Beatlesi to powieść, która na pierwszy rzut oka opowiada o czterech chłopcach z Oslo. Jednak tak naprawdę jest to książka o dorastaniu, przyjaźni i o tym, jak muzyka potrafi stać się tłem i sensem całego życia. To jedna z najważniejszych książek w dorobku Larsa Saabye Christensena i zarazem jego największy międzynarodowy sukces.
Głównymi bohaterami są Gunnar, Seb, Ola i Kim. Poznajemy ich jako nastolatków w latach 60. XX wieku, gdy świat ogarnia Beatlemania. Muzyka zespołu The Beatles towarzyszy im w codziennym życiu, wyznacza kolejne etapy dorastania, pierwsze miłości, rozczarowania i bunty. Każdy nowy album Wielkiej Czwórki z Liverpoolu staje się dla nich jak znak czasu – przypomina o tym, kim byli i kim chcieliby się stać. Chłopcy chodzą do szkoły, grają w piłkę, kłócą się z rodzicami i próbują odnaleźć swoje miejsce w świecie. Z czasem dorastają. Pojawiają się alkohol, poważniejsze problemy, trudne decyzje i pierwsze bolesne straty. Lata 60. są pełne energii i nadziei. Powoli ten okres ustępuje miejsca bardziej gorzkim latom 70. Kończy się niewinność, a rzeczywistość przestaje być tak kolorowa jak kiedyś.
Największą siłą tej powieści jest pokazanie przyjaźni. Czterech bohaterów różni się charakterami, marzeniami i temperamentem, ale łączy ich silna więź. Razem śmieją się, przeżywają pierwsze miłości i wspólnie mierzą się z problemami. Autor pokazuje jednak, że przyjaźń nie jest czymś łatwym. Wymaga lojalności, wybaczania i zrozumienia. Z czasem okazuje się, że nie każdy potrafi udźwignąć ciężar dorosłości w taki sam sposób.
Muzyka The Beatles w tej książce nie jest tylko dodatkiem. Jest jak piąty bohater. Piosenki pomagają chłopcom wyrazić to, czego nie potrafią powiedzieć wprost. Dają im poczucie wspólnoty i nadziei. Kiedy świat wokół zaczyna się zmieniać i komplikować, muzyka pozostaje czymś stałym.
Autor w piękny sposób pokazuje, że muzyka może ocalić człowieka – dać mu siłę i poczucie sensu. Ale jednocześnie przypomina, że nie zawsze wystarczy, by rozwiązać wszystkie problemy.
Książka jest napisana prostym, przystępnym językiem, ale jednocześnie pełnym emocji. Wiele w niej humoru, szczególnie w opisach młodzieńczych przygód i szkolnych sytuacji. Jednak pod tą lekkością kryje się melancholia i smutek. Christensen bardzo dobrze oddaje klimat Oslo lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych. Miasto jest ważnym tłem wydarzeń – zmienia się razem z bohaterami. Społeczne przemiany i napięcia wpływają na ich życie, pokazując, że dorastanie odbywa się nie tylko w sercu, ale i w konkretnym czasie historycznym.
Beatlesi to powieść uniwersalna. Choć opowiada o konkretnym miejscu i czasie, jej przesłanie jest ponadczasowe. Każdy kiedyś dorastał, każdy miał swoich przyjaciół i swoje „piosenki młodości”. To książka, która przypomina, że młodość jest piękna, ale krucha – i że nie da się jej zatrzymać.
Nie bez powodu powieść została wybrana przez czytelników gazety „Dagbladet” najważniejszą powieścią ostatniego ćwierćwiecza. Zdobyła ogromną popularność w Skandynawii i Niemczech, została przetłumaczona na wiele języków i osiągnęła milionowe nakłady.
Beatlesi to wzruszająca, pełna humoru i nostalgii opowieść o czterech chłopcach, którzy próbują odnaleźć siebie w zmieniającym się świecie. To książka o sile przyjaźni, o dorastaniu i o muzyce, która potrafi nadać sens życiu. Czyta się ją z uśmiechem, ale i z lekkim smutkiem – bo przypomina, że czas płynie szybciej, niż byśmy chcieli.
https://www.instagram.com/pasje_fascynacje_ksiazkowe/
https://pasje-fascynacje-mola-ksiazkowego.blogspot.com/
Nominacja w Plebiscycie 2015 
Szukamy ofert...
