Jamestown. Nowa Polska

Akcja powieści rozgrywa się przede wszystkim w Poznaniu, ale także Kościanie, Czerwonaku i ku mojemu ogromnemu zdziwieniu, w moim mieście Jarocinie. Kryminał w dużym stopniu o problematyce pedofilii. Kiedy zostają odnalezione zwłoki nastolatki Janiny Pokrywki, śledztwo nad sprawą prowadzi komisarz Policji Kryminalnej Heinrich Windelband, wspomagany przez lekarza sądowego Anzelma Schoena i psychiatrę Sigmunda Jeremiasa. Świetna powieść z nurtu kryminału retro, wciągająca do ostatniej strony, z zaskakującym zakończeniem. Idealnie odtworzona topografia dawnego Poznania z okresu powstania Dzielnicy Cesarskiej. Polecam :)

Mocno wywrotowy apokryf, odwracający do góry nogami mit Kaina i Abla. Pierwsze zabójstwo w historii świata znajduje tu wręcz racjonalne uzasadnienie – kto ważniejszy: Bóg czy ojciec; stałość czy zmiana…? W tej niełatwej formalnie przypowieści z 1924 r. austriacki pisarz, aktor, scenograf, reżyser i malarz (1887-1973, do obejrzenia w sieci jego niezwykłe obrazy z nurtu realizmu fantastycznego) porwał się na nie byle jaką dekonstrukcję Księgi i swoistą "rehabilitację" Kaina. Abel nie tylko "wymyśla” nieznanego sobie Stwórcę, ale w dodatku składa mu w ofierze dary natury należne ludziom. "Mniemał – serce jego tak mniemało - że nad tymi oczami na pewno jest jeszcze jakieś oko zawsze widzące”. A co na to jego prawdziwi rodzice? "Tylko Adam i Ewa przeczuwali, kogo Abel szukał każdego siódmego dnia przez cały dzień”. Bo już dawno, dla dobra swych dzieci czyli ludzkości, zdecydowali zachować w tajemnicy "rajski przebyt”, złamanie najwyższego zakazu oraz wiecznie wygnanie w świat i ból. Można rozumieć motywacje Pierwszych Rodziców. "Niechaj zginie wraz z nimi, rodzicami, wieść o rajskim życiu! Iżby one, wiedząc, nie były nieszczęśliwe w tym bytowaniu pełnym cierpienia, synowie i córki wygnanej pary (…) Ani w dobrym, ani w złym nie powinni oni, ludzie, łacno popadający w stronniczość, wiedzieć o Bogu, którego łacno można błędnie zrozumieć”. Stąd nauki ojca (jego własnego). "– Nie ma nikogo prócz nas. Słyszysz, Ablu? Już raz ci to mówiłem: ani na wyżynach ani w głębinach, ani w lasach, ani na otwartych przestrzeniach nie ma istot równym nam czy zgoła od nas doskonalszych. Niczyją miarą nie jest bezgraniczne niebo i żadnego przybysza progiem – nieboskłon. Jesteśmy sami – i bez przyczyny sami. I z zewnątrz nie spadnie ci odpowiedź, jak na przykład tynk ze ściany chaty albo jak śnieg z dachu”. Ale kto w młodości wierzy ojcu bezgranicznie, zwłaszcza gdy Bóg sam zaczął mówić do Abla? Zatrwożona Ewa informuje o tym Adama, który wyjaśnia to jej i sobie w najbardziej sensowny sposób: "Stwórca zazdrości nam miłości naszych dzieci, których nie przewidział, i chce, iżby tylko Jego kochały”. Wskutek boskich podszeptów relacje między braćmi drastycznie się pogarszają. Abel: "Lew spoczywał u moich stóp i nie było w nim żadnego okrucieństwa. Wąż spoczywał na mojej piersi i nie przeląkłem się a on mnie nie ukąsił”. A na to Kain: "Udusiłem węża, co przyszedł do mnie, kiedy leżałem jeszcze w kołysce (…),rozerwałem lwu, co uciekł z płomienistej góry, ryczącą paszczę na dwoje. Ty śniłeś o tym. czego nie ma, ja zaś czyniłem wedle natury mojej i zwierząt”. Kain: „Nie wierz głosom snów. Czyżbyś zapomniał, co rozkazał Adam nasz ojciec? Żeby słuchać tylko jego głosu, być posłusznym tylko temu, co nakazuje on, który jest naszym jedynym panem. (...) Czuję, że wyrządzasz ból ojcu i krzywdę matce. Spójrz, ja drżę, a nigdy jeszcze nie drżałem!”. Abel: ”Kocham ojca i matkę więcej niż siebie samego. Ale jeszcze więcej kocham Nieznanego, Niewypowiedzianego, Jego, którego chcę Ci pokazać i odkryć, prawdziwego Pana, którym nie jest Adam, lecz ociec Adama i nas wszystkich. Nie lękaj się przeto i chodź”!. I dochodzi, do czego miało dojść…. "- Zdradzona jest nasza tajemnica, przemówił straszny pan do naszych dzieci. Daremne było nasze milczenie. Teraz mów ty i zapytaj go, gdzie jest Abel, który poszedł z nim” – zwraca się przeczuwająca najgorsze Ewa do Adama. Kain odpowiada z brutalnością, a może tylko z nabytą świadomością: "Jeśli prawdą jest, co słyszałem, mamy wszak mieszkać w grobach i przyzwyczajać się do śmierci od młodości. Byłoby lepiej od razu się nawzajem pozabijać”. I od tego czasu się zabijamy…... Adam nieopatrznie zapewnił Kaina, że Abel kłamie, mówiąc o jakimś Bogu… "Oszczercę matki, wzgardziciela ojca, tego kłamcę Abla, ja słusznie zabiłem” - konkluduje zatem Kain. "Krzyk wzbił się ku niebu, długi i przenikliwy, jak gdyby wszystko życie uleciało wraz z tym strasznym dźwiękiem”. Zawsze lubiłem parafrazy tekstów kultury, to i satysfakcja z tej lektury spora. Niemniej czytanie tej krótkiej (74 strony) nowelki bynajmniej nie idzie szybko i wymaga pewnego wysiłku. Narracja starannie i udanie stylizowana tu na starotestamentową. I tylko pytanie, jak te opowiadanie Gütersloha (wymienianego jednym tchem z Brochem i Musilem) przyjęto w mieszczańsko-kołtuńskiej ojczyźnie Autora, która w pełni zasłużyła sobie na kogoś takiego, jak Thomas Bernhard. Ech, znakomita była cała ta seria „z jednorożcem” Państwowego Instytutu Wydawniczego. Świetne tłumaczenie Eddy Werfel, żony Romana (kto wie, ten wie),która w przeciwieństwie do niego wyjechała z Peerelii po 1968, widząc, co się wyprawia.

