Podaruj mi miłość. 12 świątecznych opowiadań

- Popatrz na tych dwoje. - Dlaczego? - To najdziwniejsza para na świecie. Lea i Gabe są dla siebie stworzeni. Słuchają tej samej muzyki, lubią identyczne jedzenie i mają podobne poczucie humoru. Niestety oboje są bardzo nieśmiali, a w dodatku chłopak skrywa pewien sekret. Między nimi aż iskrzy, a wszyscy wokół to widzą. Oni sami nigdy by nie przypuszczali, że tak wiele osób trzyma za nich kciuki. Bariści śledzą ich rozwój znajomości jak serial telewizyjny. Kierowca autobusu opowiada o nich swojej żonie. Kelnerka podstępem sadza ich obu przy jednym stoliku. Nawet wiewiórka uważa, że byliby idealną parą. Kiedy oboje w końcu zrozumieją, że łączy ich niezwykłe uczucie? Które z nich zdecyduje się zrobić ten pierwszy krok? Czy nie będzie wtedy już za późno? Spędziłam z nią miło czas, jest to lekka powieść, przez którą się płynie. Moją ulubioną postacią była kelnerka. Trochę cukierkowa sytuacja, ale takie lubię. Polecam osobom, które lubią niezobowiązujące historie.

Była to książka, którą czytało mi się dosyć szybko. Jest też w pewien sposób urocza i pokazuje prawdziwe życie. Pojawiają się tutaj wątki opieki nad rodzicem, początku studiów, zaklimatyzowania się w nowym środowisku, oszukania przez najblizszych, pierwszej prawdziwej miłości i rozstań, przyjaźni, nauki, porzucenia przez matkę, fanfiction i całego procesu pisania. Książka ta pozytywnie mnie zaskoczyła, jednakże zawiera jak dla mnie kilka nierozwiązanych wątków np. Czy głównej bohaterce udało się zbliżyć do Leviego, co tak naprawdę stało się z Wren w tą noc kiedy wylądowała w szpitalu.

Po miesiącu już w sumie nie pamiętam za wiele, poza tym, że czułam się rozczarowana tą pozycją. Zazwyczaj tego typu pozycje trafiają prosto w moje serce, ale tutaj kompletnie nie podobało mi się wykonanie pomysłu (który był świetny) i strasznie denerwowało mnie zachowanie postaci. Pamiętam też, jak się cieszyłam, że jednak słucham jej po angielsku, bo jak przeczytałam polski tytuł (Kochani, dlaczego sie poddaliście - brzmi jak kiepski poradnik radzenia sobie z żałobą),a nawet nie wiedziałam, że została u nas wydana, to opadły mi ręce.

Książka ma przede wszystkim piękne przesłanie. Wbrew pozorom miło czyta się rozmyślania nastolatka płci męskiej, który dla znajomych jest duszą towarzystwa. Historia mogłaby być ciekawsza, bo zdarzenia w niej zawarte są raczej przewidywalne. Nie podobały mi się również wstawki o science fiction, bo moim zdaniem niczego tu nie wniosły.

Są takie książki, które zapadają w pamięci na zawsze. Któreś z przeczytanych w nich słów nie pozwala o sobie zapomnieć. W tym utworze takich zdań jest niezliczenie wiele. Sięgnęłam po tę książkę głównie dlatego, że chciałam poznać odpowiedź na to nurtujące pytanie: ,,czemu Meg odebrała sobie życie?". Ale zagłębiając się w tekst odkryłam znacznie więcej. Samobójstwo i depresja to tematy niby powszechnie znane i niestety dosyć często pojawiające się w naszym życiu. Nie ciężko znaleźć artykuł o kimś, kto postanowił odebrać sobie życie. W wiadomościach puszczanych w telewizji wciąż słyszy się o takich przypadkach. Więc jak to możliwie, że ludzie wciąż nie potrafią zrozumieć różnicy? Depresja to nie wybór. Wielu osobom może to się wydawać takie proste. ,, Dlaczego płaczesz? Czym się przejmujesz? Po prostu przestań." Ale to tak nie działa. I wydaje mi się, że nie da się tego zrozumieć, dopóki samemu się tego nie doświadczy. Ale ta książka, może choć w niewielkim stopniu ukazać oblicze depresji i uświadomić ludziom, że depresja to nie wybór- to choroba. Bo pod koniec tej książki nie ma wielkiego plot twistu, Cody nie odkrywa jakieś wielkiej tajemnicy, jednego konkretnego powodu, dlaczego Meg zdecydowała się na taki krok, nie ma nagłego zaskoczenia. Ale to właśnie to czyni tę książę tak wyjątkową, przynajmniej w moich oczach. I uważam, że więcej osób powinno po nią sięgnąć i zagłębić się nie tylko w samą fabułę, ale także inspirację do jej napisania oraz słowa od autorki. By mieć świadomość, że tak naprawdę to nie fikcja, a codzienność tak wielu osób.

