Źródło

O ile druga część wyraźnie różniła się od pierwszej, to trzecia zwiększa te różnice jeszcze bardziej. Uniwersum „Nekroskopa” rozszerza się i ewoluuje w dość zaskakujący sposób. Z pierwszą częścią ma coraz mniej wspólnego, ale wciąż jest to bardzo dobra książka. W sumie cieszę się, że ominąłem ją w młodości, bo z przyjemnością słucham jej teraz. Polecam.

O ile druga część wyraźnie różniła się od pierwszej, to trzecia zwiększa te różnice jeszcze bardziej. Uniwersum „Nekroskopa” rozszerza się i ewoluuje w dość zaskakujący sposób. Z pierwszą częścią ma coraz mniej wspólnego, ale wciąż jest to bardzo dobra książka. W sumie cieszę się, że ominąłem ją w młodości, bo z przyjemnością słucham jej teraz. Polecam.

Rozumiem, że książki o nekromantach, wampirach i szpiegach wyposażonych w paranormalne zdolności to nie jest literatura najwyższych lotow, ale w pierwszych dwóch tomach było coś przyjaznego. Może to klimat późnej zimnej wojny, może zabawna parodia powieści szpiegowskich spod znaku LeCarre, w każdym razie pierwsze dwie książki umiliły mi wakacje. A teraz zastanawiam się, co właśnie przeczytałem. To jest najbardziej pozbawione wyobraźni fantasy z jakim się spotkałem, całe fragmenty napisane chyba przez 12-letniego wnuka pisarza, książka jest tak naiwna i dziecinna że aż zęby bolą. W sumie dobrze, że to trzeci tom, bo oszczędzi mi to mnóstwo czasu.

Rozumiem, że książki o nekromantach, wampirach i szpiegach wyposażonych w paranormalne zdolności to nie jest literatura najwyższych lotow, ale w pierwszych dwóch tomach było coś przyjaznego. Może to klimat późnej zimnej wojny, może zabawna parodia powieści szpiegowskich spod znaku LeCarre, w każdym razie pierwsze dwie książki umiliły mi wakacje. A teraz zastanawiam się, co...

Jak dotąd chyba najciekawsza część serii (chociaż bardzo podobał mi się też wątek Tibora w drugim tomie),nie mogę się doczekać co będzie dalej. Trzeci tom obfitował w wiele zaskakujących sytuacji. Jeśliby powiedzieć, że poprzednie części miały w sobie pierwiastek fantastyki, to tutaj autor poszedł na całość. Tak naprawdę to już zupełnie inna książka. To znaczy główny wątek, a przynajmniej jego geneza, pozostaje taki sam, jednak po drodze został on tak zmodyfikowany i dobudowany, że podejrzewam, że mogłyby znaleźć się osoby, które uznałyby to za przekombinowane. Dla mnie było to jednak szalenie interesujące - widać, że Lumley miał niezłą wyobraźnię.

Jak dotąd chyba najciekawsza część serii (chociaż bardzo podobał mi się też wątek Tibora w drugim tomie),nie mogę się doczekać co będzie dalej. Trzeci tom obfitował w wiele zaskakujących sytuacji. Jeśliby powiedzieć, że poprzednie części miały w sobie pierwiastek fantastyki, to tutaj autor poszedł na całość. Tak naprawdę to już zupełnie inna książka. To znaczy główny...

Kolejna część z uniwersum Nekroskop. W mojej ocenie nie jest to już ani trochę horror a większość to sci-fi. Chwilami bardzo przypominała mi gen atlantydzki. Dwa odrębne obozy. Siły brytyjskie i sowieci. Ci drudzy w górach Uralu, głęboko pod ziemią odkrywają portal. Przedostają się nim niesamowite stworzenia. Jak to Rosjanie, bez skrupułów próbują wysłać nim zwrotnie kilku szczęśliwców , niestety nikt z nich nie wraca. Akcja nabiera tempa, kiedy pojawia się Harry Keogh znany nam z poprzednich części. Poznajemy wiece nowych wątków, w szczególności jego żony i małego syna.

Niestety całość mnie nie porwała. Ciągłe dochodzenia, życie na obiekcie badawczym i przeprowadzanie eksperymentów na tajemniczych istotach to nie jest dla mnie szczególnie interesujące. W całej historii wampiry były tylko tłem, mało wyrazistym. Autor dodał dużo wątków fantastycznych jak podróże w kontinuum mobiusa, zdolności telepatii czy wylęg istot magicznych z jaj. Było to jednak przedstawione jak referat w szkole a nie historia grozy. Przy śmierci bohaterów nie czułam totalnie nic, żadnego dreszczyku emocji. Kolejne części zapewne przeczytam, a wy przekonajcie się sami.

