Pierwsze koty

Jedna z lepszych książek pani Ewy. Polecam też Dane wrażliwe, Diupę, Niewzruszenie, Dwie Marysie, Lawendę w chodakach, Drzazgę i Bardzo białą wronę.

Jedna z lepszych książek pani Ewy. Polecam też Dane wrażliwe, Diupę, Niewzruszenie, Dwie Marysie, Lawendę w chodakach, Drzazgę i Bardzo białą wronę.

Kolejna bardzo dobra książka z miętowej serii. Na początku bałam się powtórki z rozrywki - znowu, jak w "Michale Jakimśtam", mamy ojca tyranizującego rodzinę i bohaterkę, którą dotyka ostracyzm, ale tym razem wszystkie elementy składają się w całość znacznie zgrabniej. Znakomicie przedstawiona relacja Ady ze starszą siostrą i z matką (rzadki przykład udanej kobiecej solidarności). Krzepiący układ fabularny, w którym bohaterka odpowiednio wcześnie wyciąga naukę ze swoich przeżyć i postanawia posterować własnym losem, dążąc do realizacji pasji plastycznej. Dobre zniuansowanie postaci i zdarzeń, ograniczające czarno-białość pewnych rozwiązań. Mimo nieuniknionych uproszczeń i naleciałości ze średniawego zbioru opowiadań "Mój Adam" lektura bardzo przyjemna i inteligentna.

Kolejna bardzo dobra książka z miętowej serii. Na początku bałam się powtórki z rozrywki - znowu, jak w "Michale Jakimśtam", mamy ojca tyranizującego rodzinę i bohaterkę, którą dotyka ostracyzm, ale tym razem wszystkie elementy składają się w całość znacznie zgrabniej. Znakomicie przedstawiona relacja Ady ze starszą siostrą i z matką (rzadki przykład udanej kobiecej...

Jedna z moich najulubieńszych - o ile w ogóle nie ulubiona - powieść Ewy Nowak. Poruszony rzadki w książkach dla młodzieży (jak dotąd nie kojarzę żadnej innej książki o takim wątku) temat przemocy finansowej w rodzinie. Bardzo podobało mi się również bardzo silnie zaakcentowany, bliski emocjonalny związek Ady z jej mamą i siostrą.

Jedna z moich najulubieńszych - o ile w ogóle nie ulubiona - powieść Ewy Nowak. Poruszony rzadki w książkach dla młodzieży (jak dotąd nie kojarzę żadnej innej książki o takim wątku) temat przemocy finansowej w rodzinie. Bardzo podobało mi się również bardzo silnie zaakcentowany, bliski emocjonalny związek Ady z jej mamą i siostrą.

Ada to szesnastoletnia dziewczyna,która uczęszcza do ostatniej trzeciej klasy gimnazjum jej życie daleko odbiega od bajki.
Ojciec dziewczyny jest tyranem tyranizuje rodzinę
I znęca się nad nią. Przychodzą kłopoty w szkole i z jej chłopakiem
Bardzo lubię miętową serię.
Wspaniała książka,znakomicie
napisana☺ mojej ulubionej pisarki Ewy Nowak...rewelacyjna, świetna lektura na odprężenie, dla relaksu.

Ada to szesnastoletnia dziewczyna,która uczęszcza do ostatniej trzeciej klasy gimnazjum jej życie daleko odbiega od bajki.
Ojciec dziewczyny jest tyranem tyranizuje rodzinę
I znęca się nad nią. Przychodzą kłopoty w szkole i z jej chłopakiem
Bardzo lubię miętową serię.
Wspaniała książka,znakomicie
napisana☺ mojej ulubionej pisarki Ewy Nowak...rewelacyjna, świetna lektura na...

Niedawno recenzowałam książkę Ewy Nowak ,,Moja Ananke”. Odnalazłam w niej to, czym autorka zachwycała mnie kilka lat temu, więc nie zwlekałam długo z sięgnięciem po jej kolejną powieść. Wybór padł na ,,Pierwsze koty”, kolejny już tom ze świetnej i bardzo ciepłej Serii Miętowej. Jednak tym razem przeżyłam niemałe rozczarowanie. Przykro mi, że nie dołączę do grona zachwytów nad historią Ady, ale dla mnie to najsłabsza książka Ewy Nowak.

Główna bohaterka Ada to zwykła gimnazjalistka, która interesuje się malarstwem, ma chłopaka Konrada i słabo dogaduje się ze swoją klasą. Jej największym problemem jest ojciec, wojskowy o patologicznej skłonności do skąpstwa. Aby dorobić Ada zaczyna pilnować małej dziewczynki, której ojciec wydaje się być dla nastolatki ideałem mężczyzny. Dziewczyna zaczyna dostrzegać wady Konrada i coraz bardziej się od niego odsuwać. Na horyzoncie pojawia się też trzeci chłopak – Tygrys, znajomy jej siostry, o zdolnościach kulinarnych.

