Ostatni Honorowy

Z autorem mam problem, jak z moim zamkiem do bramki na działce.
Zacina się, czasami mam problemy z otwarciem bramy, teraz naoliwiony, niby działa, ale cały czas myślę, jak długo i czy lepiej go nie wymienić.
To samo z autorem, niby przeczytałem sporo jego książek, ciekawe tematy w niektórych włożono sporo pracy w zebranie materiału do książki, ale są -dla mnie - zgrzyty w sposobie przeprowadzania narracji.
Tak jakby, brakowało tej wspomnianej wcześniej oliwy.
Brak w tekście lekkości, płynności, dlatego często sprawia wrażenie wymęczonego, jakby autor bardzo cierpiał przy tworzeniu, chciał jak najlepiej, ale często przedobrzył i wychodzi sztywno, nienaturalnie.
To odczucie subiektywne.
Nie będę zdziwiony, jeśli ktoś ma inne.
6 gwiazdek, dlatego, że od kilku lat czekam na dokończeni serii "Orły na Kremlu" (Moskiewska Ladacznica t.2 ),może finansowo się nie opłacało i autor rzucił się na inne tematy.
Nie lubię na pułkach niedokończonych serii.
P.S. Zmieniłem ocenę z 6 na 2 pkt. po przeczytaniu książki Jacka Piekary "Charakternik " z rekomendacją autora.
Kumoterstwo rozumiem, ale pisania nie na temat i mijania się z prawdą, nie rozumiem.

Z autorem mam problem, jak z moim zamkiem do bramki na działce.
Zacina się, czasami mam problemy z otwarciem bramy, teraz naoliwiony, niby działa, ale cały czas myślę, jak długo i czy lepiej go nie wymienić.
To samo z autorem, niby przeczytałem sporo jego książek, ciekawe tematy w niektórych włożono sporo pracy w zebranie materiału do książki, ale są -dla mnie - zgrzyty w...

Ostateczny podział ról jest raczej przewidywalny ale nie stanowi to bynajmniej problemu. Książka jest świetna, język jest świetny (jak to u Komudy),bohaterowie są z krwi i kości, świetni po prostu. Tu nie ma co opisywać, to trzeba przeczytać. Rzadko mi się to zdarza, ale chętnie wrócę do tej książki.

Ostateczny podział ról jest raczej przewidywalny ale nie stanowi to bynajmniej problemu. Książka jest świetna, język jest świetny (jak to u Komudy),bohaterowie są z krwi i kości, świetni po prostu. Tu nie ma co opisywać, to trzeba przeczytać. Rzadko mi się to zdarza, ale chętnie wrócę do tej książki.

Ta książka to prawdziwa uczta historyczno-kryminalna. Pojedynki są tak realistyczne i krwawe że aż prosi się o film na jej podstawie. Pan Komuda stworzył prawdziwą perełkę dla miłośników walki białą bronią. Od tej książki ciężko się oderwać. Polecam bo naprawdę warto po nią sięgnąć.

Ta książka to prawdziwa uczta historyczno-kryminalna. Pojedynki są tak realistyczne i krwawe że aż prosi się o film na jej podstawie. Pan Komuda stworzył prawdziwą perełkę dla miłośników walki białą bronią. Od tej książki ciężko się oderwać. Polecam bo naprawdę warto po nią sięgnąć.

Książka dla mnie bardzo nie równa. Do 1/3 czyta się ją dość ciężko i nudnawo, jednak potem jest coraz lepiej. Finał też jest zaskakujący i grający na emocjach. Na dodatek zakończenie daje do myślenia, zwłaszcza że pozycja jest częstościowo oparta na faktach...

Dla kogoś kto pasjonuje sie akcjami szpiegowskim oraz związana z tym polityka polecam :)

Książka dla mnie bardzo nie równa. Do 1/3 czyta się ją dość ciężko i nudnawo, jednak potem jest coraz lepiej. Finał też jest zaskakujący i grający na emocjach. Na dodatek zakończenie daje do myślenia, zwłaszcza że pozycja jest częstościowo oparta na faktach...

