Dom na wrzosowisku

Do przeczytania w jeden wieczór. Dość przeciętna pozycja, współczesna dla jej wiktoriańskiej autorki... i właściwie tyle w temacie. Bynajmniej nie ponadczasowa - jak np. znakomite powieści Wilkie Collinsa.
Historia pewnej dobrej dziewczyny... stającej się jeszcze lepszej pod wpływem dobrej pani... która niebawem umiera (pani, nie dziewczyna)... bla bla bla ;) Historia o miłości, poświęceniu i dokonywaniu wyborów... oczywiście dobrych, bo przez dobrą dziewczynę ;)
Niewykluczone że sięgnę po coś jeszcze od pani Gaskell, ponieważ lubię XIX-wieczne powieści, ale szału nie ma i zapewne nie będzie.

Do przeczytania w jeden wieczór. Dość przeciętna pozycja, współczesna dla jej wiktoriańskiej autorki... i właściwie tyle w temacie. Bynajmniej nie ponadczasowa - jak np. znakomite powieści Wilkie Collinsa.
Historia pewnej dobrej dziewczyny... stającej się jeszcze lepszej pod wpływem dobrej pani... która niebawem umiera (pani, nie dziewczyna)... bla bla bla ;) Historia o...

Bardzo przyjemny, nie za długi romans. Czy dalej tym ciekawiej. Przyjemne postacie, dobrze ukazujące swoją osobę.

Bardzo przyjemny, nie za długi romans. Czy dalej tym ciekawiej. Przyjemne postacie, dobrze ukazujące swoją osobę.

Początek jest super. Podobał mi się sposób przedstawienia atmosfery epoki, w jakiej toczyła się akcja tej opowieści. Bohaterowie jednak nie wzbudzili mojej sympatii, a główna bohaterka i jej matka oraz brat to już w ogóle. Brat jest zadufanym w sobie egoistą, nastawionym na przyjemności i łatwy zysk, matka wpatrzona w niego jak w obrazek, do córki odnosząca się z niechęcią. Naiwność głównej bohaterki wręcz mnie porażała i odrzucała od niej.

Zakończenie jest bardzo chaotyczne i niedbałe, sprawiające wrażenie, jakby autorka stworzyła je tylko po to, aby zamknąć już opowiadanie tej historii i mieć ją z głowy.

Początek jest super. Podobał mi się sposób przedstawienia atmosfery epoki, w jakiej toczyła się akcja tej opowieści. Bohaterowie jednak nie wzbudzili mojej sympatii, a główna bohaterka i jej matka oraz brat to już w ogóle. Brat jest zadufanym w sobie egoistą, nastawionym na przyjemności i łatwy zysk, matka wpatrzona w niego jak w obrazek, do córki odnosząca się z niechęcią....

„Dom na wrzosowisku” to historia, napisana przez wiktoriańską autorkę i daje się to odczuć od pierwszej strony książki. Uważam, że żaden współczesny pisarz czy pisarka nie jest w stanie stworzyć bohaterki, która z nieludzką wręcz cierpliwością znosi swój niezbyt szczęśliwy los. Bez cienia buntu, chęci uszczknięcia z dóbr tego świata czegokolwiek dla siebie, za to pokornej niczym owieczka wiedziona na rzeź. Taką właśnie bohaterka jest Maggie, która najpierw jako dziecko, a potem młoda kobieta w domu swojej matki stoi na gorszej pozycji, bo jest dziewczyną. Za to jej brat utwierdzany jest w przekonaniu, że może wszystko i jest pępkiem świata tylko dlatego, że jest chłopcem. Maggie, choć bystrzejsza i pracowitsza musi znać swoje miejsce i bez protestu znosić swoje dole i niedole (z przewagą tych drugich),a jej dzień jest zajęty od świtu do zmierzchu pracą w domu i koło niego. Edward zaś pod pozorem nauki może obijać się do woli, a potem bezwstydnie wykorzystywać swoją nadrzędna pozycję wobec siostry, czy to najpierw wysługując się nią, czy już w dorosłym życiu domagając poświęceń z jej strony, by uratować mus skórę. I wszystko to jest absolutnie normalne dla wszystkich wokół, samej Maggie z tego grona nie wyłączając.

W efekcie pod kątem społeczno-obyczajowym książka jest ciekawa, bo daje obraz pozycji kobiety w XIX wieku. A pod kątem fabuły… No, cóż… Przez znakomitą większość opowieści w gruncie rzeczy niewiele się dzieje, dopiero końcówka przyspiesza, a finał jest czymś na kształt happy end'u dla Maggie.