https://alison-2.blogspot.com/2019/05/bandyci-rodriguez-ukasz-goebiewski.html Łukasz Gołębiewski jest dziennikarzem, krytykiem literackmi, redaktorem i wydawcą „Magazynu Literackiego Książki” i „Biblioteki analiz”, a także autorem wielu książek. Biorąc pod uwagę jego liczne zajęcia i podróże, nasuwa się pytanie, kiedy ten człowiek znajduje czas na odpoczynek. Jego książka "Bandyci Rodriguez" zdaje się odzwierciedlać jego życie. Jest szybko, dynamicznie, trudno znaleźć moment, by zaczerpnąć choćby jeden oddech... Lata dziewięćdziesiąte. Meksykiem rządzi bezprawie, nędza i alkohol. Para bliźniaków, Rosita i Ricardo, przemierzają kraj, okradając banki i mordując. Wychowywani bez ojca i matki, marzą wyłącznie o spektakularnej śmierci, na temat której powstaną pieśni, i o wstępie do Raju dla bandytów... Powieść Gołębiewskiego zaskakuje od pierwszych stron. Śledzimy zaledwie kilka dni z życia rodzeństwa wychowanego przez ulicę. Wydaje się, że to jedynie moment, jednak każdy dzień tej dwójki zdaje się być bardziej intensywny niż lata życia przeciętnego mieszkańca Meksyku. Rodzeństwo Rodriguez nie rabuje dla zysku. Wszystko, o co naprawdę walczą, to życie według samodzielnie wyznaczonych reguł. Uporządkowane i podporządkowane życie zwykłego człowieka jawi się im niczym najgorsze więzienie. Wolą żyć krótko, ale intensywnie, niczego nie żałując, z nadzieją, że z czasem staną się legendą. Bliźniacy nie znają współczucia i nie mają skrupułów. Nieustannie przekraczają granice, zdają się nie rozumieć różnicy między złem a dobrem, moralnością i grzechem. Choć tak okrutni, na swój sposób bardzo pociągający. Jest coś niesamowicie intrygującego w tej parze, żyjącej tak, jakby jutro nie miało nastąpić. I choć może samemu nie chciałoby się od razu chwycić za rewolwer, trudno nie przyznać im racji, że współczesny człowiek coraz częściej egzystuje, ale nie żyje, przestrzega wszelkich reguł i zasad, jednak często zasypia z poczuciem, że zmarnował kolejny dzień jakże cennego życia. W pewnym sensie łatwo więc utożsamić się z nieposkromionymi, którzy być może nie doczekają starości, jednak niemal fizycznie odczuwają każdą sekundę swojego szalonego życia. Dobrym pomysłem jest przedstawienie historii z perspektywy dwóch osób, Rosity i Ricardo. Dzięki temu czytelnik ma szansę poznać dwa, często rozbieżne punkty widzenia. Bo choć bliźniaki trzymają się razem, każdy z nich jest inny i co zabawne, często również błędnie interpretuje zachowania drugiego. "Bandyci Rodriguez" to bardzo świeża i zaskakująca opowieść. Pełna akcji, ciekawych zwrotów zdarzeń, ale i skłaniająca do przemyśleń. Podobno książka porównywana jest do "W drodze" Jacka Kerouaca oraz "Bonnie i Clyde" Arthura Penna. Co prawda można doszukać się tu pewnych podobieństw, jednak w moim przekonaniu opowieść Gołębiewskiego jest niepowtwarzalna i zupełnie unikatowa. Polecam ją wszystkim, którzy z entuzjazmem przyjmują literackie eksperymenty. Warto.