OPINIE i DYSKUSJE o książce Ścieżki północy
Po około 80 stronach dałam sobie spokój z dalszym czytaniem.... Znudziła mnie ta książka mimo dobrych opinii. Szkoda.
Po około 80 stronach dałam sobie spokój z dalszym czytaniem.... Znudziła mnie ta książka mimo dobrych opinii. Szkoda.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to"Ścieżki północy" Flanagana to niełatwa lektura. Dużo w niej przemocy, wojennej traumy, zbrodni. Jednak lektura zostawiła we mnie sporo wartościowych przemyśleń.
"Ścieżki północy" Flanagana to niełatwa lektura. Dużo w niej przemocy, wojennej traumy, zbrodni. Jednak lektura zostawiła we mnie sporo wartościowych przemyśleń.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toWspaniała, wielowątkowa, tragiczna powieść. Okrucieństwo wojny, brud, smród, głód, opisany w sposób piękny i poetycki. Ale powieść nie jest tylko o tym, co działo się podczas wojny, w japońskim obozie jenieckim, w którym przebywa Dorrigo Evans. To historia całego życia bohatera - od dzieciństwa po śmierć. To historia o niespełnionej miłości, o pustce, o samotności, ale również o sile przetrwania.
Niezwykłe jest to, w jaki sposób autor opisał dalsze losy, już po wojnie, zarówno Dorriga jak i jego oprawców. Jak mocno wybrzmiały ich światopoglądy.
Jestem zachwycona tą wspaniałą powieścią. Zderzyła mnie z bólem, wyrzuciła ze strefy komfortu. Zostawiła ślad w sercu. Takich powieści sobie i Wam życzę!
Wspaniała, wielowątkowa, tragiczna powieść. Okrucieństwo wojny, brud, smród, głód, opisany w sposób piękny i poetycki. Ale powieść nie jest tylko o tym, co działo się podczas wojny, w japońskim obozie jenieckim, w którym przebywa Dorrigo Evans. To historia całego życia bohatera - od dzieciństwa po śmierć. To historia o niespełnionej miłości, o pustce, o samotności, ale...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJakby powiedział Tata Kazika Staszewskiego losy ludzkie jak rajdy bilardowych kul i pointa według której szukać czegoś przez całe życie i nie znaleźć to i tak lepiej niż znaleźć i zgubić.
Nostalgia bez tanich sentymentów.
Jakby powiedział Tata Kazika Staszewskiego losy ludzkie jak rajdy bilardowych kul i pointa według której szukać czegoś przez całe życie i nie znaleźć to i tak lepiej niż znaleźć i zgubić.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNostalgia bez tanich sentymentów.
Nie może mi wyjść z serca, z pamięci, bardzo nad nią płakałam, wzruszały mnie przeróżne sceny. Nie umiem nazwać tego co mnie tak chwytało za serce, ale zdarza mi się przechodząc przy regale z książkami, zatrzymać się przy niej i po prostu jej dotknąć. Wielka powieść wielkiego pisarza, polecam wysłuchanie jego rozmowy z Agatą Kasprolewicz w podcaście Raport o książkach. Dowiecie się dlaczego napisał tę książkę i skąd wzięła sie jedna z najbardziej przejmujących scen w niej zawartych.
Nie może mi wyjść z serca, z pamięci, bardzo nad nią płakałam, wzruszały mnie przeróżne sceny. Nie umiem nazwać tego co mnie tak chwytało za serce, ale zdarza mi się przechodząc przy regale z książkami, zatrzymać się przy niej i po prostu jej dotknąć. Wielka powieść wielkiego pisarza, polecam wysłuchanie jego rozmowy z Agatą Kasprolewicz w podcaście Raport o książkach....
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPozostaje w pamięci, porusza i wzrusza,zmusza człowieka do głębokich przemyśleń. Polecam.