Ewa Nowak ma ciekawy styl, dobrze wczuwa się w punkt widzenia młodzieży, jej sposób pisania o nastolatkach nie jest sztuczny, a akcja jak zawsze bardzo wciąga. I wszystko byłoby pięknie, gdyby nie główna bohaterka. Ada jest postacią, której nawet na moment nie udało się zdobyć mojej sympatii, potrafiła mnie tylko irytować. Poznałam ją jako piętnastolatkę, która za swój największy sukces uważa posiadanie chłopaka i gardzi swoimi kolegami z klasy, bo czuje się dojrzalsza, spotykając się z licealistą(nie przesadzajmy, rok czy dwa różnicy to nie jest przepaść nawet, gdy chodzi się do szkoły). Wtedy liczyłam jeszcze na opis jakiejś przemiany. Ale jej nie dostałam. Ada przez całą książkę jest tą samą dziewczyną, która o swoje niepowodzenia obwinia wszystkich wokół i uważa się za najbardziej poszkodowaną. Czuje się smutna, że klasa ją odrzuca. Tylko, że ona sama dobrowolnie odizolowała się od tej klasy, dla kolegów i koleżanek często była po prostu chamska(oburzył mnie fragment, gdy mówi do byłej przyjaciółki: ,,Każdy ma takiego chłopaka na jakiego sobie zasłużył. A jeśli ktoś nie ma go wcale, to chyba od razu widać jaki jest.” Cytat niedokładny, ale sens oddałam). I ja mam jej współczuć i dziwić się, że inni ludzie nie chcą mieć do czynienia z taką dziewczyną? Wątek kryzysu związku też przedstawiony w dziwny sposób. Na początku Ada obnosi się Konradem jak jakimś trofeum, ale potem zaczyna ją on irytować. A czym? Tym, że nie je wykwintnego jedzenia i spędza dużo czasu z kolegami. Konrada też nie polubiłam, ale rozwodzenie się w każdym rozdziale jaki on jest beznadziejny, bo przejawia zachowania większości współczesnych nastolatków, zamiast być królem intelektualistów było denerwujące. A główna bohaterka coraz bardziej wydawała mi się próżną dziewczynką, która woli obwiniać cały świat o swoje kłopoty, niż poszukać winy w sobie. Aha, zapomniałabym o tym, że każdego człowieka ocenia po ubiorze i tym, czy potrafi łączyć kolory.

Próby stworzenia jakiś intryg też wypadły dla mnie jakoś dziwnie. Motyw zemsty Konrada bardziej pasował mi do serialu typu ,,Szkoła” niż powieści prawdopodobnie najlepszej współczesnej pisarki dla młodzieży(nie licząc autorek, które zaczynały pisać w PRL – u, takich jak Siesicka czy Musierowicz). I nie mogę odżałować wątku Oli, który miał olbrzymi potencjał, ale został zmarnowany. Liczyłam na pogłębioną analizę psychiki tej dziewczyny, ale po co? Lepiej zrobić z niej czyste zło i wredną lalkę rodem z produkcji Disney Chanel(może wstyd się przyznać, ale czasem oglądam z moją lepszą połową, czyt. siostrą). Do tego widać, że chwilami Ewa Nowak starała się ją trochę wybielić, by potem znowu zacząć demonizować. Ale wiecie co? O wiele bardziej lubiłam Olę niż pustą, przekonaną o własnej cudowności Adę. Jak wspomniałam, żadnej przemiany u niej nie widziałam, niby pod koniec trochę się opamiętała i zrozumiała, że była niemiła dla pewnego chłopaka, ale to za mało jak na całą książkę opisów nienawiści i pretensji do całego świata.

I jeszcze jedna uwaga: Ewa Nowak jest psychologiem, udziela porad min. w ,,Victorze Gimnazjaliście” i ,,Cogito”. Bardzo lubię czytać jej artykuły, ale w przypadku tej powieści pisarka przedobrzyła z psychologią. Porady Blanki brzmiały wyjątkowo sztucznie, jakby żywcem wyjęte z jakiegoś poradnika. Nie pasowały mi do dwudziestolatki.

Plusy są? Są. Oprócz tych wymienionych na samym początku i obecnych w każdej książce Ewy Nowak, są jeszcze dwa wątki. Pierwszy to historia rodziny, w której ojciec jest chorobliwym skąpcem, przez co niszczy psychicznie żonę i córki. Jednocześnie wspólny front przeciwko głowie rodziny sprawia, że kobiety stają się sobie bliższe. Drugi to Michał i historia jego młodości. Początkowo fajny był też Tygrys, ale oczywiście pod koniec Nowak musiała go uprościć.