Szczerze mówiąc, sięgnąłem po ten zbiorek tylko dla genialnego opowiadania “Studnia i wahadło”. To mroczne arcydziełko dotyczy przeżyć, czy raczej “umierać” więźnia hiszpańskiej inkwizycji w początkach 19. wieku. Tematycznie związane jest ono z ostatnio czytanymi “Ciemnościami kryjącymi ziemię”. Tam jednak nie było samych tortur, a głos mieli w zasadzie wyłącznie Sprawcy. Tutaj mamy tylko, czy raczej: aż, wewnętrzny monolog Ofiary - więźnia skazanego na wyrafinowaną śmierć w torturach, której oczekiwanie powiększa traumę do niebotycznych czyli piekielnych rozmiarów. Ponadto o lekturze zdecydowała osoba tłumacza, czyli nieocenionego Bolesława Leśmiana (czy mieliśmy większego poetę?). Jego niepowtarzalne neologizmy na szczęście i tu są licznie obecne. Przekład absolutnie kongenialny. Szczególną jego wartością są archaizmy, jak najbardziej pasujące do czasów, których dotyczy ta przerażająca narracja. To mistrzowsko klaustrofobiczny tekst, zapewne jeden z najlepszych w historii tego typu literatury. Więźnia poznajemy, gdy po procesie budzi się w lochu, którego ciemności - początkowo - nie rozjaśnia najmniejszy promyk światła. Ma on bowiem wiedzieć, że znajduje się już w innym wymiarze, w zasadzie pozaegzystencjalnym, mimo że formalnie jeszcze żyje…. Nie wie jedynie, jak i kiedy zginie. “Piekielny geniusz, który tu uknuł swe pomysły, pilnie usunął możliwość śmierci nagłej i niespodziewanej” - żali się poniekąd samemu sobie narrator. “Ofiary jej [inkwizycji] tyranii miały jeno do wyboru albo śmierć z najokrutniejszą agonią ciała, albo śmierć z najnieznośniejszymi torturami ducha. Zachowano mnie dla tej ostatniej”. Tekst przynosi całkowite utożsamienie się z narratorem; to my sami jesteśmy w tym lochu, a nie tylko narrator skazany na okrutną śmierć, jak nie taką, to inną, bo oprawcy przygotowali jej alternatywne wersje, obserwując skazańca, a nawet podając mu pokarm i napitek, by nic, co ma się stać, nie dokonało się zbyt szybko. “Czy przeznaczono mi śmierć głodową w tym podziemnym przybytku cieniów, czy też czeka mię, być może, los jeszcze okrutniejszy? Znałem zbyt dobrze zwyczaje mych sędziów, abym wątpił o tym, że rozwiązaniem zagadki ma być śmierć — i na domiar śmierć poprzedzona męczarnią wyszukaną. Rodzaj śmierci i jej godzina — oto wszystko, co mię dręczyło i pochłaniało myśli”. “Śpieszno mi było do korzystania z mych oczu, ale nie śmiałem. Bałem się pierwszego spojrzenia po dookolnych przedmiotach, nie dlatego, że się obawiałem widoku rzeczy potwornych, jeno dlatego, żem się przeraził przypuszczeniem, iż nie zobaczę nic zgoła. Po upływie pewnego czasu z bezrozumną rozpaczą serca otworzyłem oczy znienacka. Sprawdziło się moje straszliwe przypuszczenie. Otaczała mnie ciemność nocy wiekuistej”. Pierwszej pułapki - studni bez dna, udaje mu się uniknąć. “Śmierci pod postacią męki — wydarłem się jeno po to, aby stać się łupem czegoś, co — ukryte pod jeszcze inną postacią — przerastało śmierć samą”. Bo gdy w lochu robi się jaśniej, bynajmniej nie robi się bezpieczniej. “Znów rzuciłem wzrok wzwyż — ponad siebie. To, com wówczas ujrzał, zmąciło mi myśli i znieruchomiało przerażeniem. Rozmachy wahadła o jard niemal zwiększyły się w średnicy, stąd bezpośrednio wynikała zarówno zwiększona szybkość. Główną wszakże przyczyną mego niepokoju była myśl, że wahadło znacznie się zniżyło. (...) Piędź po piędzi — źdźbło po źdźble — dokonywała stal stopniowego opadania, pochwytnego zaledwo w przerwach czasu, które mi się zdawały wiekami — i wciąż się opuszczało — wciąż