Pierwsza część o wiele bardziej mi się podobała. Historia z perspektywy Willema była inna. Cieszę się, że mogłam poznać jak on na te wydarzenia patrzył oraz co się z nim stało, gdy zostawił Lulu w squatie. Na Willema również wpłynął jeden wspólny dzień z Allison, dzięki któremu mógł odbudować relacje z matką, wujkiem Danielem oraz odnalazł na nowo drogę życiową, na której się w pełni skupił.

Recenzja: 📼Eleonora i Park- Rainbow Rowell📼 4,5/5⭐️ 📼Niektóre książki skierowane do młodzieży są po prostu tylko rozrywką i to jest okej, a niektóre przekazują wartości, o niektórych zapominamy, a o niektórych nigdy nie zapomnimy. I to jest właśnie taka książka wartościowa, o której po odłożeniu na półkę nie da się zapomnieć i pozostawia w sercu coś na rodzaj pustki. 📼Ta książka była poruszająca, porusza problemy o których mało kto odważy się mówić, czy pisać, więc naprawdę jestem pełna podziwu dla autorki że podjęła się tego tematu i pozostawiła czytelnika w refleksji, pokazała że życie nie zawsze jest kolorowe, że nie każdy ma zapewniony dobrobyt. 📼Czytając tą książkę sięgnęłam po nią w najlepszym z możliwych momentów w moim życiu w jakim mogłam się na nią zdecydować, bo był to moment kiedy sama utraciłam kontakt z bliską mi osobą i ta książka dała mi zrozumienie, pokazała że emocje które przeżywam są normalne i nie należy się ich wstydzić. 📼Książka poruszająca tak ciężkie tematy została napisana niesamowicie lekko, czyta się ją szybko, czytelnik jest się w stanie szybko wciągnąć w fabułę i każda strona pozostawia po sobie pytanie co będzie dalej. 📼Uważam że tą książkę powinien przeczytać każdy, aby zrozumieć że wiele nas różni, ale nikt nie wie co tak naprawdę dana osoba przeżywa w domu, nikt nie wie jakie mamy zaplecze doświadczeń i to że ktoś się czymś od nas różni, odbiega od reszty, nie daje nam prawa do wyśmiewania takiej osoby z tego powodu, pokazuje też że życie często stawia nas przed ciężkim wyborem, gdzie nie ma dobrej albo złej decyzji, musimy kierować się dobrem własnym, nie patrząc na innych i wybrać najmniejsze zło.

To już ostatnia (jak na razie) wydana w Polsce książka, jaką mam możliwość przeczytać, Matthew Quicka, który w swoich powieściach potrafi wymyślać zarazem dziwne jak i niezwykłe historie. Główna bohaterka "Prawie jak gwiazda rocka" Amber Appleton jest niezwykłą optymistką, która otacza się niezwykłymi przyjaciółmi. A oto kilka przykładów: Chrystusowe Diwy z Korei (CDK) – grupa kobiet, które pochodzą z Korei (jak sama nazwa wskazuje),a Amber uczy je angielskiego; Ojciec Chee (OC) – ksiądz pochodzący również z Korei, przewodzi CDK; Szeregowy Jackson (JC) – starszy mężczyzna, który walczył w Wietnamie; Ty, Jared, Chad i Ricky – kumple z Federacji Fantastycznych Fanatyków Franksa. Każdy z nich jest inny: jeden jeździ na wózku, drugi ma autyzm, a trzeci się jąka. To nie wszyscy przyjaciele Amber, gdyż ma ich o wiele więcej (nawet przyjaźni się z dyrektorem szkoły do której uczęszcza). Aa. I bardzo wierzy w JC. Podobał mi się niezmierny optymizm bohaterki oraz to, że pomimo tragedii jaka ją spotkała, potrafiła odbić się od dna. Wydawnictwo Otwarte postarało się i tłumaczenie jest niezwykłe. Został zachowany naprawdę fajny, lekki, a nawet luzacki, styl (chociaż przyznaje, że czasami irytowało mnie to ciągłe powtarzanie wyrażenia „bez kitu”). Szybko idzie dać się pochłonąć przygodom dziewczyny i jej zadziwiających przyjaciół. Niesamowita książka o sile dobra i wierze w przyjaźń. W dosyć lekki sposób opisuje problemy życiowe. Autor pokazuje też dlaczego warto pozostać sobą (nawet w obliczu tragedii) oraz to, że ważni są w naszym życiu inni ludzie. Czytając książkę można śmiać się razem z bohaterką, by później razem z nią płakać. „Prawie jak gwiazda rocka” jest bardzo dobrą pozycją autora, jednak jak na razie i tak nie przebiło nic „Wybacz mi, Leonardzie”. http://magiczneksiazki.blogspot.com/

