Taniec ze smokami. Część 2

Ostatnie cztery tomy na prawdę męczyłem. Oczekiwałem perełek jak nawałnica mieczy ale niestety się nie doczekałem. Plus jest taki, ze obejrzałem po raz drugi jeden z najlepszych seriali wszechczasow, którego historia w stosunku do książek kończy się mniej więcej w końcówce 6 sezonu. Serial w wielu miejscach jest dużo lepszy od książek co można uznać za rzadkość. Czasem myślę, ze autor pomyślał podobnie i nie opublikował kolejnego tomu 😉 Gorąco polecam serial jeśli ktoś jeszcze nie widział - casting po prostu genialny!

Ostatnie cztery tomy na prawdę męczyłem. Oczekiwałem perełek jak nawałnica mieczy ale niestety się nie doczekałem. Plus jest taki, ze obejrzałem po raz drugi jeden z najlepszych seriali wszechczasow, którego historia w stosunku do książek kończy się mniej więcej w końcówce 6 sezonu. Serial w wielu miejscach jest dużo lepszy od książek co można uznać za rzadkość. Czasem...

Autor pisze z realizmem, poraża mrocznym klimatem, co dziwne to trochę połączenie realizmu i fantasy, daje nan ciekawą mieszankę "fantasy realistyczne". Struktura narracyjna jest złożona, jednak dobrze się czyta. Bohaterowie dobrze stworzeni, autor lubi obnażać przed czytelnikiem ich ludzką naturę.

Autor pisze z realizmem, poraża mrocznym klimatem, co dziwne to trochę połączenie realizmu i fantasy, daje nan ciekawą mieszankę "fantasy realistyczne". Struktura narracyjna jest złożona, jednak dobrze się czyta. Bohaterowie dobrze stworzeni, autor lubi obnażać przed czytelnikiem ich ludzką naturę.

W kolejnej części GoT można utonąć jak w gęstym, zimnym błocie. George R.R. Martin w drugim tomie „Tańca ze smokami” ostatecznie porzuca dworskie uprzejmości i wybiera brutalny realizm przetrwania. Szukanie tutaj wielkich szarż kawalerii czy rycerzy w lśniących zbrojach kończy się srogim zawodem ponieważ autor serwuje nam kronikę oblężenia, głodu i politycznego paraliżu.

Wszystko krąży wokół oczekiwania.
Jon Snow na Murze przestaje być chłopcem z marzeniami a staje się zmęczonym administratorem kryzysowym, zmuszonym wybierać między lojalnością a zdrowym rozsądkiem. Wie przy tym, że każda decyzja przybliża go do katastrofy. Z kolei u Daenerys w Meereen dostajemy gorzką pigułkę dotyczącą władzy. Okazuje się, że łatwiej spalić miasto, niż zmusić jego mieszkańców, by przestali się nienawidzić. Jej wątek bywa irytujący, bo utyka w miejscu, ale Martin robi to celowo. Pokazuje nam, że smoki nie rozwiązują problemów z podatkami czy tradycjami. Obserwujemy duszną, polityczną grę, gdzie każdy ruch wydaje się błędem. Nawet Tyrion, niegdyś najbłyskotliwszy umysł Westeros, jawi się tutaj jako wrak człowieka. Jego podróż momentami dłuży się niemiłosiernie, ale idealnie oddaje stan ducha kogoś, kto stracił wszystko i nie ma nic do stracenia.

Styl Martina w tej części jest ciężki i nasycony detalami, które jednych zachwycą, a innych wymęczą. Opisy jedzenia, zapachów i gnijących ran są tak sugestywne, że niemal fizycznie je czuć. Tytułowy „taniec” traci lekkość – staje się mozolnym przesuwaniem pionków po szachownicy, na którą sypie się coraz więcej śniegu.

Książka zostawia czytelnika w zawieszeniu, z mnóstwem otwartych pytań i bohaterami postawionymi pod ścianą. Otrzymujemy gęstą, smutną i niesamowicie satysfakcjonującą ciszę przed burzą, która napawa nas lękiem, choć wypatrujemy jej z niemal gorączkową ekscytacją...

W kolejnej części GoT można utonąć jak w gęstym, zimnym błocie. George R.R. Martin w drugim tomie „Tańca ze smokami” ostatecznie porzuca dworskie uprzejmości i wybiera brutalny realizm przetrwania. Szukanie tutaj wielkich szarż kawalerii czy rycerzy w lśniących zbrojach kończy się srogim zawodem ponieważ autor serwuje nam kronikę oblężenia, głodu i politycznego...