niżej — wciąż niżej”. “Bezrozumny, oszalały — siliłem się unieść z miejsca, by iść na spotkanie tej straszliwej, przepełnionej ruchem szablicy”. “Ruch wahadła odbywał się w płaszczyźnie, która tworzyła kąt prosty z linią mego ciała. Postrzegłem, że półksiężyc umiejscowiono tak, aby przecinał okolice mego serca. Zawadzi o sukno mego ubrania — potem powróci i powtórzy swą czynność — jeszcze raz — i jeszcze. (...) Wciąż niżej — nieprzerwalnie — nieuchronnie niżej! Dyszałem ciężko i wiłem się wobec każdego drgnienia. Malałem kurczowo przy każdym rozkołysaniu. Oczy moje śledziły wahadło w jego locie wzwyż i w dół z zapalczywością ogłupiałej doszczętnie rozpaczy — w chwili jego opadania mrużyły się spazmatycznie, pomimo że śmierć byłaby ulgą”. “Wahadło w swym biegu już dotarło do mych piersi. Już przecięło sukno mej szaty. Już przebodło pod nią — koszulę. Jeszcze dwa przeloty — i uczułem ból ostry, przenikający wszystkie moje nerwy. Lecz wybiła godzina zbawienia”. Tym razem narrator ocalał dzięki…. szczurom, które mu nieświadomie pomogły (BTW: osoby nieprzepadające za tymi inteligentnymi gryzoniami powinny się wstrzymać od lektury). Niemniej stan jego ducha już na wyczerpaniu. “Zmiażdżyła mnie, śmiertelnie zmiażdżyła ta długotrwała agonia”. “Oto nagle zaniesłyszałem. Zachowałem jednak przez czas pewien jeszcze zdolność widzenia, lecz jakże straszliwie zolbrzymioną!”. Bo widzi trzecią propozycję własnego końca oferowaną przez wymyślnych dręczycieli - choć wszak nie wielebnych - tu przecież działa “ramię świeckie” bogobojnych… “Dość mi było odetchnąć, aby przywiać nozdrzom wypar rozgrzanego żelaza! Dławiący zaduch szerzył się w więzieniu! Coraz wnętrzniejszy żar trawił się w ślepiach, utkwionych w mej męce. Coraz możniejsza purpura utwierdzała się na powierzchni tych potwornych, krwawych malowideł! Zbrakło mi tchu! Dyszałem z trudnością!”. “Nie mogłem wątpić o zamiarach mych katów — o! najnielitościwszych — o! najdemoniczniejszych na ziemi! Uskoczyłem daleko od rozżarzonego metalu — ku środkowi więzienia. Wobec grożącej mi zagłady w ogniu myśl o ochłodach studni skusiła mą duszę jak woń balsamu". “- Bezrozumny! Jakże się stało, żem nie pojął, iż studnia jest niezbędna — i że tylko ta studnia uzasadnia obecność płonącego ognia, który mię oblega. Czyż mogłem się przeciwić jego żarom? A gdyby nawet tak się zdarzyło — czyż mogłem oprzeć się jego ciśnieniu? A teraz właśnie skośny czworobok zwężał się, zwężał z szybkością, która mi nie pozostawiała czasu do namysłu. Jego środek, położony na linii największej szerokości, przypadał właśnie na otchłań ziejącą. Chciałem się usunąć, lecz zwężające się mury nacierały na mnie nieodparcie”. “Wreszcie nadeszła chwila, gdy poparzone i pokurczone ciało moje zaledwo mogło znaleźć niezbędny dla siebie kęs przestrzeni w chwili, gdy na ziemi więziennej starczyło zaledwo miejsca dla mej stopy. Poniechałem walki, lecz duch mój wyzionął całą swoją mękę w jednym, wielkim, długim, ostatecznym krzyku rozpaczy. Uczułem, że się chwieję nad brzegiem otchłani — odwróciłem oczy…”. Po czym, niestety, zakończenie niczym w najlepszym - czyli najgorszym - hollywoodzkim blockbusterze, gdzie piechota morska bądź oddział kawalerii zawsze w ostatniej chwili przybywa na pomoc umęczonemu bohaterowi, który na koniec wraz z dziewczyną odjeżdża w zachodzące słońce…. Efektem: obniżenie punktacji o dwie wartości… Tak, czy inaczej, to jedna z najlepszych rzeczy nieszczęsnego Poego, obok "Zagłady domu Usherów", "Beczki amontillado" i "Kruka", of course...