Pozycja raczej dla wielbicieli twórczości pisarki i literatury epoki.

„Dom na wrzosowisku” to historia, napisana przez wiktoriańską autorkę i daje się to odczuć od pierwszej strony książki. Uważam, że żaden współczesny pisarz czy pisarka nie jest w stanie stworzyć bohaterki, która z nieludzką wręcz cierpliwością znosi swój niezbyt szczęśliwy los. Bez cienia buntu, chęci uszczknięcia z dóbr tego świata czegokolwiek dla siebie, za to pokornej...

Rodzina Browne, po śmierci ojca wikarego, jest niesamowicie zapatrzona w syna, Edwarda, który zostanie zuchwałym, pełnym pychy oszustem. Matka cały czas go faworyzuje, aż do znudzenia, a jego siostra Margaret, potulnie wykonuje wszystkie polecenia i zachcianki innych. Niekochana przez matkę, jej odpowiednik znajduje w domu rodziny Buxton. Losy obu rodzin będą ze sobą powiązane przez całą książkę. Prawdziwa wartka akcja dzieje się pod koniec lektury. Ciekawa opowieść od E. Gaskell.

Rodzina Browne, po śmierci ojca wikarego, jest niesamowicie zapatrzona w syna, Edwarda, który zostanie zuchwałym, pełnym pychy oszustem. Matka cały czas go faworyzuje, aż do znudzenia, a jego siostra Margaret, potulnie wykonuje wszystkie polecenia i zachcianki innych. Niekochana przez matkę, jej odpowiednik znajduje w domu rodziny Buxton. Losy obu rodzin będą ze sobą...

Piękna opowieść, klimatyczna, ze szczesliwym zakończeniem.

Piękna opowieść, klimatyczna, ze szczesliwym zakończeniem.

Widzę sporo negatywnych opinii o tej książce, a mnie jednak ujęła. Trudno było mi akceptować uległe zachowania Maggie, tym większa była moja radość i zaskoczenie, gdy postanowiła sprzeciwić się bratu. Edward wzbudził moją niechęć do tego stopnia, że byłam strasznie uprzedzona do jego postaci. Jego mama również mnie irytowała.
To moje kolejne spotkanie z twórczością autorki i muszę przyznać, że bardzo udane.
Całość wyszła dobrze, zwłaszcza zakończenie. Przyznam szczerze, że w pewnym momencie myślałam, że wszystko potoczy się w innym kierunku, który na pewno by mnie nie zadowolił.

Widzę sporo negatywnych opinii o tej książce, a mnie jednak ujęła. Trudno było mi akceptować uległe zachowania Maggie, tym większa była moja radość i zaskoczenie, gdy postanowiła sprzeciwić się bratu. Edward wzbudził moją niechęć do tego stopnia, że byłam strasznie uprzedzona do jego postaci. Jego mama również mnie irytowała.
To moje kolejne spotkanie z twórczością autorki...

Po śmierci wikarego - w Combehurst, w domu na wrzosowisku - wdowa po mężu wychowuje dwójkę dzieci. Chłopiec i dziewczynka tworzą zgodną parkę, choć trzeba przyznać, że to Edward - będąc faworyzowanym, a jednocześnie temperamentnym i szczególnie ożywionym dzieckiem - góruje nad siostrą. Maggie jednak bez większych oporów poddaje się woli brata; wrodzona skromność oraz troska o dobrobyt najbliższych każą usuwać się w cień, zaś wygody rodziny przekładać nad swoją przyjemność. Życie Margaret składa się więc z pomniejszych poświeceń oraz ustępstw, lecz wraz z upływem czasu dziewczyna dostrzega pewną niesprawiedliwość, jaką jest na co dzień otaczana.
Prawdziwy dramat rozpoczyna się, gdy Ned uwikławszy się w sieć skomplikowanych malwersacji okrywa rodzinę hańbą; lojalność Maggie zostaje wówczas wystawiona na poważną próbę - od decyzji, którą podejmie zależy przyszłość brata i matki albo… Jej własne szczęście.