Kolejna część z uniwersum Nekroskop. W mojej ocenie nie jest to już ani trochę horror a większość to sci-fi. Chwilami bardzo przypominała mi gen atlantydzki. Dwa odrębne obozy. Siły brytyjskie i sowieci. Ci drudzy w górach Uralu, głęboko pod ziemią odkrywają portal. Przedostają się nim niesamowite stworzenia. Jak to Rosjanie, bez skrupułów próbują wysłać nim zwrotnie kilku...

Yyyyyymmmmm.... Szkoda.. szkoda bo początek był świetny. Cos, fajnego, tajemniczego, niezwykłego, coś co mi się podobało aaaaalee zaraz jak pojawił się Harry wszystko się rozsypało i zaczęło spadać w kierunku dna z szybkością z jaką Zdzichu spod monopolowego ogarnia Amarene o smaku wiśni. Brak konsekwencji, bezsensowne sytuacje, bzdury po prostu, wszechobecna wtórność i mnogość powtórzen oraz naiwność. Miałem wrażenie że autor uważa czytelnika za debila. Ale jak kto woli. Ja uważam, że to słaba książka.. Jak wspomniałem początek super a potem w zasadzie nie da się tego czytać.. Dałbym 2 ale początek mi się podoba.

Yyyyyymmmmm.... Szkoda.. szkoda bo początek był świetny. Cos, fajnego, tajemniczego, niezwykłego, coś co mi się podobało aaaaalee zaraz jak pojawił się Harry wszystko się rozsypało i zaczęło spadać w kierunku dna z szybkością z jaką Zdzichu spod monopolowego ogarnia Amarene o smaku wiśni. Brak konsekwencji, bezsensowne sytuacje, bzdury po prostu, wszechobecna wtórność i...

Ta opowieść spodobała mi się o wiele bardziej niż poprzedni tom.
Poznajemy dalsze losy głównego bohatera; dowiadujemy się także czegoś nowego o losach jego syna.
W ogóle, całe uniwersum się lekko rozszerza, dzięki temu, że tym razem lądujemy "u źródła", a spora część akcji dzieje się w macierzystym świecie Wampyrów.

Ta opowieść spodobała mi się o wiele bardziej niż poprzedni tom.
Poznajemy dalsze losy głównego bohatera; dowiadujemy się także czegoś nowego o losach jego syna.
W ogóle, całe uniwersum się lekko rozszerza, dzięki temu, że tym razem lądujemy "u źródła", a spora część akcji dzieje się w macierzystym świecie Wampyrów.

Po świetnej pierwszej części, druga była rozczarowująca a ta, trzecia już, męcząca. Zupełnie niepotrzebne rozwlekanie akcji, teatralność dialogów, umęczyłem się. Choć koncepcja nadal zachęcająca. Lumleyowskie wampiry w wielu aspektach przypominają późniejszych Goa'uldów ze StarGate'a, tu mamy nawet coś w stylu Tok'ra. Będę od czasu do czasu wracał do cyklu, bo tomów ma wiele, ale bez entuzjazmu.

Po świetnej pierwszej części, druga była rozczarowująca a ta, trzecia już, męcząca. Zupełnie niepotrzebne rozwlekanie akcji, teatralność dialogów, umęczyłem się. Choć koncepcja nadal zachęcająca. Lumleyowskie wampiry w wielu aspektach przypominają późniejszych Goa'uldów ze StarGate'a, tu mamy nawet coś w stylu Tok'ra. Będę od czasu do czasu wracał do cyklu, bo tomów ma...

Po dwóch poprzednich tomach teraz całkiem inny świat, z początku bardzo ciekawie:)

Po dwóch poprzednich tomach teraz całkiem inny świat, z początku bardzo ciekawie:)

Lumleya pomysł na wampiry jest obłędny, jeden z ciekawszych a bardziej niedocenianych w historii całego horroru. „Wampirze jaja” składane wewnątrz ludzkich organizmów, wykluwające się z nich oślizgłe lovecraftowskie monstra zamieszkujące ciała swych nosicieli - no, to jest czad komando. Niestety, w trzecim tomie serii autora poniosło w rejony, na których zna się znacznie słabiej - przygodowe fantasy. No i wyszło znacznie słabiej…

+

Walka „esperowskich” jednostek wywiadu brytyjskiego i sowieckiego trwa nadal. Brytyjczycy podejrzewają, że w położonym na Uralu tajnym kompleksie badawczym w Perchorsku prowadzona jest hodowla wampirów wysyłanych przeciwko siłom Zachodu. Wysyłają swego agenta celem zbadania sytuacji. Ten zostaje rychło schwytany i uwięziony w ośrodku.
Na miejscu okazuje się, że prawda o Perchorsku jest inna - na przełęczy zlokalizowana jest brama wiodąca do innego świata, do świata wampirów. Czasami przez nią przedostaje się na ziemską stronę jakiś potwór. Rosjanie wysłali już kilka misji badawczych, ale żadna z nich nie wróciła i z żadną nie ma kontaktu. Jako, że brak już ochotników do samobójczych wypraw, w kolejną wysłany zostaje angielski jeniec.