Z pozoru normalny dzień, jak każdy inny, nie licząc imprezy, mającej miejsce uprzedniego wieczoru, która to skończyła się... nieprzyjemnie. Po tym, jak Sam wdał się w kłótnię z Haydenem i padło o kilka gorzkich słów za dużo, chłopak decyduje się odwiedzić przyjaciela. Z samego rana. W jego łóżku znajduje jednak bezwładne, zimne ciało... Na szafce nocnej stoi opróżniona butelka i puste opakowanie po lekach psychotropowych. I pendrive z krótkim listem... Skierowanym do niego. A w nim tylko słowa "Dla Sama. Posłuchaj, a zrozumiesz"... Moje oczekiwania wobec "Playlist for the Dead. Posłuchaj, a zrozumiesz" były wysoce... ambiwalentne. Pierwszy raz zetknęłam się z tym tytułem w listopadzie 2015 roku, czyli w momencie wydania jego tłumaczenia na naszym rynku. Mocno mnie wtedy zaintrygował. Tematyka w pełni trafiła w moje gusta, a sam pomysł z playlistą i przeplataniem rozdziałów kolejnymi tytułami piosenek głęboko poruszył duszę muzykoholiczki. Z drugiej strony, opinie na jego temat były w większości negatywne. Spotkałam się też z porównaniami do "13 powodów", co jeszcze mocniej odstręczało. Co prawda, dzieło Jaya Ashera kontemplowałam lata świetlne temu, ale doskonale pamiętam, jak blado wypadło na tle serialu - i to mimo licznych zgrzytów, w tym także momentu kompletnego odklejenia się twórców. Dlatego też latami sukcesywnie powstrzymywałam się od zakupu, aż w końcu uległam instynktowi... I niebiosom niech będą za to dzięki, chwała na wieki, etcetera, etcetera. Dawno nie miałam do czynienia z tak dobrze skrojoną młodzieżówką (kto by się tego spodziewał po osobie, która młodzieżówek zwyczajnie nie czyta) i coś czuję, że będę do niej często wracać. Tak jak na ogół staram się unikać rereadów, tak tutaj będę to robić bezpardonowo, bo dostarczyło mi to nie tyle swego rodzaju rozrywki (dobre sobie),co głębokich refleksji i... chwil ukojenia. Przewrotność losu bywa nieobliczalna, widocznie najlepiej otulają mnie opisy niezaprzeczalnie dołujących tragedii. Hayden nie miał łatwo w życiu. Wygórowane oczekiwania rodziców, którym nie sposób było sprostać, złe stosunki ze starszym bratem, nieustannie się nad nim znęcającym ku uciesze kolegów. Problemy w szkole, nadwaga, wyszydzanie, drwiny i obelgi pod jego kątem. Brak dziewczyny, znajomych, perspektyw i nadziei na lepsze jutro. W zasadzie jedyną osobą, która trzymała go przy życiu, był Sam. A i on w pewnym momencie zaczął się od niego oddalać... Wszystko to - i dużo, dużo więcej (to nigdy nie jest prosta przyczyna) - doprowadziło do ostateczności. Czy to musiało tak się skończyć? Czy może dało się tego uniknąć? Kto zawinił? Nasuwa się wiele pytań, na które nie można udzielić jednoznacznej odpowiedzi... Pełna, oryginalna opinia tutaj: https://www.instagram.com/p/DBc95o2NEVa/?img_index=1

Dość naiwna, średnio napisana, ale też nie najgorzej. Nie ma tu większej głębi. Krótka i przyjemna, całkiem dobrze się czytało. Takie guilty pleasure, dla odmóżdżenia, na poprawę humoru czy chwilę nudy ;) Film był dla mnie zdecydowanie gorszy, ale to kwestia gustu

Cudowna książka z przesłaniem. Gdy ja czytasz przywiązujesz się do głównych bohaterów przezywasz z nimi wzloty i upadki poznajesz ich historie, piękna historie dotykająca mnóstwa istotnych tematów. Wzruszająca aczkolwiek również można się pośmiać i poekscytowac. Orginalna i przepięknie napisana. Warto przeczytać!!!!

