Profil użytkownika: Mikołaj

Arcydzieło. Jak to jest możliwe że ktoś tak umiał pisać?

Arcydzieło. Jak to jest możliwe że ktoś tak umiał pisać?

Bardzo się cieszę, że sięgnąłem po tę książkę. Książka Mościckiego to nie jest reportaż o Gazie, to głębokie historiozoficzne spojrzenie na długi ciąg wydarzeń który doprowadził nie tylko do tragedii Gazy, ale też wykreował współczesny Izrael wraz z elitami Zachodu które współuczestniczą w ludobójstwie. Bardzo ciekawe są dywagacje Autora na temat tego, jaką rolę pełni pamięć o Holokauście, zarówno żydowska, jak i europejska. Książka dla tych, którzy oglądają w telewizorze zagładę 2 milionowego miasta konsekwentnie realizowaną przez wojsko "jedynej demokracji na Bliskim Wschodzie" i nie są w stanie pojąć, dlaczego elity Zachodu stają murem za oprawcami.

Bardzo się cieszę, że sięgnąłem po tę książkę. Książka Mościckiego to nie jest reportaż o Gazie, to głębokie historiozoficzne spojrzenie na długi ciąg wydarzeń który doprowadził nie tylko do tragedii Gazy, ale też wykreował współczesny Izrael wraz z elitami Zachodu które współuczestniczą w...

Rozwiń

Zwiń

Powinienem ocenić książkę na 8/10, ale ponieważ przez pół roku mieszkałem w Nowym Orleanie, to daję z sentymentu dodatkową gwiazdkę. Reportaż jest wyśmienity, widać tytaniczną pracę włożoną w wywiady i zbieranie materiałów, a pomysł, żeby przeplatać dziewięć ludzkich żyć przez ponad 20 lat zadziałał fantastycznie. Rzeczywiście na początku jest trudno, bo bohaterki i bohaterowie totalnie się mieszają, ale zdecydowanie warto wytrzymać do momentu, kiedy czytelnik oswoi się z każdą z dziewięciu narracji. Od tego momentu książkę czyta się jednym tchem.

Powinienem ocenić książkę na 8/10, ale ponieważ przez pół roku mieszkałem w Nowym Orleanie, to daję z sentymentu dodatkową gwiazdkę. Reportaż jest wyśmienity, widać tytaniczną pracę włożoną w wywiady i zbieranie materiałów, a pomysł, żeby przeplatać dziewięć ludzkich żyć przez ponad 20 lat...

Rozwiń

Zwiń

Powinienem dać tej książce 8/10. Bardzo chętnie czytam Stawiszyńskiego i staram się to robić uważnie, bo mam głębokie przekonanie, że ma on do powiedzenia dużo mądrych rzeczy. Tak samo jest z tą książką. 70% tekstu jest znakomite, dyskusja o ezoteryce, metafizyce, chrześcijaństwie i nauce jest fantastyczna i daje zdecydowanie do myślenia. Bez karykatur, bez taniego wyśmiewania się, z autentyczną próbą wgłębienia się w różne sposoby postrzegania świata i miejsca człowieka w tym świecie. Po przeczytaniu «Powrotu fatum» nadal nie pałam miłością do chrześcijaństwa, ale gotów jestem patrzeć na nie w dużo bardziej zniuansowany sposób i dostrzegam, jak wiele moich opinii było powierzchownych. Niewiele jest książek, które zarówno osoby wierzące, jak i niewierzące, mogą czytać z takim samym zainteresowaniem. A już trzeci bok trójkąta, czyi gnostycka ezoteryka, jest tu przedstawiona wybornie.
Skoro tak mi się ta książka podobała, to czemu tylko 6/10? Niestety, z powodu pierwszych rozdziałów traktujących o sztucznej inteligencji. Wyraźnie widać, że Stawiszyński nie czuje się pewnie na tym gruncie i powtarza najbardziej pop-kulturowe truizmy pozbierane z sieci. Myli pojęcia, miesza klasy algorytmów, i pewnie to wszystko można by wybaczyć, ale niestety w konkluzji Stawiszyński nagłaśnia głupstwa opowiadane przez ludzi pokroju Bostroma czy Yudkowskiego o nieuchronnym nadejściu momentu singularity, powstaniu inteligencji wielokrotnie przekraczającej ludzkość, itp. A już powoływanie się przy tym na opinie hochsztaplerów typu Sam Altman jest niewybaczalne. Jako osoba od wielu lat zajmująca się zawodowo uczeniem maszynowym (a dziś sztuczną inteligencją) nie mogę znieść takiej narracji, która jest nie tylko fałszywa, ale wprost pracuje na rzecz największego przekrętu finansowego w historii ludzkości (firmy typu OpenAI czy Anthropic). Nie, nie jesteśmy na drodze do generalistycznej sztucznej inteligencji, aktualna gałąź rozwoju (wielkie modele językowe) to ślepa ścieżka i dotarliśmy do granicy ich możliwości - można o nich myśleć jak o silniku parowym - fajna rzecz, ma swoją użyteczność, ale w kosmos rakiety nie wyniesie. Być może kiedyś w przyszłości znajdziemy lepszą ścieżkę, mnóstwo mądrych ludzi nad tym pracuje, ale to co mamy dziś, to jest zaawansowany auto-complete, bez żadnej świadomości, bez pamięci, bez celów, bez dążeń, bez możliwości samodzielnego samo-ulepszania się. Sam Altman i Dario Amodei kłamią za każdym razem kiedy otwierają usta, żeby przyciągnąć jeszcze więcej kapitału do swoich tonących okrętów, obiecując super-inteligencję za 6 miesięcy, kiedy rynek da im jeszcze kolejne 100 mld dolarów, a tłum dziennikarzy pisze bzdury o AI bo to się sprzedaje.
Książka «Powrót fatum» byłaby lepsza, gdyby Autor pominął kwestie sztucznej inteligencji.

Powinienem dać tej książce 8/10. Bardzo chętnie czytam Stawiszyńskiego i staram się to robić uważnie, bo mam głębokie przekonanie, że ma on do powiedzenia dużo mądrych rzeczy. Tak samo jest z tą książką. 70% tekstu jest znakomite, dyskusja o ezoteryce, metafizyce, chrześcijaństwie i nauce ...

Rozwiń

Zwiń