Nekroskop Harry Keogh zasadniczo się już wycofał z wywiadowczego biznesu, odmawia kolejnym próbom włączenia go do służby, kiedy jednak dowiaduje się o zniknięciu bez śladu z swego syna, Harry’ego Juniora, kiedy przeprowadzone nadprzyrodzone śledztwo wskazuje, że ten trafił ….do świata wampirów, Harry wyrusza w ślad za agentem.

Na miejscu obaj panowie trafiają w sam środek wojny. Wampiryczni lordowie łączą swe siły przeciwko tajemniczemu magowi, zwanemu Rezydentem, który utworzył w górskiej kotlinie niepodlegającą władzy wampirów enklawę. Anglicy dołączają do sił Rezydenta…

Tymczasem w kompleksie w Perchorsku nie dzieje się dobrze. Mający pieczę nad badaniami naukowiec zostaje zainfekowany wampiryzmem i próbuje uciec. Ryzyko rozniesienia zarazy zmusza władze ośrodka do podjęcia Ostatecznych Środków zabezpieczeń.

+

Trzeci tom „Nekroskopa” niesie ze sobą znaczącą zmianę. Nadal treścią opowieści są zimnowojenne zmagania wywiadów Zachodu i Wschodu, ale zamiast mrocznego horroru, który nadawał tej walce ton w pierwszych tomach, teraz mamy do czynienia z dark fantasy.

No i to jest zła wiadomość niestety. Przede wszystkim powieść jest praktycznie pozbawiona grozy, to mieszanka przygodowego fantasy z thrillerem szpiegowskim. I o ile to fantasy jeszcze nie jest najgorsze; tutaj przeciętnie bo przeciętnie, ale jakoś Lumley ciągnie historię, to mozolne poszukiwania rodziny prowadzone przez Keogha i przepychanki o to, kto jest ważniejszy wśród zarządzających Perchorskiem sowieckich agentów serdecznie nudzą.

Na dodatek, bez efektownych jump scare’ów ozdabiających wcześniejsze tomy, w „Źródle” wyraźniejsze stały się słabości prozy Lumleya - „kwadratowy” styl, nieciekawe postaci, brak naprawdę interesujących pomysłów fabularnych. Jedyny element gatunkowego horroru - wątek zarażonego naukowca, który pojawia się w końcowych fragmentach powieści, od razu poprawia emocje, jest efektowny i przerażający, z jednej strony pokazując, że w pomyśle tkwi jeszcze mnóstwo świeżej energii do wykorzystania, z drugiej tym bardziej budząc niezadowolenie mdławą fabułą „Źródła”.

„Nekroskop : Źródło” warto poznać głównie jako łącznik między znakomitymi pierwszymi tomami a równie dobrą częścią czwartą, jako samodzielna przygoda fantasy sprawdza się słabo.

Lumleya pomysł na wampiry jest obłędny, jeden z ciekawszych a bardziej niedocenianych w historii całego horroru. „Wampirze jaja” składane wewnątrz ludzkich organizmów, wykluwające się z nich oślizgłe lovecraftowskie monstra zamieszkujące ciała swych nosicieli - no, to jest czad komando. Niestety, w trzecim tomie serii autora poniosło w rejony, na których zna się znacznie...

Dosyć specyficzna książka. Dla fanów szpiegów i rosyjskiego wywiadu.
Mamy tu podchody wywiadu brytyjskiego, względem działań KGB w Rosji. Tajemnicze stworzenia, tajemniczy portal do innego świata.
Jazz Simmons zostaje wysłany przez wywiad brytyjski, by zbadać tajemnicę bazy w Rosji.
Niestety jednak zostaje złapany. Wcześniej jednak ostrzega Harrego Keogha przed Wampirami.
Harry wyrusza na pomoc Jazzowi i jednocześnie próbuje powstrzymać przybyłe zza portalu stworzenia.
Tą książkę czyta się, jak powieść fantastyczno - przygodową. Potrafi wciągnąć czytelnika
Fajna odskocznia od innych tytułów. Polecam

Dosyć specyficzna książka. Dla fanów szpiegów i rosyjskiego wywiadu.
Mamy tu podchody wywiadu brytyjskiego, względem działań KGB w Rosji. Tajemnicze stworzenia, tajemniczy portal do innego świata.
Jazz Simmons zostaje wysłany przez wywiad brytyjski, by zbadać tajemnicę bazy w Rosji.
Niestety jednak zostaje złapany. Wcześniej jednak ostrzega Harrego Keogha przed Wampirami....