4/5 ☀️ ❝Bo kiedy znajdziecie kogoś, kto lubi was za to, jacy jesteście naprawdę, i kogo wy lubicie za to, jaki on jest naprawdę, musicie zrobić wszystko, co w waszej mocy, żeby go nie stracić.❞ ❝W tym świecie ludziom wydaje się, że ukryci za swoimi ekranami i nickami mogą wygadywać okropne rzeczy o kimś, kogo nawet nie znają.❞ ❝Spotkanie z Noah było punktem zwrotnym w moim życiu i teraz wreszcie sama piszę dla siebie scenariusz.❞ Moja przygoda z Girl Online zaczęła się już w gimnazjum. Najpierw przeczytałam drugą część (pierwszą miał już ktoś wypożyczoną 😭 i w bibliotece jej nie było),a później zaczęłam od drugiego tomu. Ten reread przypomniał mi jaki mam sentyment do tej serii ❤️ Na początku miałam taki lekki zastój, dopiero pod koniec września znalazłam czas, żeby na spokojnie czytać. Tak się wciągnęłam, że nawet zerwałam nockę. Kocham za nawiązania do Harry'ego Pottera, Krainy Lodu i Zmierzchu 💙💙 Dzięki rereadzie przypomniałam sobie o tym, że po raz pierwszy spotkałam się z Noahem Flynn w Girl Online, a nie w The Kissing Both XD. Rozdziały są krótkie, więc się czyta książkę w ekspresowym tempie. Lekka, miła i przyjemna młodzieżówka, przy której bardzo miło można spędzić jesienne/zimowe wieczory.

"Zastanawialiście się kiedyś nad wszystkimi wieczorami waszego życia, których nie potraficie sobie przypomnieć? Tak prozaicznymi, że mózg nie zadał sobie trudu, aby je zarejestrować. Setki, może tysiące wieczorów rozpoczęło się i zakończyło, nie pozostawiając żadnego śladu w pamięci. Czy to was nie przeraża? A co, jeśli wasz umysł zapamiętuje te niewłaściwe wieczory?" Opowieść o chłopaku, który w dniu swoich urodzin postanawia zabić swojego najlepszego przyjaciela? Brzmi jak groteskowa opowieść. Nic bardziej mylnego. Niech opis Was nie zmyli - tak naprawdę dostajemy godną uwagi historię poruszającą tematy współczesnego świata. Bolesna, słodko-gorzka i ważna. 9.5/10

Bardzo ciekawy i urozmaicony zbiór dwunastu opowiadań, skierowany głównie do młodzieży, ale niekoniecznie. Dorosłemu też może przypaść do gustu. Opowiadania na wakacje , na lato, na miłość, przerywnik w czytaniu, na gorące romantyczne popołudnie , w poczekalni, pociągu, tam gdzie chcesz. Akurat zdążycie przeczytać choć jedno w wolnej chwili. A potem następne... Po prostu , bierzcie i czytajcie po kolei lub wybierzcie sobie coś od serca. Każde na swój sposób jest oryginalne i urocze. Wszystkie wiąże jeden temat miłość, od tej pierwszej subtelnej ,bezbronnej, najczystszej dziewczyny do chłopaka czy odwrotnie; miłości niespełnionej; bez wzajemności; poprzez zaawansowane związki; ostatnie pożegnanie w szpitalu w postaci spektakularnego cofnięcia się w czasie, coś w rodzaju science fiction; opowiadanie grozy; horror w kinie; miłość tęczowa męska, żeńska; pętla czasowa coś w rodzaju filmu ,, Dzień świstaka’’. W tle zaś prawie każdego pojawia się plaża, ciepłe lub upalne dni, woda, ośrodki wczasowe, baseny kąpielowe, camping, ogniska, wakacje, urlopy, obozy wypoczynkowe, wycieczki motocyklowe, skoki z urwiska, kino letnie. Jest wszystko co zapragniecie brać garściami z pięknych , letnich wakacji i gorącego lata , z miłości. Wszystkie opowiadania są wciągające, o wartkiej akcji, żadnych dłużyzn. Naprawdę chce się czytać. Nawet ja co nie zachwycam się makabrycznymi scenami strachu, z wielkim zainteresowaniem pochłonęłam opowiadanie ,, Ostatni bój w Horrelaksie’’. Jest to podwójny horror, na ekranie i w samym kinie na widowni. Polecam wszystkie opowiadania , co do jednego!

