach afer w jakich brali udział i zawsze byli bezkarni. O morderstwach politycznych i ukręcanych śledztwach na telefon.

Zapomnieli tylko wspomnieć o tysiącach afer w jakich brali udział i zawsze byli bezkarni. O morderstwach politycznych i ukręcanych śledztwach na telefon.

Zacząłem to czytać nieco z nudów, nie spodziewając się niczego dobrego - dawno się tak nie zaskoczyłem. Nie jest to bardzo wybitne, ale były premier ma naprawdę dobre pióro. Unika wpadnięcia w pułapkę Sokala i jego "Modnych bzdur" - używa języka prostego i bezpośredniego. Szczególnie ciekawie opisane lata młodości na Uniwersytecie Warszawskim, przynajmniej dla mnie jako obecnego studenta - miło było poczytać o autorach legendarnych już podręczników.

Zacząłem to czytać nieco z nudów, nie spodziewając się niczego dobrego - dawno się tak nie zaskoczyłem. Nie jest to bardzo wybitne, ale były premier ma naprawdę dobre pióro. Unika wpadnięcia w pułapkę Sokala i jego "Modnych bzdur" - używa języka prostego i bezpośredniego. Szczególnie ciekawie opisane lata młodości na Uniwersytecie Warszawskim, przynajmniej dla mnie jako...

Każdy czytelnik Kaczyńskiego musi skonfrontować dwa fakty. Jego spotkania z kagiebistą Wasinem oraz bezczelne kłamstwo - jak wynika z oświadczenia śp. Milczanowkiego - że o tych spotkaniach przy alkoholu Milczanowskiego zawiadomił. Łatwość z jaką Kaczyński kłamie w tej, haniebnej sprawie - dla jakiegokolwiek polskiego polityka, który by się unurzał w takich znajomościach - uzmysławia jaką wartość mają jego inne próby przedstawiania faktów. Są obarczone ryzykiem bezczelnego kłamstwa.

Każdy czytelnik Kaczyńskiego musi skonfrontować dwa fakty. Jego spotkania z kagiebistą Wasinem oraz bezczelne kłamstwo - jak wynika z oświadczenia śp. Milczanowkiego - że o tych spotkaniach przy alkoholu Milczanowskiego zawiadomił. Łatwość z jaką Kaczyński kłamie w tej, haniebnej sprawie - dla jakiegokolwiek polskiego polityka, który by się unurzał w takich znajomościach -...

Bardzo ciekawa książka, szczególnie fragmenty o ludziach, którzy kiedyś szli w jednym kierunku a teraz im bardzo nie po drodze. Trzeba również przyznać, że Pan Premier ma dobre pióro, nawet jeśli ktoś nie jest pasjonatem polityki to prawdopodobnie odnajdzie się w tej lekturze.

Bardzo ciekawa książka, szczególnie fragmenty o ludziach, którzy kiedyś szli w jednym kierunku a teraz im bardzo nie po drodze. Trzeba również przyznać, że Pan Premier ma dobre pióro, nawet jeśli ktoś nie jest pasjonatem polityki to prawdopodobnie odnajdzie się w tej lekturze.

Gniot. Idealna dla fanów kaczystanu...

Gniot. Idealna dla fanów kaczystanu...

Z recenzją książki „Porozumienie przeciw monowładzy” jest taki problem, że w zasadzie nie ma odpowiedniego odbiorcy docelowego. Bo Polacy dzielą się na tych którzy Kaczyńskiego nienawidzą, i nawet jakby napisał „Grona gniewu” to by dostał po głowie, oraz na tych którzy ubóstwiają Jarosława: i ci wchłonęliby nawet Kubusia Puchatka jego autorstwa.

Należy jednak unikać oceniania książki pod kątem kontrowersji wobec autora. Patrząc obiektywnie na zawartość tej pozycji można wyrobić sobie następujące przemyślenia na temat Jarosława Kaczyńskiego:

•znikomy wpływ na proces obalenia poprzedniego ustroju
•wykrystalizowane poglądy i chorobliwe nastawienie ku systemom demokratycznym
•dużo ciepła i zrozumienia, również dla mających inne zdanie
•aktywność w dążeniu do korekty kierunku transformacji po 1989r.

Tak to w skrócie wygląda, bo Kaczyński pisze bardzo szczerze, bezpośrednio i osobiście. Nie próbuje koloryzować rzeczywistości, wręcz bardzo często podkreśla swoje pomyłki, błędy, nie przemyślane decyzje i uchybienia. Zapewne właśnie takim szczerym człowiekiem jest w rzeczywistości, ale rozwój wydarzeń sprawił, że przez społeczeństwo postrzegany jest albo jako tyran, albo jako bożyszcze. I ta książka, ani żadna następna, tego nie zmieni. Dla swojego dobra powinien zresztą dać sobie spokój z pisaniem, bo przy takiej skłonności do szczerości zawsze znajdzie się w książce zdanie do którego jego przeciwnicy polityczni się przyczepią.

„Porozumienie przeciw monowładzy” nie powinna więc być przyczynkiem do analizy samego Kaczyńskiego, ale jest znakomitym materiałem do oceny tego co się w Polsce wydarzyło. To jedna z najlepszych, acz subiektywnych, genez wydarzeń okresu przełomu i początków III RP. Czyli okresu niezmiernie interesującego, wręcz fascynującego, także w kontekście ostatnich wydarzeń na scenie politycznej.

