Łabędzi śpiew. Księga II

Książka bardzo dobra, ale uważam że zakończenie nie dowozi.

Książka bardzo dobra, ale uważam że zakończenie nie dowozi.

Postapokalipsa z magią to nie moja bajka

Postapokalipsa z magią to nie moja bajka

Zew nocnego ptaka to to nie jest.. fabuła stoi w miejscu, jakieś gadanie o diabełkach,żołnierzach i aniołach w kukurydzy. Czarne jest czarne a białe zbyt białe.

Zew nocnego ptaka to to nie jest.. fabuła stoi w miejscu, jakieś gadanie o diabełkach,żołnierzach i aniołach w kukurydzy. Czarne jest czarne a białe zbyt białe.

Początkowo, po przeczytaniu blurba, wydawało mi się że Łabędzi Śpiew będzie historią w stylu Bastionu, ale chyba to jednak inna bajka - bardziej kameralna, rozpisana właściwie na trzy grupy bohaterów, siedmioro, w porywach dziesięcioro osób. Jest zagłada, są wątki nadnaturalne, jest klarowny podział na tych dobrych i złych. Czyta się dobrze, istny pageturner. Jest to jednak lektura bardzo bezpieczna, a choć niektóre opisy są drastyczne, to McCammon to jednak nie McCarthy :) Wszystko układa się jak powinno, bohaterom obce są dwoistości natur. Można to nawet rozważać jako założenie całej fabuły - atomowy ogień wypalił letnich, zostali tylko zimni i gorący, albo dobrzy, albo źli. Ale niewątpliwie czyni to lekturę nieco mdłą gdy spojrzeć na nią chłodnym (hehe) okiem. Nie uświadczysz żadnej rysy na wizerunkach dobrych, a źli to po prostu potwory i bestie - wyjątkiem jest Sheila, drugoplanowa postać z tych złych, bardziej złamana niż odmieniona, oraz... niepowiem, żeby nie spoilować :)

No i jest jeszcze kwestia paru strzelb Czechowa które są, ale finalnie nie odgrywają szczególnej roli, a szkoda, bo robiły apetyt na niezłą jazdę :)

Tak czy inaczej - warto sięgnąć, dobre czytadło, a na takie zawsze miło poświęcić czas.

Początkowo, po przeczytaniu blurba, wydawało mi się że Łabędzi Śpiew będzie historią w stylu Bastionu, ale chyba to jednak inna bajka - bardziej kameralna, rozpisana właściwie na trzy grupy bohaterów, siedmioro, w porywach dziesięcioro osób. Jest zagłada, są wątki nadnaturalne, jest klarowny podział na tych dobrych i złych. Czyta się dobrze, istny pageturner. Jest to jednak...

Tom drugi "Łabędziego śpiewu", znacznie różni się od tomu pierwszego.
To chyba najbardziej ponura i depresyjna lektura PostApo, jaką kiedykolwiek czytałem, wyjątkiem może być jedynie, "Droga", Cormaca McCarthy'ego.

3/4 lektury jest dość depresyjne i ponure. Raczej nie ma jakiejkolwiek nadziei, na lepszy los, ludzi, którzy przetrwali z nuklearnego Armagedonu.
Niedobitki ludzkości skazane na koszmar, który dotyka wszystkich, bez wyjątku.
Zupełnie, nie byłem na to przygotowany i musiałem robić częste przerwy.
Totalny upadek ludzkości, regresja, bestialstwo i wszelakie choroby oraz niewyobrażalny głód,
- powiązany z katastrofalnymi skutkami nuklearnej zimy. Która zgodnie z wieloma teoriami, może trwać od kilku do kilkunastu lat lub dłużej.


Powieść jest tak przygnębiająca, że zastanawiałem się, jak autor sobie poradził z całością fabuły bez uszczerbku na zdrowiu psychicznym?


Odradzam osobom wrażliwym. To nie jest radosna twórczość o kolejnych przygodach Mad Maksa, to jest brutalna, pozbawiona nadziei, odpychająca, panorama martwego, globalnego cmentarza...

Tom drugi "Łabędziego śpiewu", znacznie różni się od tomu pierwszego.
To chyba najbardziej ponura i depresyjna lektura PostApo, jaką kiedykolwiek czytałem, wyjątkiem może być jedynie, "Droga", Cormaca McCarthy'ego.

3/4 lektury jest dość depresyjne i ponure. Raczej nie ma jakiejkolwiek nadziei, na lepszy los, ludzi, którzy przetrwali z nuklearnego Armagedonu.
Niedobitki...

Fabuła drugiej księgi wciąga od pierwszych stron, kontynuując wątki rozpoczęte w pierwszej części z równą intensywnością i emocjonalnym zaangażowaniem. Post-apokaliptyczny świat, w którym toczy się akcja, jest przedstawiony w sposób niezwykle sugestywny i wiarygodny, co sprawia, że czytelnik czuje się częścią tej przerażającej rzeczywistości.