Z początku książka niesamowicie mnie denerwowała. Stała na regale dobre kilka lat kompletnie nie rusza i żałuje, że nie przeczytałam jej kiedyś. Teraz (mając 17 lat) książka jest dla mnie zbyt dziecinna, może po prostu nie moje poczucie humoru? Na pewno byłaby lepsza dla młodszych odbiorców. (Chociaż niektóre sytuacje wydają mi się dość krzywdzące i niepoprawne). Podsumowując, fajna ale dla dzieci.

O tym, że prawdziwych przyjaciół nie kupisz w każdym sklepie z przyjaciółmi. Bohaterami tej książki jest dwóch nastoletnich Willów Graysonów, którzy pewnego dnia wpadają na siebie kompletnym przypadkiem w miejscu, w którym żaden z nich zwykle nie bywa. Samo spotkanie jest zaskakująco mało znaczące, właściwie nie dzieje się wówczas nic przełomowego, a jednak w szerszej perspektywie okazuje się ono dla obu Willów impulsem do tego, żeby spojrzeć z boku na siebie i swoje relacje z innymi, choć oni sami właściwie już do samego końca nie spotykają się ponownie. Obu chłopców łączy to, że są swego rodzaju outsiderami. Pierwszy Will nie lubi być w centrum uwagi, niewychylanie się jest jego strategią na życie, często idzie z prądem, ulegając wpływom innych, bardziej charyzmatycznych osób. Drugi Will jest zbuntowanym nastolatkiem, zmagającym się z depresją (i na mój gust trochę za bardzo celebrującym własny ból istnienia),izolującym się od świata i żyjącym w przekonaniu, że mało kto jest godzien całować go w pierścień. Ciężko tego bohatera polubić (przynajmniej z początku),a nie pomaga fakt, że wydaje mi się trochę "niedopisany", pierwszy Will wydawał mi się jako postać zdecydowanie pełniejszy i lepiej wykreowany. Cała książka jest jedną wielką odą do przyjaźni, a romanse (choć też obecne, w ilości aż dwóch sztuk) są tutaj raczej na drugim planie. Jednym z najważniejszych wątków jest kryzys, który jeden z Willów przeżywa w relacji ze swoim najlepszym przyjacielem. Książka rozprawia się tutaj z taką wizją przyjaźni, według której przyjaciele są głównie publicznością, z którą spędza się wolny czas i którą można odstawić na boczny tor, kiedy pojawia się opcja na związek. Pokazuje przy tym, jak kluczowa jest rola zwykłej szczerej rozmowy i wyraźnego stawiania granic, ale także gotowość do odpuszczania pewnych spraw i akceptowanie siebie nawzajem, bez prób zmieniania kogoś na siłę. Bardzo podobało mi się też podkreślenie tego, że miłość nie jest uczuciem zarezerwowanym tylko dla relacji romantycznych i że przyjaciół też można kochać w zupełnie pozbawiony erotyzmu sposób. Oprócz tego dosyć sporo miejsca zajmuje wątek przygotowywania szkolnego musicalu autorstwa jednego z drugoplanowych bohaterów i opartego o wątki z jego biografii. W tych momentach książka balansuje nieco pomiędzy kampem a kiczem, ale w ogólnym rozrachunku wypada to całkiem przyjemnie, a nieco już dziś zużyte nawiązanie do "Spartakusa" wywołało uśmiech na mej twarzy zgorzkniałego grzyba. Mimo wszystko urocze młodzieżówki są dobre, bo są dobre i urocze, cbdu.

Bardzo pozytywnie się zaskoczyłam. Nie spodziewałam się, że książka mi się spodoba, bo ma swoje lata, a tu proszę... Przede wszystkim bardzo dobrze się ją czytało, historia jest na tyle niekonwencjonalna, że w ogóle nie nudzi. Mogę polecić z czystym sumieniem.