Jeśli ktoś lubi książki Ewy Nowak, to na pewno w końcu przeczyta też ,,Pierwsze koty”. Natomiast nie polecam tej pozycji na początek znajomości z tą pisarką. Ma ona naprawdę mnóstwo ciekawych, zabawnych, życiowych powieści z sympatycznymi bohaterami i ciekaw fabułą. Do kilku z nich z przyjemnością będę wracać. Po ,,Pierwsze koty” raczej już nie sięgnę.

,, Nikt nigdy nie jest ani tak dobry, ani tak zły, jak się na początku wydaje.”

Niedawno recenzowałam książkę Ewy Nowak ,,Moja Ananke”. Odnalazłam w niej to, czym autorka zachwycała mnie kilka lat temu, więc nie zwlekałam długo z sięgnięciem po jej kolejną powieść. Wybór padł na ,,Pierwsze koty”, kolejny już tom ze świetnej i bardzo ciepłej Serii Miętowej. Jednak tym razem przeżyłam niemałe rozczarowanie. Przykro mi, że nie dołączę do grona zachwytów...

Książka "Pierwsze koty" opowiada o gimnazjalistce Adzie, która przeżywa ciężki czas w swoim życiu. Jej ojciec znęca się psychicznie nad rodziną, a chłopak przynosi coraz to kolejne rozczarowania. To tylko ogólnie problemy Ady, ponieważ los cały czas rzuca jej kłody pod nogi.
Czytając, często współczułam główniej bohaterce i nie mogłam się nadziwić, jak ludzie potrafią być podli. Ale najbardziej ciekawe w książce było to, że często można było się pomylić co do postaci. Większość była przedstawiana w jednoznaczny sposób, by potem odsłonić ich zupełnie inne oblicze. To wspaniały zabieg, bo pozwala zobaczyć ludzi z bardzo różnych stron i punktów widzenia.
Jeśli miałabym wspomnieć o wadach, to często Ada jednak mnie denerwowała. Chociażby sugerując, że ludzie nierozróżniający koloru arbuzowego od łososiowego są niewarci zadawania się z nimi. Wydaje mi się, że szesnastoletnia dziewczyna powinna mieć dojrzalszy pogląd na świat.
W ostatecznym rozrachunku byłam usatysfakcjonowana i bez wahania sięgnę po kolejne książki Ewy Nowak.

Książka "Pierwsze koty" opowiada o gimnazjalistce Adzie, która przeżywa ciężki czas w swoim życiu. Jej ojciec znęca się psychicznie nad rodziną, a chłopak przynosi coraz to kolejne rozczarowania. To tylko ogólnie problemy Ady, ponieważ los cały czas rzuca jej kłody pod nogi.
Czytając, często współczułam główniej bohaterce i nie mogłam się nadziwić, jak ludzie potrafią być...

Czy pierwsze zauroczenie może się skończyć miłością do późnej starości? To chyba rzadki przypadek. Tak, też jest z bohaterką tej książki. Po krótkim okresie szczęścia następuje odkrycie prawdziwej twarzy sympatii i im szybciej się to skończy tym lepiej i tym mniejszy ból.
Bohaterka ma też okazję przyjrzeć się różnym rodzicom i ich postawom. Od takiego terroryzującego całą rodzinę po czułego i opiekuńczego również dla przyjaciół własnych dzieci.
W powieści zarysowano też proces twórczy jaki jest udziałem młodej artystki w trakcie tworzenia rysunku.

Czy pierwsze zauroczenie może się skończyć miłością do późnej starości? To chyba rzadki przypadek. Tak, też jest z bohaterką tej książki. Po krótkim okresie szczęścia następuje odkrycie prawdziwej twarzy sympatii i im szybciej się to skończy tym lepiej i tym mniejszy ból.
Bohaterka ma też okazję przyjrzeć się różnym rodzicom i ich postawom. Od takiego terroryzującego całą...

No i to jest Ewa Nowak, którą uwielbiam za psychologiczne podejście do tematu :)

No i to jest Ewa Nowak, którą uwielbiam za psychologiczne podejście do tematu :)

Fajna, prosta lektura na "odmóżdzenie" po ciężkim dniu. Książki Ewy Nowak towarzyszyły mi przez całe gimnazjum, aż do teraz. Więcej na: http://inthefuturelondon.blogspot.com/2016/07/pierwsze-koty-ewa-nowak-recenzja.html

Fajna, prosta lektura na "odmóżdzenie" po ciężkim dniu. Książki Ewy Nowak towarzyszyły mi przez całe gimnazjum, aż do teraz. Więcej na: http://inthefuturelondon.blogspot.com/2016/07/pierwsze-koty-ewa-nowak-recenzja.html

z życia wzięte...
jak najbardziej na czasie...
dziewczyny, gimnazjalistki, czytajcie!!!

z życia wzięte...
jak najbardziej na czasie...
dziewczyny, gimnazjalistki, czytajcie!!!