Władca Pierścieni: Dwie Wieże

Śródziemie jest imponująco rozbudowane i wiarygodne, natomiast bohaterowie są papierowi, bez głębi psychologicznej.

Śródziemie jest imponująco rozbudowane i wiarygodne, natomiast bohaterowie są papierowi, bez głębi psychologicznej.

To jest ewidentnie najlepszy tom w trylogii. Powieść prawie zupełnie pozbywa się największej bolączki tomu pierwszego - przestojów. Postać Golluma to świetny pomysł i realizacja czegoś co odróżnia Dwie Wieże od masy książek fantasy.

To jest ewidentnie najlepszy tom w trylogii. Powieść prawie zupełnie pozbywa się największej bolączki tomu pierwszego - przestojów. Postać Golluma to świetny pomysł i realizacja czegoś co odróżnia Dwie Wieże od masy książek fantasy.

Co więcej można napisać ponad to, co już zostało napisane? Absolutny klasyk i "must read" dla wszystkich fanów fantasy - ot, taki banał recenzencki.

Co więcej można napisać ponad to, co już zostało napisane? Absolutny klasyk i "must read" dla wszystkich fanów fantasy - ot, taki banał recenzencki.

Recenzja dla statystyk ulubionego autora

Recenzja dla statystyk ulubionego autora

Oczywiście czytana przeze mnie setki razy. Uwielbiam tę książkę, całe uniwersum i jestem pod wielkim wrażeniem jak rozbudowany jest to świat. To jest tak dobre!

Pamiętam, jak za pierwszym razem uważałam niektóre fragmenty za przydługawe (np. rozdział o Drzewcu- tak długo gadał!),ale teraz jest wręcz przeciwnie i ciągle mi mało- ta książka mogłaby być o 1000 ston dłuższa i mi by to nie przeszkadzało.

Powrót Gandalfa zawsze mnie uszczęśliwia (jak czytałam to pierwszy raz byłam w głębokim szoku).

Początek bardzo mi się podoba - czasem się zastanawiałam, co ja bym zrobiła na miejscu Aragorna- jest taki rozdarty! Frodo idzie do Mordoru, Boromir nie żyje, nie ma Gandalfa by udzielił rady, a Merry i Pippin zostali jeńcami Uruk-hai. Drużyna się rozpadła, a on musi podjąć trudną decyzję. Osobiście uważam że postąpił słusznie, ale on sam pewnie nie był tego aż tak pewien (zdawał się być pewny siebie, ale głęboko w sercu musiał mieć wątpliwości- w końcu postanowił nie iść za Frodem, zostawić go, by sam szedł do Krainy Cieni).

Jeśli chodzi o Froda i Sama to bardzo ciekawy był wątek z Gollumem. Bardzo widoczna jest tam różnica postępowania Sama i Froda wobec niego. Sam jest do niego uprzedzony, za nic nie chce mu zaufać. Frodo jest inny- jest mu żal Smeagola, od początku postępuje miłosiernie (za co na końcu drogi - w Orodruinie- zostaje nagrodzonh- dzięki jego miłosierdziu Pierścień zostaje zniszczony),rozumie go, wie jak wielką pokusą jest Pierścień, jak trudno się z Nkm rozstać. Zawsze mi było przykro kiedy niedaleko jaskinii Szeloby (kiedy Frodo i Sam sobie spali, a Gollum podszedł do nich i był tak bliski ... jakby to ująć... naprawy?),Sam tak naskoczył na niego i w sumie wszystko zepsuł. Wydaje mi się że gdyby Sam tego nie zrobił, może Gollum postanowiłby nie zaprowadzać ich do pajęczycy. Może wszystko byłoby inaczej.

Uwielbiam tę książkę.

Oczywiście czytana przeze mnie setki razy. Uwielbiam tę książkę, całe uniwersum i jestem pod wielkim wrażeniem jak rozbudowany jest to świat. To jest tak dobre!

Pamiętam, jak za pierwszym razem uważałam niektóre fragmenty za przydługawe (np. rozdział o Drzewcu- tak długo gadał!),ale teraz jest wręcz przeciwnie i ciągle mi mało- ta książka mogłaby być o 1000 ston dłuższa i...