Pozostaje w pamięci, porusza i wzrusza,zmusza człowieka do głębokich przemyśleń. Polecam.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to“Ścieżki Północy” są dla mnie wyjątkowo ciężkim kalibrem. Z reguły staram się ograniczać lektury skupiające się na tematyce wojny, jednak czasem chęć sięgnięcia po taką książkę jest silniejsza ode mnie. Wiedziałam, że powieść Flanagana jest warta tego wszechobecnego poczucia bezsensu i emocjonalnego dołka. Czytając właśnie takie książki, mamy świadomość, że szczęśliwe zakończenie nie wchodzi w grę. Bezcelowość wojny nie ma tu znaczenia, nie mają go również ludzie. Wojny rządzą się własnymi prawami, nie bacząc na szkody, jakie przy okazji wyrządzają.
Flanagan z pewnością zwraca uwagę na tragedie wielu jednostek. Autor przedstawia różnorodne postacie zarówno z przeciwległej strony barykady, czyli państw Osi, jak i Aliantów, a także cywilów. Każda z perspektyw i pojedynczych historii wnosi coś cennego i daje czytelnikowi nowe spostrzeżenia.
Wiodącą postacią w powieści jest Dorrigo Evans, kolejny młody mężczyzna pochłonięty przez ideę wojny. Jego tragizm został ukazany z wielu stron. Z jednej mierzy się z problemami uczuciowymi i skomplikowanym romansem. Z drugiej strony jest stopniowo wyniszczany w obozie jenieckim prowadzonym przez Japończyków. Są to dwie zupełnie różne i nieporównywalne kwestie, jednak dzięki zestawieniu ich obok siebie ostatecznie spotykamy się w jednym punkcie: psychice i uczuciach Dorriga.
Evans jest wyjątkowo zaangażowanym dowódcą, czuje się odpowiedzialny za innych, a jako lekarz chciałby móc dokonywać cudów. W głębi duszy pozostaje jednak racjonalnym człowiekiem. Obóz jeniecki złamał go, tak jak i wielu innych. Ocalali wyszli z niego jako zupełnie inni ludzie „nieludzie”. Konfrontacja z rzeczywistością była brutalna i udowodniła, że człowiek może opuścić obóz, ale obóz na zawsze pozostaje w człowieku.
Książki takie jak „Ścieżki Północy” sprawiają, że czas się zatrzymuje, a my zatrzymujemy się razem z nim. Po takiej lekturze ciężko jest wrócić do normalności, chociaż może właśnie o to chodzi w takich książkach, a ten moment refleksji jest potrzebny każdemu.
“Ścieżki Północy” są dla mnie wyjątkowo ciężkim kalibrem. Z reguły staram się ograniczać lektury skupiające się na tematyce wojny, jednak czasem chęć sięgnięcia po taką książkę jest silniejsza ode mnie. Wiedziałam, że powieść Flanagana jest warta tego wszechobecnego poczucia bezsensu i emocjonalnego dołka. Czytając właśnie takie książki, mamy świadomość, że szczęśliwe...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMost na rzecz Kwai, Król szczurów opisywały dramat jeńców pod japońskim jażmem, Flanagan dodał do tego tragizm życia tych którzy przetrwali i moralne rozterki oprawców. Do tego autor dodał wątek romantyczny, o którego inspiracji dowiedziałem sie z wywiadu z autorem wysłuchanego przed przeczytaniem książki, więc miałem lekki spoiler. Na okładce jest to przytoczona recenzja, że autor nie popada w sentymentalizm, ale jak dla mnie książka jest bardzo sentymentalna, zwłaszcza ten wątek jak córka sprzedaje trąbkę na której jej ojciec odgrywał pieśń pogrzebową żegnającą każdego zmarłego jeńca i przeżył z nią całą niewolę na wyprzedaży garażowej.
Most na rzecz Kwai, Król szczurów opisywały dramat jeńców pod japońskim jażmem, Flanagan dodał do tego tragizm życia tych którzy przetrwali i moralne rozterki oprawców. Do tego autor dodał wątek romantyczny, o którego inspiracji dowiedziałem sie z wywiadu z autorem wysłuchanego przed przeczytaniem książki, więc miałem lekki spoiler. Na okładce jest to przytoczona...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKsiążka opowiada o losach australijskiego lekarza wojskowego Dorrigo Evansa, który podczas II wojny światowej trafia do japońskiego obozu jenieckiego i wraz z towarzyszami broni bierze udział w budowie słynnej Kolei Birmańskiej.