****

Zanim sięgnęłam po ,,Dom na wrzosowisku’’ – cieniutką książeczkę liczącą zaledwie 130 stron – byłam w oczywisty sposób nastawiona na lekturę z suspensem. Tytuł przywodził na myśl dość oczywiste skojarzenie, dokonania Pani Gaskell na literackim poletku grozy również. A jednak. Powieść ta, dziś już nieco przestarzała i zapewne trochę zapomniana, z historią o duchach ma niewiele wspólnego, ba! Jest jej dokładnym przeciwieństwem; ‘Dom’ to bowiem przykład klasycznego dramatu obyczajowego osadzonego w realiach epoki oraz w okowach schematu. Utwór mimo, że pod wieloma względami urokliwy i staroświecko romantyczny, trąca po prostu… Wyjątkową przewidywalnością podszytą kaznodziejskim przesłaniem.
Akcja nowelki rozgrywa się w małej wiosce, w domostwie oddalonym o dobre kilka mil od sąsiedzkich zabudowań, w obrębie trzech jednostek – matki, syna i córki – którzy muszą ze sobą koegzystować. Muszą także, wedle odgórnie przyjętych norm oraz konwenansów, wpasować się w system społeczny i właściwą mu hierarchię. Pani Browne dokłada więc wszelkich starań, aby przygotować dzieci do przypisanych im ról; niestety, faworyzując w widoczny sposób jedno z nich, czyni jednocześnie krzywdę obojgu – Edwardowi psuje morale, natomiast Margaret szczędzi uwagi i względów czułości. Ów krzywda chociaż dotkliwa niewinnej ofierze, dla jej sprawczyni pozostaje niezauważona.
Elizabeth Gaskell kreśli przejmujący obraz młodej kobiety rozdartej pomiędzy miłością do rodziny, a naturalnym niezrozumieniem wszystkich przykrości, jakich z ich strony doświadcza. Nie jest to jednak ani prosta, ani zbyt banalna charakterystyka osoby odczuwającej urazę wobec niesprawiedliwego traktowania. Wręcz przeciwnie; postawa Maggie zaskakuje pokorą, wyrozumiałością, gotowością do poświęceń. Naturalnie wrodzona dobroć, daleko rozwinięta moralność i pragnienie szczęścia, pchają Margaret w stronę właściwej ścieżki – pomimo różnorakich animozji, dziewczyna podejmuje trud wyrzeczeń.
Podobna – w tym sensie, że obfitująca w mnogość zbożnych cech – koncepcja dziewczęcia opierającego się pokusom hedonistycznego i samolubnego życia, w literaturze wiktoriańskiej pojawia się często. Pochwała dla nieugiętości i wstrzemięźliwości przed gorącymi porywami serca, od zawsze stanowiła ciekawy przyczynek do dyskusji, ale w ,,Domu na wrzosowiskach’’ wypada on nieco szablonowo. Zaczyna się jednak obiecująco – kreacja głównej postaci wzbudza podziw i… Na tym w zasadzie można skończyć. Owszem, autorka sięga po wachlarz atrakcyjnych zagadnień, lecz nadal ubiera go w nieco wyświechtane schematy. Pojawia się w tym utworze całe mnóstwo wzniosłych (aż nazbyt wzniosłych) ideałów ubranych w otoczkę pompatycznego melodramatyzmu i sentymentalnej naiwności. Trudno doprawdy wyzbyć się przeświadczenia, że ‘Dom’ stanowi coś ponad moralizatorską opowiastkę o takim samym wydźwięku. Z historii, która winna inspirować, zmuszać do autorefleksji i głębszych przemyśleń, dziełko Gaskell przeistoczyło się w powieść jakich wiele – pouczającą lekturę o srogiej poincie.

Po śmierci wikarego - w Combehurst, w domu na wrzosowisku - wdowa po mężu wychowuje dwójkę dzieci. Chłopiec i dziewczynka tworzą zgodną parkę, choć trzeba przyznać, że to Edward - będąc faworyzowanym, a jednocześnie temperamentnym i szczególnie ożywionym dzieckiem - góruje nad siostrą. Maggie jednak bez większych oporów poddaje się woli brata; wrodzona skromność oraz troska...

Krótka i przewidywalna historia. Główna bohaterka mogłaby być bardziej wyrazista. Niczym mnie ta książka nie urzekła. Zbyt banalna.

Krótka i przewidywalna historia. Główna bohaterka mogłaby być bardziej wyrazista. Niczym mnie ta książka nie urzekła. Zbyt banalna.

Po lekturze "Północy i Południa" zaskoczyła mnie.
Po pierwsze: czyta się lekko.
Po drugie: historia jest zrozumiała,
Po trzecie: wzniośle i cnotliwie (aż do obrzydzenia).

Po lekturze "Północy i Południa" zaskoczyła mnie.
Po pierwsze: czyta się lekko.
Po drugie: historia jest zrozumiała,
Po trzecie: wzniośle i cnotliwie (aż do obrzydzenia).