"Dwie Wieże" są dla mnie jeszcze lepsze niż tom pierwszy, a przecież „Bractwo Pierścienia” uważam za absolutne arcydzieło! To niesamowite, jak Tolkien potrafił podnieść poprzeczkę jeszcze wyżej, pogłębić bohaterów i rozbudować świat, który i tak wydawał się już kompletny.
Jeśli chcecie przeczytać dokładnie, co myślę o początku tej przygody, zajrzyjcie na mój profil, tam znajdziecie opinię pierwszego tomu. Można ją w zasadzie traktować jako moje spojrzenie na całość „Władcy Pierścieni”.

"Dwie Wieże" są dla mnie jeszcze lepsze niż tom pierwszy, a przecież „Bractwo Pierścienia” uważam za absolutne arcydzieło! To niesamowite, jak Tolkien potrafił podnieść poprzeczkę jeszcze wyżej, pogłębić bohaterów i rozbudować świat, który i tak wydawał się już kompletny.
Jeśli chcecie przeczytać dokładnie, co myślę o początku tej przygody, zajrzyjcie na mój profil, tam...

Choć była to dla mnie zawsze najtrudniejsza część - jakoś najbardziej mi się dłużyła, to jednak niewątpliwie nie da się bez niej docenić całości dzieła.

Choć była to dla mnie zawsze najtrudniejsza część - jakoś najbardziej mi się dłużyła, to jednak niewątpliwie nie da się bez niej docenić całości dzieła.

Druga część "Władcy pierścieni" zdecydowanie lepsza niż pierwsza. Gdzieś w okolicach połowy książki miałam ochotę zrobić DNF (pierwszej części). W tej części mamy kontynuację historii, więc nie będę się tutaj rozwodzić. Nie spodziewałam się, że spodoba mi się zakończenie a tak jest mimo tego że niestety nie jestem fanką Sama. Może jego oskarżenia i obawy były słuszne, ale myślę, że niestety sam to na siebie sprowadził. Z chęcią przeczytam tom trzeci. Lubię w książkach motyw wędrówki a tutaj przekonałam się do niego dopiero w 1/3 drugiego tomu. Czyli trochę późno. Czekam na dalsze losy Aragorna i może trochę na to co wydarzy się na terenie wroga. Moja ocena 3.75/5

Druga część "Władcy pierścieni" zdecydowanie lepsza niż pierwsza. Gdzieś w okolicach połowy książki miałam ochotę zrobić DNF (pierwszej części). W tej części mamy kontynuację historii, więc nie będę się tutaj rozwodzić. Nie spodziewałam się, że spodoba mi się zakończenie a tak jest mimo tego że niestety nie jestem fanką Sama. Może jego oskarżenia i obawy były słuszne, ale...

Dużo więcej się tu działo niż w pierwszej części. Mniej pieśni, mniej chodzenia, więcej akcji. Zachwyciła mnie cudowna historia Entów oraz mnie bardzo podobał się wątek królestwa Rohanu. Mimo że pierwsza część była piękna i wydawała się doskonała, druga ją przebija. Cudowność.

Dużo więcej się tu działo niż w pierwszej części. Mniej pieśni, mniej chodzenia, więcej akcji. Zachwyciła mnie cudowna historia Entów oraz mnie bardzo podobał się wątek królestwa Rohanu. Mimo że pierwsza część była piękna i wydawała się doskonała, druga ją przebija. Cudowność.

O wiele lepiej mi się to czytało niż pierwszą część.
Ponieważ najpierw obejrzałem filmy zanim usiadłem do książek, to czyta mi się je teraz jak scenariusz filmu bardziej niż powieść, ale i tak jest dobrze.

To co mnie uderzyło teraz w dobie AI to ten ponadczasowy cytat Gandalfa odnośnie palantiru:
"Dla każdego z nas niebezpieczne są narzędzia wiedzy głębszej niż ta, którą sami posiadamy."

O wiele lepiej mi się to czytało niż pierwszą część.
Ponieważ najpierw obejrzałem filmy zanim usiadłem do książek, to czyta mi się je teraz jak scenariusz filmu bardziej niż powieść, ale i tak jest dobrze.

To co mnie uderzyło teraz w dobie AI to ten ponadczasowy cytat Gandalfa odnośnie palantiru:
"Dla każdego z nas niebezpieczne są narzędzia wiedzy głębszej niż ta, którą...