Pełna humoru i ironii opowieść o początkach wyścigu szczurów - pierwsza i z pewnością nie ostatnia książka tego autora, po jaką sięgnę. Znakomicie pokazany mechanizm pracy w korporacji, gdzie od dawna nic się nie zmienia. Wyciskanie człowieka jak cytrynę, rezygnacja z samego siebie oby tylko wykonać zlecone zadania - widzimy pracownika jako mały trybik, który poszczerbiony podlega wymianie, jak najzwyklejszy element maszyny. Autorowi udało się bez moralizowania przekazać, że nie warto się sprzedawać za wszelką cenę, że powinniśmy się zastanowić nad własną hierarchią wartości - no i odniesienia do muzyki :).

Pierwsza książka Michała Krupy „Cześć, mam na imię Michał” poruszała społecznie bardzo ważne kwestie: uzależnienia i degradacji człowieka. Książka była napisana delikatnie, sprawiając wrażenie rozmowy podczas terapii lub zapisów pod jej wpływem. Można było oczekiwać, że autor w kolejnych książkach będzie kontynuował ten swój sposób pisania, ale ku memu zaskoczeniu stało się inaczej. Z jednej strony dobrze, a z drugiej nie za bardzo. „Łosoś norwesko – chiński” nosi piętno pośpiechu w pisaniu. Na szczęście nie wpływa to negatywnie na przekaz. Pierwsze, co może nas uderzyć w jego książce to obnażanie narodowej ignorancji: od pisarzy przez język po stosunki międzyludzkie. Wprawną ręką przerysowuje bohaterów, uwypukla ich negatywne cechy, przez co stają się groteskowi, a ich zachowania zmuszają nas (nawet jeśli bardzo się staramy zachować powagę) do śmiechu. Głównym bohaterem jest Maciej Prus: przeciętny polski samiec po studiach pseudo – ścisłych (czyli takich, w których więcej trzeba intuicji niż wiedzy konkretnej). Wszystkie postaci wkraczające w akcję zadają mu podstawowe pytanie: Potomek tego Prusa?”. Oczywiście okazuje się, że nic poza nazwiskiem nie wiedzą o TYM sławnym Prusie. Coś ktoś ze szkoły pamięta, ale nie do końca to jest to. Z podobnymi sytuacjami i ja mam do czynienia. Lepiej wykształceni pytają się czy jesteśmy potomkami generała Sikorskiego. Zawsze muszę tłumaczyć, że on miał córkę, więc nazwisko po nim nie przetrwało. Mniej wykształceni pytają się, czy mam Radka w rodzinie. No mam, ale to nie ten słynny, o którym myślicie. Czyli takie paradoksy są jak najbardziej prawdopodobne. Przygoda zaczyna się od kryzysu wieku średniego. czterdziestoletni bohater postanawia spisać filozoficzne refleksje na temat własnego życia. Pisanie oczywiście idzie mu bardzo nieudolnie, a z pomocą przychodzi zawsze kumpel Filip wyciągający Macieja ze stanów zwątpienia i zawieszenia twórczego polegającego na niemocy napisania pierwszych zdań. Wiadomo, że one są najważniejsze: od nich zależy czy ewentualny czytelnik będzie zainteresowany całością. Ta świadomość zabija wszelką moc kreatywną potencjalnego pisarza. Po wielu mękach i próbach Filip ratuje przyjaciela z opresji: kupuje mu tygodniowe wczasy w Ruchanku Dolnym, w którym znajduje się osobliwy hotel stworzony w celach wzajemnej erotycznej konsumpcji. Nie brakuje tam luksusów, a usytuowanie w Puszczy Noteckiej sprawia wrażenie odcięcia od codzienności. I tym jest dla wielu odwiedzających. Wyjazd w to miejsce staje się początkiem wielkich przygód w stylu „Kronik Jakuba Wędrowycza” Pilipiuka. Szybko i przypadkowo nawiązana łóżkowa znajomość wrzucą Macieja w wir wydarzeń. Stanie się celem dla trzech wywiadów. W całej akcji bohater (mimo zagrożenia życia) skupia się na pięknej agentce Agacie, która staje się dla niego niezdobytym obiektem seksualnym. Kobiety dla niego spełniają jedynie funkcję erotyczną, przez co muszą być ładne. Reszta się nie liczy. Często jednak odkrywa, że kobiety z jego grupy wiekowej są już brzydkie (jakby nie widział wpływającego czasu na swoim ciele). Całość sprawia wrażenie przerysowanego i ujętego w ramy powieści „Trzeciego szympansa” Jareda Diamonda. Do tego Jakubiak z polskiego wywiadu jest piękną karykaturą wszystkich „super facetów”, w których wcielił się Schwarzenegger: taki troszkę „Arni” z „13 posterunku”. Książka lekka, przyjemna i śmieszna, a do tego przesycona nieprawdopodobnymi zdarzeniami, starciami, ucieczkami, pościgami, przelewem krwi i niszczeniem wszystkiego, co stanie na drodze. Na szczęście wszystko ma swój szczęśliwy koniec. Ze względu na krwawe sceny i sporą dawkę erotyki polecam wszystkim pełnoletnim.