Bardzo solidny kawał fantastyki. Wcześniejsze części i śmierć bohaterów wzbudzały jednak we mnie większe emocje. Te zaprezentowane w tej części były bez nadbudowy emocjonalnej, przez co po prostu przyjąłem do wiadomości, kto umarł. Podsumowując cały cykl, nie żałuję przeczytania — zrobiłbym to ponownie — ale hype, jaki jest nakręcony przez seriale, znacznie zawyża poziom serii w porównaniu z rzeczywistością (jeszcze nie oglądałem seriali).
Przynajmniej u mnie na półce cykl Wiedźmina, Mroczna Wieża, Pan Lodowego Ogrodu, Komornik, Harry Potter czy nawet Cykl Inkwizytorski stoją jednak wyżej.
Wciąż jest to genialny kawał fantastyki — nie zrozumcie mnie źle.
Nie trafił jednak w moje gusta na tyle, na ile oczekiwałem. Być może, nastawiony wcześniej na najlepszą, największą przygodę fantasy w życiu, otrzymałem spore fragmenty, przy których ziewałem

Bardzo solidny kawał fantastyki. Wcześniejsze części i śmierć bohaterów wzbudzały jednak we mnie większe emocje. Te zaprezentowane w tej części były bez nadbudowy emocjonalnej, przez co po prostu przyjąłem do wiadomości, kto umarł. Podsumowując cały cykl, nie żałuję przeczytania — zrobiłbym to ponownie — ale hype, jaki jest nakręcony przez seriale, znacznie zawyża poziom...

Epicka!

Epicka!

Świetna. Dobrze się czytało.

Świetna. Dobrze się czytało.

Po przeczytaniu nasuwają mi się automatycznie dwie myśli. Zakończenie wbija w fotel i jestem bardzo ciekawa, czy w niedalekiej przyszłości w końcu będę mogła przeczytać Wichry Zimy. Jednocześnie uważam, że jest to wręcz obowiązkowa pozycja dla wszystkich miłośników gatunku fantasy.

Po przeczytaniu nasuwają mi się automatycznie dwie myśli. Zakończenie wbija w fotel i jestem bardzo ciekawa, czy w niedalekiej przyszłości w końcu będę mogła przeczytać Wichry Zimy. Jednocześnie uważam, że jest to wręcz obowiązkowa pozycja dla wszystkich miłośników gatunku fantasy.

Książka niestety słabsza od poprzednich części. Dość mocno zaskoczyło mnie samo zakończenie i jestem ciekaw co stanie się dalej. Pytanie tylko czy doczekamy się dalszych części od Martina

Książka niestety słabsza od poprzednich części. Dość mocno zaskoczyło mnie samo zakończenie i jestem ciekaw co stanie się dalej. Pytanie tylko czy doczekamy się dalszych części od Martina

Akcja wlecze się okrutnie, zdaje się że finał to za 5 książek będzie. Od uczty dla wron jest średnio na jeża, akcja zwolniła za bardzo a pomysły autora nie powalają. Stanę w obronie serialu, robili co mogli żeby zrobić coś ciekawego z tego co dostali do dyspozycji.

Akcja wlecze się okrutnie, zdaje się że finał to za 5 książek będzie. Od uczty dla wron jest średnio na jeża, akcja zwolniła za bardzo a pomysły autora nie powalają. Stanę w obronie serialu, robili co mogli żeby zrobić coś ciekawego z tego co dostali do dyspozycji.

Człowiek czytał, zmagał się i czytał dalej te wszystkie części. W końcu doczytał do końca (nie pamiętając już 80% postaci z poprzednich części) a końca nie ma i nie widać. Chyba sam autor już się pogubił w tych wszystkich wątkach, w tym kto umarł na zawsze, kto umarł i ożył, a kto ożył a wcale nie umarł. I tak już 15 lat główkuje o co w tym wszystkim mu chodziło.

Człowiek czytał, zmagał się i czytał dalej te wszystkie części. W końcu doczytał do końca (nie pamiętając już 80% postaci z poprzednich części) a końca nie ma i nie widać. Chyba sam autor już się pogubił w tych wszystkich wątkach, w tym kto umarł na zawsze, kto umarł i ożył, a kto ożył a wcale nie umarł. I tak już 15 lat główkuje o co w tym wszystkim mu chodziło.