Postacie są skomplikowane i wielowymiarowe, zmagają się z wewnętrznymi demonami i trudnymi decyzjami, co dodaje głębi i realizmu całej opowieści. Szczególnie wyróżnia się postać Swan, która ewoluuje w ciągu książki, stając się symbolem nadziei i przetrwania. W tej mrocznej rzeczywistości pojawia się także wątek miłosny, który dodaje historii dodatkowego wymiaru. Relacja między Swan a jednym z ocalałych, który stał się jej towarzyszem w tej podróży, rozwija się stopniowo i naturalnie, przynosząc chwilę wytchnienia od brutalnej rzeczywistości, a jednocześnie podkreślając kruchość i piękno ludzkich uczuć.

Dodanie elementu nadprzyrodzonego w postaci wątku z Szatanem nadaje książce jeszcze głębszego, metafizycznego wymiaru. Szatan, jako uosobienie absolutnego zła, pojawia się w kluczowych momentach fabuły, symbolizując największe zagrożenie dla ludzkości. Jego manipulacje i wpływ na wydarzenia są przerażające, zmuszając bohaterów do konfrontacji nie tylko z fizycznymi przeciwnościami, ale także z duchowym zagrożeniem. Ta walka dobra ze złem, przedstawiona w kontekście apokaliptycznego świata, dodaje powieści dodatkowego napięcia i głębi filozoficznej.

W obliczu tych wyzwań pojawia się wątek odrodzenia świata po wojnie nuklearnej. McCammon przedstawia wizję, w której po totalnym zniszczeniu ludzkość zaczyna powoli budować nową rzeczywistość. Natura, choć początkowo zniszczona i skażona, zaczyna się regenerować. Przeżywający bohaterowie znajdują w sobie siłę do odbudowy społeczności i infrastruktury. Ich determinacja i współpraca stają się fundamentem nowego początku, symbolizując odrodzenie się życia i nadziei w najbardziej nieoczekiwanych miejscach.

McCammon zręcznie łączy elementy horroru, science fiction, dramatu, romansu, nadprzyrodzonego oraz motyw odrodzenia, tworząc napięcie, które nie opada ani na chwilę. Jego styl pisania jest dynamiczny, a opisy plastyczne, co sprawia, że książkę czyta się jednym tchem.

"Łabędzi Śpiew: Księga 2" to powieść, która zostaje w pamięci na długo po przewróceniu ostatniej strony. To obowiązkowa lektura dla miłośników literatury post-apokaliptycznej i wszystkich, którzy cenią sobie dobrze opowiedziane historie o ludzkiej determinacji, walce, nadziei, miłości oraz odwiecznej walce dobra ze złem, zakończonej triumfem odrodzenia i nowego początku.

Fabuła drugiej księgi wciąga od pierwszych stron, kontynuując wątki rozpoczęte w pierwszej części z równą intensywnością i emocjonalnym zaangażowaniem. Post-apokaliptyczny świat, w którym toczy się akcja, jest przedstawiony w sposób niezwykle sugestywny i wiarygodny, co sprawia, że czytelnik czuje się częścią tej przerażającej rzeczywistości.

Postacie są skomplikowane i...

Malowana pięknym słowem, epicka opowieść, przy czytaniu której niejedna łza uleciała.
Teraz już się takich książek niestety nie pisze. A szkoda.

Malowana pięknym słowem, epicka opowieść, przy czytaniu której niejedna łza uleciała.
Teraz już się takich książek niestety nie pisze. A szkoda.

Bardzo dobra wciągająca książka

Bardzo dobra wciągająca książka

Pierwsz księga bardziej przypadła mi do gustu , była bardziej w stylu postapokaliptycznym ... Druga trąca trochę fantastyką i magią , momentami fabuła ciągnie się i oko nieraz opadło :)

Pierwsz księga bardziej przypadła mi do gustu , była bardziej w stylu postapokaliptycznym ... Druga trąca trochę fantastyką i magią , momentami fabuła ciągnie się i oko nieraz opadło :)

Ocena dla całej sagi, choć ta część była trochę lepsza. Bardzo dobre, dające nadzieję zakończenie makabrycznego świata chorób, biedy i ludzkiego okrucieństwa. Czegoś mi brakowało w tej opowieści, ale przeczytałem z zainteresowaniem do końca, wiec coś w niej jest.

Ocena dla całej sagi, choć ta część była trochę lepsza. Bardzo dobre, dające nadzieję zakończenie makabrycznego świata chorób, biedy i ludzkiego okrucieństwa. Czegoś mi brakowało w tej opowieści, ale przeczytałem z zainteresowaniem do końca, wiec coś w niej jest.