6.9. Widać, że w Sorenie drzemie słowiańska dusza, która daje o sobie znać w "Nie to/Nie tamto" - książki traktowanej jako całość, a nie zestawu pozornie od siebie niezależnych opowiadań, gdzie losy bohaterów wzajemnie się zazębiają i od siebie zależą. Stworzona przez niego wizja sielanki podszyta jest z początku niewidoczną udręką bohaterów, ich wewnętrzną walką, skrępowaniem i często prawie niemożliwymi zachowaniami. "Moja książka jest czarną komedią, ale absolutnie poważną" - napisał o sam autor i ta opinia wydaje mi się najlepszym doń podsumowaniem.

„Mężczyzna w taki czy w inny sposób zawsze płaci za seks. Zaangażowaniem, opieką, miłością, wiernością, swoim czasem, pieniędzmi” Marek Żak, warszawski pisarz, który pracował w zagranicznych koncernach farmaceutycznych. „Bieg” to jego trzecia powieść w dorobku literackim. Twórczość autora charakteryzuje się wielką dawką czarnego humoru. W jednej recenzji znalazłam opinię, że jego powieści to pornol. Autor zdecydowanie się z tym nie zgadza. Polecam audycję z jego udziałem w „Kurierze Literackim” w Radiu Aktywnym jak również bloga pisarza. Na amerykański rynek farmaceutyczny wkroczył niemiecki lek Pipolay, skutecznie obniżający poziom cholesterolu we krwi i w rezultacie zmniejszający ryzyko wystąpienia zawału. Bardzo szybko zdobył dużą część rynku, ku niezadowoleniu rodzimych koncernów farmaceutycznych produkujących podobne leki. Lekarze z kliniki kardiologicznej, która finansowana jest przez konkurencję Pipolayu, doktor Andrzej Soris – Czech z pochodzenia oraz profesor Wolf, wpadają na pomysł zorganizowania zawodów dla ludzi narażonych na zawał, który spowoduje dużą ilość zgonów wyselekcjonowanych osób. Dzięki temu zabiegowi, popularny lek zostanie ukazany opinii publicznej jako przyczyna śmierci amerykanów. W ten sposób zostanie wyeliminowany z rynku. A to tylko pierwsza postać doskonale zorganizowanej intrygi, w grę której wchodzą wielkie pieniądze. Autor wykazał się świetną znajomością tematu. Dzięki książce poznajemy świat wielkich firm farmaceutycznych, dużych pieniędzy i ludzi zdolnych zrobić dla nich wszystko. Powieść nacechowana jest dużą dawką czarnego humoru z nutką surrealizmu. Bohaterowie są swoistymi symbolami obecnego konsumpcjonizmu. Liczą się tylko pieniądze i władza. I mimo, że pojawia się miłość, jest ona moim zdaniem egoistyczna, gdyż każda ze stron czegoś oczekuje w zamian. W tle pojawia się wątek emigracyjny (pojawia się również Polka) i cięte riposty dotyczące Holocaustu. Żadnemu z bohaterów nie udało się ocalić wartości, którymi powinien kierować się każdy człowiek. Wręcz przeciwnie. Większość była zadowolona z wyniku dobrze rozegranej intrygi, doprowadzającej do wycofania leku z rynku. Mimo tego, że wszyscy byli materialistami, cynikami, wykazywali się obłudą, a do tego część z nich była erotomanami, bohaterowie wzbudzili we mnie pozytywne odczucia. Pewnie dzięki zręcznym dialogom wplatanym w fabułę. W książce znajdziemy seks, pieniądze i władzę, czyli tak naprawdę trzy rzeczy, które rządzą naszym światem bez dwóch zdań. Marek Żak wykazał się dobrym przygotowaniem warsztatowym. Zastrzeżenia mogę mieć jedynie do ciągłego wplatania opisu seksualności Magdy, asystentki profesora. W pewnym momencie zaczynało być to dla mnie irytujące. Książkę czyta się szybko. W całej okazałości pokazuje co tak naprawdę rządzi naszym życiem i całym światem. Smutne ale prawdziwe. Poza tym okładka jest genialna. Bardzo przyciąga wzrok i kusi do zakupu tej pozycji. Jeśli będę miała okazję to na pewno zajrzę do wcześniejszych powieści autora. Jestem ich bardzo ciekawa. Autor na swoim blogu napisał: „To nie jest książka o aferze, w rezultacie której lek Bayera ,,Lipobay" został wyeliminowany z rynku na całym świecie. Wszystkie nazwy są oczywiście przypadkowe. Swoją drogą sama afera była ciekawa. Poszukajcie w Googlach”. Ja też polecam poczytać coś nie coś na ten temat, troszkę zmieni to wasze podejście po przeczytaniu „Biegu”. Pod koniec roku ma ukazać się nowa powieść Marka Żaka, a póki co zapraszam do „Biegu”. Książka jest oryginalna i warto ją mieć w swojej biblioteczce.