Powieść w zasadzie ma kilka głównych osi. Najważniejsza, z mojego punktu widzenia jest właśnie ta o obozie jenieckim. To przerażająca, pełna cierpienia, śmierci, nieludzkiej pracy opowieść nie jest tylko historią Australijczyków i Evansa, lecz także ich oprawców - japońskich strażników. Nie jest to oczywiście coś nowego w literaturze, ale Flanagan umieszczając w głównej roli lekarza, dobrze sobie poradził z przedstawieniem trudów obozowego życia, braków medykamentów, głodem, ale także lojalnością i poczuciem koleżeństwa wobec innych żołnierzy.
No, ale dobra, bo zacząłem trochę od środka, bo Evansa poznajemy jako starszego mężczyznę, znanego lekarza, Casanovę, który jednak nie do końca radzi sobie ze swoimi przeżyciami. No i właśnie będziemy dostawać rozmaite retrospekcje. Niektóre można nazwać dość szeroko miłosnymi, dotyczą one chociażby relacji z żoną czy młodości spędzonej na Tasmanii i układom z małżonką wujka. Są już wspomniane wspomnienia wojenne, ale warto też wspomnieć, że chociaż w małym stopniu, to dotyczą także walk na Bliskim Wschodzie. No i Flanagan oddaje też perspektywę innych australijskich żołnierzy oraz japońskich strażników, którzy znajdowali się w obozie jenieckim. Zwłaszcza interesujące jest przedstawienie radzenie sobie z powojennymi traumami, zarówno przez jednych jak i drugich. To też świetne spojrzenie, jak poszczególne wydarzenia mogą być różnie interpretowane przez obie strony sporu.
Muszę też przyznać, że podobał mi się język Flanagana w tej powieści. Jest tu sporo nawiązań do poezji, zarówno tej orientalnej(co jest widoczne choćby w tytule powieści),jak i anglojęzycznej czy nawet starożytnej. Część obozowa jest przejmująca, że aż widzi się bambusy, czuje swąd palonych ciał i słyszy padający deszcz.
Książka opowiada o losach australijskiego lekarza wojskowego Dorrigo Evansa, który podczas II wojny światowej trafia do japońskiego obozu jenieckiego i wraz z towarzyszami broni bierze udział w budowie słynnej Kolei Birmańskiej.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPowieść w zasadzie ma kilka głównych osi. Najważniejsza, z mojego punktu widzenia jest właśnie ta o obozie jenieckim. To przerażająca, pełna...
Zaczęłam lekturę i niemal od razu wiedziałam, że mam do czynienia z monumentalną powieścią przez wielkie P, choć jeszcze wtedy nie wiedziałam, co to będzie dla mnie oznaczać. To historia o wojnie widzianej z kilku perspektyw - o brudzie, głodzie, śmierci i cierpieniu. To bardzo naturalistyczna proza, która nie pozostawia wiele pola wyobraźni, a jednoczenie momentami bywa wyjątkowo poetycka i filozoficzna. To jest wojna, która zostawia blizny na całe życie i już nigdy nie pozwala wrócić do siebie „sprzed”. Kilka scen zostanie ze mną już na zawsze. Po pierwszych 50-100 stronach nie sądziłam, że to napiszę, ale po lekturze całości muszę: „Ścieżki Północy” to coś, to należy przeczytać. Po prostu.
Zaczęłam lekturę i niemal od razu wiedziałam, że mam do czynienia z monumentalną powieścią przez wielkie P, choć jeszcze wtedy nie wiedziałam, co to będzie dla mnie oznaczać. To historia o wojnie widzianej z kilku perspektyw - o brudzie, głodzie, śmierci i cierpieniu. To bardzo naturalistyczna proza, która nie pozostawia wiele pola wyobraźni, a jednoczenie momentami bywa...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to