Na błędach! Poradnik-odradnik

Zaczęło się obiecująco. Wspomnieniami z dzieciństwa, na pewno niebanalnego. Tylko zaczęło, gdyż potem zgorzknienie, wieczne niezadowolenie i wyśmiewanie się z tych, którzy akurat przyszli do głowy, z córki znajomych, z Pudziana bo powiedział "takom", Joanna Krupa to w ogóle jeszcze w pieluchy robiła jak Paulina już coś tam, coś tam, z sąsiadek i jak pisze - ich nudnych mężów, swoich byłych adoratorów, bo np. jeden zamiast Coelho to powiedział Coleho (czy jakoś tak),partnerów swoich koleżanek, wymyślając dla nich przezwiska, znajomej, która chciała w lepszych warunkach poddać się aborcji, z celebrytek i z wielu, wielu innych osób - owinęło się w mroźną kule i z hukiem poturlało na sam dół. Taka ładna kobieta, a taki brzydki charakter. No yntelygentna tylko ona! Czasami można sobie coś pomyśleć, podzielić się spostrzeżeniami z bliskimi, ale żeby tak wywlekać na całą Polskę takie fakty, nie ładnie. I tutaj widzę podobieństwo do ojca. Również krytykował jak popadnie, uważając chyba tylko siebie za wybitnego twórcę. Otóż u Pauliny da się wyczuć podobne wywyższanie się. Nie neguje tekstów Wojciecha Młynarskiego (chociaż piosenkarz z niego był żaden wg. mnie),ale niestety jego ego było za głośne. To samo dzieje się z Pauliną. Całkiem inny mam odbiór Agaty, jej siostry.
Rozdziały, wątki o kocopołach feministycznych darowałam sobie i nie będę się o nich wypowiadać. W pewnym momencie przestałam doszukiwać się jakiejkolwiek wartości. Bo nawet jeśli jest, to otoczona brudem. Słaby ten samorozwój. Słabe to uduchowienie. Afirmacje za bardzo uderzyły do głowy.
Nie rozumiem skąd tyle pozytywnych opinii, chyba na zasadzie - swój do swego ciągnie.
W ogóle nie wiem po co ta książka powstała. I nie chce się wcale dowiadywać. Mówię jej - niedowidzenia.

Zaczęło się obiecująco. Wspomnieniami z dzieciństwa, na pewno niebanalnego. Tylko zaczęło, gdyż potem zgorzknienie, wieczne niezadowolenie i wyśmiewanie się z tych, którzy akurat przyszli do głowy, z córki znajomych, z Pudziana bo powiedział "takom", Joanna Krupa to w ogóle jeszcze w pieluchy robiła jak Paulina już coś tam, coś tam, z sąsiadek i jak pisze - ich nudnych...

Lubię książki Pauliny Młynarskiej, podoba mi się jej cięty język, trafne spostrzeżenia i spojrzenie na świat. Chętnie sięgnę po jej kolejne pozycje.

Lubię książki Pauliny Młynarskiej, podoba mi się jej cięty język, trafne spostrzeżenia i spojrzenie na świat. Chętnie sięgnę po jej kolejne pozycje.

Przeczytałam lata temu, jak książka była nowością - przyciągnęła moją uwagę jakaś jej reklama w internecie. Ta książka była moim pierwszym zetknięciem się z tekstami i osobowością pani Pauliny Młynarskiej. Stała się dla mnie takim niedużym, niepozornie wyglądającym, ale jednak kamieniem milowym na drodze rozwoju własnego światopoglądu. Otworzyła mi oczy na pewne sprawy, których wcześniej nie zauważałam. Dała mi drogowskaz do dalszego samorozwoju. Pani Paulino, serdecznie dziękuję!

Przeczytałam lata temu, jak książka była nowością - przyciągnęła moją uwagę jakaś jej reklama w internecie. Ta książka była moim pierwszym zetknięciem się z tekstami i osobowością pani Pauliny Młynarskiej. Stała się dla mnie takim niedużym, niepozornie wyglądającym, ale jednak kamieniem milowym na drodze rozwoju własnego światopoglądu. Otworzyła mi oczy na pewne sprawy,...

Paulina jest świetna! Z dystansem do siebie i świata opowiada o istotnych wydarzeniach w życiu, swoich "błędach" - wyciągniętych wnioskach. O kobiecej niezależności w myśleniu, działaniu i podejmowaniu decyzji. Nie brak jej szerokiej perspektywy, ciekawych ripost, dobrego humoru, porażek zamienionych w sukces. Inspirująca, niezależna, silna kobieta z wielką emapia, sercem.

Paulina jest świetna! Z dystansem do siebie i świata opowiada o istotnych wydarzeniach w życiu, swoich "błędach" - wyciągniętych wnioskach. O kobiecej niezależności w myśleniu, działaniu i podejmowaniu decyzji. Nie brak jej szerokiej perspektywy, ciekawych ripost, dobrego humoru, porażek zamienionych w sukces. Inspirująca, niezależna, silna kobieta z wielką emapia, sercem.

Ta książka jest dla mnie ważna, bo zainspirowała do zmian w życiu, do wyjścia z marazmu prowadzącemu w dół. Polecam, dużo z niej można wyczytać dla siebie.

Ta książka jest dla mnie ważna, bo zainspirowała do zmian w życiu, do wyjścia z marazmu prowadzącemu w dół. Polecam, dużo z niej można wyczytać dla siebie.