Podczas tańców grajek śpiewa bardzo smutną melodię o tym, że lepiej żyć w biedzie we własnej ojczyźnie, niż w obcych pięknych i bogatych krajach jak Niemcy czy Włochy. Ktoś go upomina, aby zaczął grać weselsze melodie... Krótka historyjka, bardzo patriotyczna i poruszająca.

Co zrobić, jeśli kobietę swojego życia spotyka się będąc już po ślubie? Trzeba będzie podjąć trudną decyzję, dokonać wyborów. O tym opowiada książka Weroniki Madryas pt. "Bajka". Wiktoria i Jerzy poznali się w niebezpiecznych okolicznościach. Ona, próbując wyminąć idącego drogą jeża, omal nie zderzyła się czołowo z samochodem Jerzego. Ich związek trwał dwa lata. Rozstali się, on powodowany wyrzutami sumienia, wrócił do żony, ale nie czuje się szczęśliwy. Osiem lat później los szykuje im jednak drugą szansę – spotykają się przypadkiem na moskiewskim lotnisku. Czy teraz będą umieli ją wykorzystać? Czy czeka ich wspólna przyszłość? Czy wręcz przeciwnie? Jak wiadomo, nie da rady czekać wiecznie. Autorka tworzy opowieść o mężczyźnie, który boi się dorosnąć (na wzór Piotrusia Pana) oraz o kobiecie, która nie chce przestać śnić (na wzór Śpiącej Królewny). Warto zobaczyć, jak potoczy się ta historia, bo wbrew pozorom nikt i nic nie jest tu takie oczywiste. Zachęcam do lektury! Moja ocena: 4/6 lub 6/10

Moim zdaniem ta książka pokazuje, że przez to, że są ludzie zniszczeni i zranieni przekształcają się w zły charakter, ale =każdy może w sobie znaleźć dobro, bo nie ma ludzi złych, trzeba kogoś aby nam dał wsparcie psychiczne przede wszystkim ale wsparcie fizyczne też jest czasami ważne. Bardzo mnie poruszyła. Warta przeczytania ale myślę, że czytelnik musi lubić książki takiego rodzaju.

Zimna wojna. Obóz pokoju ze Związkiem Radzieckim na czele przeciw obozowi wojny na czele ze Stanami Zjednoczonymi. Gdy Związek Radziecki i kraje demokracji ludowej odbudowują się ze zniszczeń wojennych, amerykańscy imperialiści szykują się do kolejnej wojny. Wiele wątków, wiele postaci, cały Erenburg.

"Mike Larsson to człowiek urodzony pod nieszczęśliwą gwiazdą. Nikomu nie przynosi niczego dobrego". Świetna opowieść o ludziach uwikłanych w różne życiowe sytuacje, wyczuwalny fatalizm, który z góry nakazuje ci założyć, że to wszystko nie może skończyć się dobrze. Czytasz więc z pewną przyjemnością, bo to w końcu całkiem dobra historia ale z obawą oczekujesz na rozwój wypadków, podskórnie czując że nie będzie tu happy endu.

„Łowca tygrysów” to romans, który otwiera trylogię „Kres Wieczności”. Książka nie jest typowym przedstawicielem gatunku – mamy tu obyczajówkę z elementami magii i mistycyzmu. To historia, w której szczęście przeplata się z rozpaczą, łzy mieszają z radością, a jej bohaterowie udowadniają, że prawdziwa miłość potrafi przezwyciężyć czas. Julian Cruz jest młody, przystojny i wiedzie dostatnie życie w Los Angeles. To, jak bardzo się myli, okazało się w chwili, gdy poznał na scenie dublerkę Josephine Collins. Ta miłość gotowa jest na największe poświęcenia w imię bliskości, nawet wbrew logice, wbrew prawom fizyki. Z pozoru wszystko układa się wspaniale, choć najbliższy przyjaciel Juliana i przyjaciółka Josephine ostrzegają go przed tym związkiem. Sielanka, sielanką, ale „nic nie może przecież wiecznie trwać”. Czy wiara i miłość wystarczą, by odwrócić bieg tragicznych wydarzeń? Simons jest dobra w opisywaniu ludzkich uczuć i emocji. Przeczytana 27.03.2022