Chociaż na co dzień nie słucham tego typu muzyki, to bardzo lubię i cenię twórczość Eda Sheerana. Może nie wszystkie jego piosenki mi się podobają, ale co jakiś czas wracam do wielu jego utworów z niekłamaną przyjemnością. Przy tym Ed zawsze wydawał mi się wyjątkowo sympatycznym człowiekiem jak na kogoś, kto stał się niesamowicie popularnym muzykiem, który koncertuje na największych światowych stadionach i byłem ciekaw czy faktycznie jest artystą, którego nie skorumpowała popularność, czy to tylko moje wyobrażenie. W końcu znalazłem odrobię czasu, żeby zapoznać się z jego autobiografią. Wybrałem akurat tę pozycję, ponieważ doszedłem do wniosku, że nie ma chyba lepszego sposobu na poznanie danej osoby, niż zapoznanie się z jej przemyśleniami. Do tej książki podchodziłem z lekką obawą, ponieważ według mnie problem z autobiografiami ludzi sławnych jest taki, że paradoksalnie nie zawsze mają oni lub one na tyle ciekawe życie, że jest warte zapoznania się z nim. A przynajmniej nie zawsze życie takich osób jest ciekawe dla mnie, ponieważ nie wszyscy potrafią zajmująco opowiadać o sobie samych. Drugie ryzyko to próba przedstawienia samego lub samej siebie w jak najbardziej korzystnym świetle. Okazało się jednak, że lektura niniejszej książki jest na tyle interesująca i przyjemna, że zmęczenie czułem jedynie pod sam koniec, na szczęście chyba sam Ed wiedział, w którym momencie należy dokonać finalizacji swojej biografii bez niepotrzebnego przeciągania czy przysłowiowego „lania wody”. Recenzowana pozycja jest też o tyle ciekawa, że posiada ona dwóch autorów. Phillip Butah to utalentowany artysta. Namalował on między innymi portret króla Wielkiej Brytanii Karola III, a także jest bliskim przyjacielem Eda Sheerana i odpowiadał za wykonanie okładek do takich jego albumów jak + czy x. Wychodzimy więc poza ramy typowej autobiografii, ponieważ wspólne dzieło wyżej wymienionych artystów jest też świadectwem łączącej ich więzi. Fenomenalne są w tej książce prace Butaha, dysponuje on niezwykle biegłym warsztatem. Jego rysunki przedstawiające Eda są bardzo ładne i zróżnicowane. Przedstawia on swojego przyjaciela na różnych etapach życia i kariery, a wykorzystuje do tego rozmaite środki artystycznego wyrazu, między innymi pastele, akwarele, ołówek grafitowy a nawet węgiel. Poza rysunkami mamy też bardzo dużo zdjęć Eda. Część graficzna recenzowanej pozycji to niezaprzeczalna zaleta tej publikacji. A jaki obraz Eda Sheerana wyłania się z jego narracji na temat samego siebie? Dla mnie przede wszystkim jest to taki prosty chłopak z sąsiedztwa, który już na bardzo wczesnym etapie swojego życia bardzo dobrze wiedział kim chce być i czego pragnie. Podczas lektury parę razy byłem zaskoczony jak ten niepozorny i sympatyczny Brytyjczyk okazał się naprawdę zdeterminowany w dążeniu do celu jakim było pisanie tekstów piosenek i komponowanie do nich muzyki. Najciekawsza jest ta część książki, w której zapoznajemy się z jego życiem zanim osiągnął on sukces i popularność. Droga do sławy była w tym przypadku bardzo długa i polegała na nieustannej pracy, zawieraniu związanych z branżą muzyczną znajomości i koncertowaniu wszędzie tam, gdzie było to możliwe. Podczas czytania czuć, że Ed Sheeran opisuje swoje życie w sposób autentyczny bez przekłamań, nie udaje kogoś kim nie jest, po prostu przelewa na papier to co ma w sercu. Nie jest to też ktoś, kto zmuszałby się do czegoś, czego nie czuje. Dowiemy się też dużo o jego ulubionych twórcach i największych inspiracjach. Natomiast ta część książki, kiedy występuje on z innymi sławnymi artystami i artystkami, a także na wielkich i prestiżowych imprezach jest już, według mnie, dużo mniej interesująca. Odniosłem wrażenie, że Ed przede wszystkim kocha tworzyć, występować przed publicznością też lubi, ale swojej popularności nie opisuje w ciekawy dla mnie sposób, po prostu zaznacza, że było to tak, a nie inaczej. Może też powodem takiego stanu rzeczy jest to, że pozycja ta wyszła już ponad dekadę temu i narracja kończy się mniej więcej po wydaniu jego drugiego albumu studyjnego i występu na koncercie poświęconemu The Beatles. Przez 12 lat odkąd ta książka została wydana to przecież Eda czekała jeszcze masa koncertów, parę wydanych albumów, współpraca z innymi znanymi osobistościami, a także występy w filmach i serialach. Natomiast kilka ostatnich stron tej publikacji to już perspektywa Phillipa Butaha i dowiadujemy się z nich między innymi o metodach jego pracy twórczej, a także relacji jaka łączy go z Sheeranem. Bardzo przyjemna i interesująca lektura. Recenzowana książka ostatecznie okazała się warta przeczytania. Dowiedziałem się z niej dużo ciekawych rzeczy na temat Eda Sheerana: drogi do sukcesu, a także trochę o jego charakterze i osobowości. Jest to dobra pozycja opisująca początki kariery Eda, a dzięki lekturze poznałem też jego przyjaciela, który okazał się bardzo ciekawym artystą. Niniejszą autobiografię polecam, ale nie sądzę, żebym jeszcze kiedyś do niej wrócił. Zwłaszcza, że z upływem lat pojawi się pewnie jeszcze dużo publikacji na temat tego sympatycznego rudowłosego muzyka z Suffolk.