Pani Paulina Młynarska pisze w książce o swoim stylu życia, który wynika z tego, w jakim otoczeniu się wychowywała i jak wyglądała jej młodość. Dla mnie to pełne dystansu spojrzenie na samą siebie, świadomość własnych niedoskonałości i odważne pokazanie tego ludziom jest bardzo cenne. Zdaje mi się, że te umiejętności pozwoliły dziennikarce na życie według własnych zasad.

Pani Paulina Młynarska pisze w książce o swoim stylu życia, który wynika z tego, w jakim otoczeniu się wychowywała i jak wyglądała jej młodość. Dla mnie to pełne dystansu spojrzenie na samą siebie, świadomość własnych niedoskonałości i odważne pokazanie tego ludziom jest bardzo cenne. Zdaje mi się, że te umiejętności pozwoliły dziennikarce na życie według własnych zasad.

Książka na wieczór, ale dla jednego fragmentu trzeba ją przeczytać. Mistrzostwem świata jest rozdział, kiedy autorka charakteryzuje i nazywa typy facetów. Pojawia się diapazon,kolekcjoner torebek, herbaciarz, młynek, człowiek orkiestra, Pinochet lub Fochna. Ubawiłam się nieziemsko!

Książka na wieczór, ale dla jednego fragmentu trzeba ją przeczytać. Mistrzostwem świata jest rozdział, kiedy autorka charakteryzuje i nazywa typy facetów. Pojawia się diapazon,kolekcjoner torebek, herbaciarz, młynek, człowiek orkiestra, Pinochet lub Fochna. Ubawiłam się nieziemsko!

Nie byłam w stanie dokończyć książki. Rozdział o chłopcach/ mężczyznach i dziewczynach/ kobietach mnie wkurzył. Straszna generalizacja, mam wrażenie, że było to klepanie się po pleckach ,,jak to fajnie być dojrzałą kobietą". Wszystko fajnie tylko proszę nie umniejszać męskości młodym z tego względu jak się ubierają czy dlatego, że mają braki w wiedzy ogólnej! Książka w moich oczach mocno przestarzała.

Nie byłam w stanie dokończyć książki. Rozdział o chłopcach/ mężczyznach i dziewczynach/ kobietach mnie wkurzył. Straszna generalizacja, mam wrażenie, że było to klepanie się po pleckach ,,jak to fajnie być dojrzałą kobietą". Wszystko fajnie tylko proszę nie umniejszać męskości młodym z tego względu jak się ubierają czy dlatego, że mają braki w wiedzy ogólnej! Książka w...

Na błędach to bardzo ciekawy poradnik, który jest podzielony na dobre i złe rzeczy. W przypadku pani Młynarskiej przedstawia dwie strony medalu jej całego życia. Opowiada szczegółowo o swoich przeżyciach, powodzeniach, radzi co najlepiej robić by przeżyć życie w pełni szczęśliwie, a także przekazuje swoje myśli jak osiągnąć swój największy sukces i jakimi kryteriami najlepiej się posługiwać by osiągnąć wymarzone szczęście.

Pani Młynarska oprócz historii swojego przeżytego życia porusza bardzo ciekawe tematy, które pokazują jak człowiek powinien się zachować w niektórych momentach. Chłodnym okiem kalkuluje swoje wydarzenia, a także poucza nas byśmy nie popełnili tych samych błędów co ona.

Druga część składa się z odradnika czyli zła strona medalu autorki dotycząca złych wydarzeń, złych postanowień, decyzji, niejasności. Odradnik przekazuje, że każdy ma prawo mylić się, błądzić, źle wybierać, potykać się i ponosić porażki. Bo przecież nie wszyscy widzą tylko w czarnych lub tylko kolorowych barwach. Każde życie pisane jest tak byśmy doświadczyli różnych przeżyć i tych dobrych i tych złych. Autorka pokazuje nam, że nie wszystko co dobre musi akurat takie być, a złe czasami może przerodzić się w coś bardzo dobrego.

Pani Młynarska ma ciekawy światopogląd, poznajemy jej przemyślenia te pozytywne jak i te negatywne. Pomimo, że nie lubię poradników z przyjemnością przeczytałam jej książkę. W niektórych kwestiach (tematach) nie zgadzam się z autorką, ale to sprawa indywidualna każdego czytelnika. Każdy z nas ma prawo do swojego zdania, dlatego szanuję poglądy autorki i jej przemyślenia, zachęcam do lektury bo warto. Gorąco polecam.

T

Na błędach to bardzo ciekawy poradnik, który jest podzielony na dobre i złe rzeczy. W przypadku pani Młynarskiej przedstawia dwie strony medalu jej całego życia. Opowiada szczegółowo o swoich przeżyciach, powodzeniach, radzi co najlepiej robić by przeżyć życie w pełni szczęśliwie, a także przekazuje swoje myśli jak osiągnąć swój największy sukces i jakimi kryteriami...

Nie przypadła mi do gustu, niby luzacka, niby poradnikowa, niby o problemach, ale jednak pretensjonalna. Na pewno nie sięgnę po kolejne pozycje tej Autorki.

Nie przypadła mi do gustu, niby luzacka, niby poradnikowa, niby o problemach, ale jednak pretensjonalna. Na pewno nie sięgnę po kolejne pozycje tej Autorki.