(...) The burning desire to live and roam free It shines in the dark And it grows within me You're holding my hand but you don't understand So where I am going, you won't be in the end I'm dreaming in colours of getting the chance Dreaming of tryn'a the perfect romance In search of the door, to open your mind In search of the cure of mankind... (...) Cześć!!! Usiadłem przy Oknie. Tuż po pracy, z kawą w dłoni. Miałem czas, swoje małe minutki, aby odpocząć i zrelaksować się. Jednakże lektura tej małej książeczki przeniosła mnie gdzieś dalek. Przeniosła w inny świat. Dzięki Marice Krajniewskiej poczułem wiele smaków, zobaczyłem to, co niewidoczne, byłem tam, gdzie nigdy wcześniej. I odkryłem wiele skrywanych, malutkich aspektów życia codziennego, które w szaleństwie szybkich dni są prawie niezauważalne... Wręcz ulotne. OKNO ( Wydawnictwo Papierowy motyl ) Każdy z nas ma swoje okno, poprzez które ogląda świat, prowadzi rozmowy, cierpi, uśmiecha się... Po prostu żyje. Okno zwyczajne, lecz niezwyczajne, bo każdy widzi coś innego, coś czego nikt inny nie może zobaczyć. Taki też jest zbiór króciutkich opowiadań spod dłoni Mariki Krajniewskiej. Każde opowiadanie uzewnętrznia cząstkę ludzkiej duszy, ból istnienia, radość, tęsknotę, skryte pragnienia, rozdarcie. Przeczytałem ten tomik na jednym wdechu, kawa dawno wystygła, mój świat na te trzydzieści minut intensywnego czytania, zniknął. Wiecie co? Zamurowało mnie. Jak zawsze mam dużo do powiedzenia, tak teraz mogę tylko rzec... ech... Po skończeniu ostatniego opowiadania (mówiąc szczerze BLISKO to najlepsze opko z całego tomiku) spojrzałem przed siebie, na okno i zatraciłem się w rozmyśleniach. Próbowałem zobaczyć swoje ja, swój wiatr, cząsteczki skrytych esensji duszy. (...) Bo wraz ze zmianami przychodziła nadzieja, że i w ludziach, którzy mnie otaczają, również nastąpi przemiana. (...) OKNO zabiera nas w podróż po kruchych krawędziach, popękanych ścianach naszych marzeń i pragnień. Każde opowiadanie opowiada historię człowieka patrzącego przez swoje okno. Kalejdoskop smaków, krajobraz uczcić... Niczego tutaj nie zabrakło. Czuję melancholię. Czasami ( rzadko bo rzadko) popadam w taki stan, kiedy ciężar świata przyciska mnie do ziemi. Po lekturze OKNA, miałem tak samo. Czy było warto ponownie wpaść w stan zawieszenia? Z całą pewnością, tak. Czasami potrzeba oderwać się od ustalonego nurtu, zadumać nad swoim życiem, spróbować czegoś wielkiego, dręczącego, czegoś co wchodzi w kość i nie chce wyjść. OKNO to wymagająca lektura. Nie ma tutaj miejsca na obowiązki domowe między jednym a drugim opowiadaniem. Nie można odłożyć tego tomiku "na potem". Trzeba go chłonąć, sycić się wartościami, dumać. Po prostu być. Nie będę i nie chcę pisać o każdym z opowiadań. Musicie sami, na własnej skórze przekonać się o wyjątkowości każdego z nich. Chciałbym jednak powiedzieć kilka słów o BLISKO (ostatnie opowiadanie). Jaki pierwiastek samotności jest w każdym człowieku? Jak mocno ten pierwiastek oddziaływuje na nasze życie? Co zrobić, żeby puste dni, brak akceptacji, brak bliskości w jakiś sposób zapełnić? Bohaterce tego opowiadania udało się. Znalazła zamiennik, coś co ja uszczęśliwia. Po tym opowiadaniu dopadła mnie właśnie melancholia. Bo, czy rzeczy które robimy, a nie są zgodne z jakimiś standardami życia, muszą być dobrze widziane przez innych? Czy nasze własne pragnienie uśmiechu, bliskości musi zależeć od ogółu? Marika Krajniewska pokazała swój niezaprzeczalny talent. Jej styl, energia, warsztat kuszą i zapraszają. Ponownie zostałem porwany przez jej niezaprzeczalny gust i postrzeganie świata. Dziękuję autorce za egzemplarz OKNA do recenzji. To była przyjemność. (...) Miłość - mówił - zawsze musi iść w parze z wiarą. Bez wiary miłość umiera. (...) I jeszcze coś. Czytając OKNO z tyłu głowy słyszałem pewną piosenkę. Znałem ją, ale nie mogłem przypomnieć sobie zespołu ani wokalistki. Udało mi się. Ta piosenka jest kwintesencją OKNA. Tak czuję, tak myślę... Miłego słuchania. Within Temptation - Utopia Miłego dnia.