"Panika" to książka YA, czyta się ją przyjemnie i szybko. Tytułowa "Panika" to gra dla maturzystów dość niebezpieczna i ryzykowna. To gra o duże pieniądze....ale czy warto ryzykować życie? Młodzi ludzie uczestniczą w grze z różnych pobudek, jest to zemsta, wyrównanie rachunków, odrzucenie, chęć wyrwania się z małego miasteczka czy sława Wchodząc w grę nie zdają sobie sprawy jaką cenę będą musieli sami zapłacić

Najpierw ukazała się powieść Każdego dnia – historia miłości bardzo nietypowego chłopaka imieniem A. i uroczej, choć mającej swoje problemy Rhiannon. Książka została zekranizowana i uchodzi dziś wśród młodych ludzi za „kultową”. Pewnego dnia to… No, niekoniecznie kontynuacja. Raczej spojrzenie na wydarzenia z oryginału z innej perspektywy. Oczami Rhiannon, przeciętnej amerykańskiej nastolatki z małego miasteczka. Brzmi to jak romans dla młodych czytelników i jest to romans dla młodych czytelników, tyle że bazujący na nietypowym koncepcie. Otóż A. codziennie budzi się w innym ciele. Raz jest mieszkającą w sąsiednim miasteczku zakompleksioną dziewczyną, by dobę później stać się przystojnym chłopakiem z okolicy i następnie zamienić się w przebojową czarnoskórą laskę. Mocno to komplikuje jego życie i utrudnia zakochanie się w kimkolwiek, nie mówiąc o stworzeniu związku. Pewnego dnia poznaje jednak Rhiannon. Chociaż nie, w Pewnego dnia jest przecież odwrotnie. To Rhiannon pewnego dnia nie poznaje swojego irytującego chłopaka, Justina. Przyzwyczajona do jego humorów i niekiedy aroganckiego zachowania, z zaskoczeniem obserwuje trwającą jedną dobę przemianę. Wkrótce dowiaduje się, że spędziła dzień z kimś innym, kto na jeden dzień zajął ciało jej ukochanego. Oczywiście uznaje tę historyjkę za wyssaną z palca i zbyt nieprawdopodobną, by była prawdziwa. Jednak A zamierza jej to udowodnić… Kto czytał część pierwszą, może być rozczarowany – historia niewiele się różni, a wiele scen wręcz się powtarza. Kto nie czytał części pierwszej, spokojnie może sięgnąć po tom drugi i niewiele straci. Powieść Pewnego dnia jest nieźle napisana, dynamiczna, niekiedy nawet zabawna, na pewno też nie stanowi przesłodzonego czytadełka. Może nie jest to literatura wybitna i głęboka, ale na półeczce z napisem „YA” (ang. young adult) na pewno się wyróżnia Więcej recencji: https://zdalaodpolityki.pl/category/ksiazka/ Zapraszam do współpracy autorów i wydawców!