Dziewiąta fala

Co zrobić, jeśli kobietę swojego życia spotyka się będąc już po ślubie? Trzeba będzie podjąć trudną decyzję, dokonać wyborów. O tym opowiada książka Weroniki Madryas pt. "Bajka". Wiktoria i Jerzy poznali się w niebezpiecznych okolicznościach. Ona, próbując wyminąć idącego drogą jeża, omal nie zderzyła się czołowo z samochodem Jerzego. Ich związek trwał dwa lata. Rozstali się, on powodowany wyrzutami sumienia, wrócił do żony, ale nie czuje się szczęśliwy. Osiem lat później los szykuje im jednak drugą szansę – spotykają się przypadkiem na moskiewskim lotnisku. Czy teraz będą umieli ją wykorzystać? Czy czeka ich wspólna przyszłość? Czy wręcz przeciwnie? Jak wiadomo, nie da rady czekać wiecznie. Autorka tworzy opowieść o mężczyźnie, który boi się dorosnąć (na wzór Piotrusia Pana) oraz o kobiecie, która nie chce przestać śnić (na wzór Śpiącej Królewny). Warto zobaczyć, jak potoczy się ta historia, bo wbrew pozorom nikt i nic nie jest tu takie oczywiste. Zachęcam do lektury! Moja ocena: 4/6 lub 6/10

„Boimy się tylko tego, co jesteśmy sobie w stanie wyobrazić, a wierzymy tylko w to, co potrafimy zrozumieć”. Kto by pomyślał, że tak głęboka myśl może zrodzić się w tak brzydkim mężczyźnie. Przecież żył w społeczeństwie, którego oczekiwania w stosunku do pojedynczych osobników sprowadzały się do jednego – „głupi mają być brzydcy mężczyźni i piękne kobiety”. Główny bohater był brzydki. Bardzo brzydki. No dobrze, nie będę delikatna – ohydny i odrażający. Jego widok zawsze przyciągał ciekawski wzrok, by po chwili zamienić się w wyraz obrzydzenia. Ewidentnie zakłócał poczucie estetyki patrzącego. Każde spojrzenie na niego „wyrażało zdziwienie, jak może istnieć coś tak potwornie szkaradnego i dlaczego t o stoi przed nim, psując mu widok”. W jego pracy brzydota była jednak atutem. Należał do świty Maestra. Miejscowego mafiosa świata przestępczego. Człowiekiem niezastąpionym w wymuszaniu długów i haraczy. Wystarczyło, że stanął pod drzwiami lokalu dłużnika i chwilę popatrzył, by natychmiast otrzymać żądaną kwotę. To pozwalało mu na prowadzenie niezależnego, ustabilizowanego życia z dala od ludzi, w którym rutyna była tym, co cenił sobie najbardziej. Aż do nietypowego zlecenia. Maestro powierzył jego pieczy młodą kobietę Hanę. Bardzo ważnego świadka będącego alibi dla szefa. Miał opiekować się nią i pilnować do rozprawy sądowej. Tylko tydzień i aż tydzień! Relacjonowany przez głównego bohatera, dzień po dniu i godzina po godzinie, przypominający formą narracji dziennik, stał się historią przemiany bezwzględnego, brutalnego, cynicznego, pełnego nienawiści do ludzi autsajdera w człowieka, który odkrył w sobie pozytywne uczucia. Wśród nich największe – miłość do swojego pracodawcy. Kochał go tak, jak pies swojego właściciela. Tej dramatycznej, a momentami komicznej, przemianie towarzyszył koktajl emocji przeżywanych i opisywanych przez głównego bohatera, który bardzo mało mówił i tylko, kiedy musiał, ale za to bardzo dużo myślał. Jego wewnętrzne monologi, komentarze, wnioski, wspomnienia z przeszłości stanowiły swoistą mieszankę filozofii, sarkazmu, ironii, moralizatorstwa i czarnego humoru przez łzy, by ostatecznie pozostawić mnie z myślami pełnymi goryczy. Dotyczącymi współczesnego społeczeństwa. Tak naprawdę ta opowieść o losach jednego człowieka wyrzuconego przez ostracyzm na margines społeczny była pretekstem do zawarcia w niej krytyki ludzkiego systemu wartości hołdującemu urodzie, konsumpcjonizmowi, globalizacji i wychowującemu jeden pożądany model obywatela – niezauważalnego. „Człowieka, który nie będzie się głośno śmiał, płakał, skakał, nie będzie hiperaktywny, tylko będzie siedział na jednym, odgórnie przydzielonym miejscu i robił swoje. Niewzruszony lub – jak zwykło się to określać – kulturalny i dobrze ułożony. Niczym nie wolno mu się wyróżniać”, za to żyć długo i płytko. Miał być wierny jak pies. Tylko takim przeciętniakom, miernym, biernym, ale wiernym, społeczeństwo daje szansę wolności wyboru. Problem w tym, że tacy ludzie nie potrafią z niej korzystać, bo gdyby potrafili, nie byliby przeciętni. Wielu tkwi w tej społecznej pułapce tak, jak tytułowy pies i jak pies traktowanych. Cokolwiek by nie zrobili dla swojego pana. naostrzuksiazki.pl

Podczas tańców grajek śpiewa bardzo smutną melodię o tym, że lepiej żyć w biedzie we własnej ojczyźnie, niż w obcych pięknych i bogatych krajach jak Niemcy czy Włochy. Ktoś go upomina, aby zaczął grać weselsze melodie... Krótka historyjka, bardzo patriotyczna i poruszająca.