Książka obejmuje pewien wycinek aktywności polityczne Braci Kaczyńskich, od ich pierwszych aktywności w trakcie wydarzeń marcowych, poprzez udział - przede wszystkim Lecha w Solidarności, aż po karierę polityczną - początkowo wokół Lecha Wałęsy, a następnie po utworzeniu Porozumienia Centrum. Rozważania urywają się na początku tego wieku, czyli po pierwszym sukcesie wyborczym nowoutworzonego Prawa i Sprawiedliwości. To pierwsza ciekawostka - wówczas sukcesem Kaczyńskiego było wprowadzenie 55 posłów do parlamentu.

Główny nacisk w książce położony jest więc na organizację i aktywność Porozumienia Centrum, jako ugrupowania ukierunkowanego na zmianę sposobu transformacji pokomunistycznej i konkretne reformy, w tym głównie walkę z przestępczością.

Istotnym jest również moment powstania pozycji. Jarosław stworzył ją tuż przed zwycięskimi wyborami 2015r., które otworzyły mu drogę do pełnej realizacji swojego programu poprzez większość sejmową oraz sprzyjającego (nie zawsze ..) Prezydenta. Pisał jednak nie mając doświadczeń z okresu kadencji PiS i wszystkich działań opozycji totalnej, protestów wobec reform. A z drugiej strony z trafności wprowadzenia programów socjalnych (500+) i znakomitych efektów reform na polską gospodarkę (niski deficyt budżetowy, wpływy z VAT, wzrost gospodarczy).

Książka ma więc w dużej mierze charakter już historyczny. Można dowiedzieć się jednak wielu aspektów, które zostały później przekłamane, albo nawet zapomniane. A które historycznie były istotne: wpłynęły na losy Polski bardziej niż te katowane medialnie, obecne w świadomości społecznej...

więcej na
https://www.wodaiogien.com/literatura

Z recenzją książki „Porozumienie przeciw monowładzy” jest taki problem, że w zasadzie nie ma odpowiedniego odbiorcy docelowego. Bo Polacy dzielą się na tych którzy Kaczyńskiego nienawidzą, i nawet jakby napisał „Grona gniewu” to by dostał po głowie, oraz na tych którzy ubóstwiają Jarosława: i ci wchłonęliby nawet Kubusia Puchatka jego autorstwa.

Należy jednak unikać...

Propagandowy gniot, nie dłaem rady przeczytać w całości

Propagandowy gniot, nie dłaem rady przeczytać w całości

Trochę wbrew tytułowi są to polityczne wspomnienia obejmujące czas od momentu zaangażowania się w opozycję antykomunistyczną aż do powstania Prawa i Sprawiedliwości (chociaż oczywiście okres istnienia Porozumienia Centrum jest opisany najdokładniej). Z natury subiektywne, ale czyta się naprawdę nieźle. Pewnie, można się nie zgadzać z oceną różnych zjawisk czy postaci, ale nie ma tutaj wbrew pozorom za dużo dorabiania ideologii niektórym wydarzeniom post factum (czego się mocno obawiałem zwłaszcza w kontekście pompatycznego tytułu książki). Generalnie pozytywne zaskoczenie, ciekawa próba pokazania burzliwej polityki lat 90 oczyma jednego z głównych jej aktorów.

Trochę wbrew tytułowi są to polityczne wspomnienia obejmujące czas od momentu zaangażowania się w opozycję antykomunistyczną aż do powstania Prawa i Sprawiedliwości (chociaż oczywiście okres istnienia Porozumienia Centrum jest opisany najdokładniej). Z natury subiektywne, ale czyta się naprawdę nieźle. Pewnie, można się nie zgadzać z oceną różnych zjawisk czy postaci, ale...

Że Kaczyński w swojej autobiografii sam siebie wybiela? A kto w takich publikacjach tego nie robi? Czytając tę książkę miałem jednak nieodparte wrażenie, iż prezes PiS nie jest osobą tak straszną jak kreują go media, bo potrafi przyznać się do błędów (kilkukrotnie porusza temat Tadeusza Kowalczyka czyli powiązanej z mafią szarej eminencji Porozumienia Centrum) i potrafi powiedzieć naprawdę wiele dobrych rzeczy o osobach atakujących go bez żadnej taryfy ulgowej (vide Niesiołowski). Wadą wspomnień Kaczyńskiego jest jednak fakt, iż chyba nieco koloryzuje swoje zaangażowanie w działalność opozycji demokratycznej...

Że Kaczyński w swojej autobiografii sam siebie wybiela? A kto w takich publikacjach tego nie robi? Czytając tę książkę miałem jednak nieodparte wrażenie, iż prezes PiS nie jest osobą tak straszną jak kreują go media, bo potrafi przyznać się do błędów (kilkukrotnie porusza temat Tadeusza Kowalczyka czyli powiązanej z mafią szarej eminencji Porozumienia Centrum) i potrafi...

Dla mnie to książka wybitna. JK potrafi opowiadać o wszystkim. O wielu, bardzo wielu swoich porażkach i o niezachwianej wierze w to, co robił. O niewłaściwych sojuszach i o ludziach, którzy go zawiedli. Można go lubić lub nie, ale na pewno warto go czytać.

Dla mnie to książka wybitna. JK potrafi opowiadać o wszystkim. O wielu, bardzo wielu swoich porażkach i o niezachwianej wierze w to, co robił. O niewłaściwych sojuszach i o ludziach, którzy go zawiedli. Można go lubić lub nie, ale na pewno warto go czytać.