Dla kogoś kto pasjonuje sie akcjami szpiegowskim oraz związana z tym polityka polecam :)

Jest to pierwsza powieść Jacka Komudy, po jaką sięgnęłam, a stało się tak przede wszystkim przez wzgląd na tematykę, którą porusza, gdyż o szermierce sportowej nie ma do wyboru zbyt wielu powieści. Dodatkowo opowieść cofa czytelnika w czasy PRL i przedstawia rzeczywistość sportu w tym okresie, co stanowi spory plus. Fabuła jest ciekawa i momentami nawet potrafi zaskoczyć, niestety pewne elementy związane z głównym bohaterem odrobinę zgrzytają, a samo zakończenie wręcz puszcza poręcz rzeczywistości.
„Ostatni honorowy” to dobra powieść, o nieco wybujałej fabule, którą czyta się szybko, uważam jednak, że jest ona na tyle specyficzna, że wielu osobom może się po prostu nie spodobać. Osobiście nie żałuję, że po nią sięgnęłam, chociaż uważam, że mogła zostać lepiej poprowadzona przy zakończeniu.   

Jest to pierwsza powieść Jacka Komudy, po jaką sięgnęłam, a stało się tak przede wszystkim przez wzgląd na tematykę, którą porusza, gdyż o szermierce sportowej nie ma do wyboru zbyt wielu powieści. Dodatkowo opowieść cofa czytelnika w czasy PRL i przedstawia rzeczywistość sportu w tym okresie, co stanowi spory plus. Fabuła jest ciekawa i momentami nawet potrafi zaskoczyć,...

Pan Jacek Komuda - Mistrz opisów walk na miecze, szable i szpady w świetnej formie. Dobra, atrakcyjna powieść sensacyjna, raz po raz przenosząca czytelników z czasów współczesnych, no powiedzmy współczesnych bo główna akcja dzieje się w latach 80- i 90-tych, do przedwojnia. Szybko i dobrze się czyta choć zakończenie wydaje mi się za szybkie i trochę przesadzone.

Pan Jacek Komuda - Mistrz opisów walk na miecze, szable i szpady w świetnej formie. Dobra, atrakcyjna powieść sensacyjna, raz po raz przenosząca czytelników z czasów współczesnych, no powiedzmy współczesnych bo główna akcja dzieje się w latach 80- i 90-tych, do przedwojnia. Szybko i dobrze się czyta choć zakończenie wydaje mi się za szybkie i trochę przesadzone.

Nie przekonałem się do tej książki . Niby oparta na faktach ale nie wciągnęła mnie . Przeczytałem i trochę jestem rozczarowany . Dziwny styl ledwie przeczytałem do końca . Tematyka sportowo - szpiegowsko -sensacyjno -obyczajowa . Dla mnie to za dużo.

Nie przekonałem się do tej książki . Niby oparta na faktach ale nie wciągnęła mnie . Przeczytałem i trochę jestem rozczarowany . Dziwny styl ledwie przeczytałem do końca . Tematyka sportowo - szpiegowsko -sensacyjno -obyczajowa . Dla mnie to za dużo.

Rewalacyjna powieść nieco sensacyjna, nieco przygodowa, nieco historyczna, z romansem, z pojedynkami szermieczymi, porządnymi zwrotami akcji, a także fabułą rozgrywającą się w kilku miastach europejskich. A już wisienką na torcie, jest fakt, zę główny bohater mieszka w moim rodzinnym Piastowie pod Warszawą. Super gdyby ktoś pokusił się o zrobienie z tego mini-serialu choć na pewno to byłoby to tanie.

Rewalacyjna powieść nieco sensacyjna, nieco przygodowa, nieco historyczna, z romansem, z pojedynkami szermieczymi, porządnymi zwrotami akcji, a także fabułą rozgrywającą się w kilku miastach europejskich. A już wisienką na torcie, jest fakt, zę główny bohater mieszka w moim rodzinnym Piastowie pod Warszawą. Super gdyby ktoś pokusił się o zrobienie z tego mini-serialu choć...

Właściwie to w porządku sensacyjniak. Książka zupełnie nie w moim guście literackim, ale ma swoje zalety. Napisana ze znajomością zagadnienia i bez zbędnych konwenansów. Moje pierwsze spotkanie z powieścią Jacka Komudy i jeszcze pewnie sięgnę w przyszłości po tego autora.

Właściwie to w porządku sensacyjniak. Książka zupełnie nie w moim guście literackim, ale ma swoje zalety. Napisana ze znajomością zagadnienia i bez zbędnych konwenansów. Moje pierwsze spotkanie z powieścią Jacka Komudy i jeszcze pewnie sięgnę w przyszłości po tego autora.

Lubię Komudę, nawet bardzo. Ale najlepiej sprawdza mi się jego pióro w książkach typu Diabeł łańcucki, Galeony wojny, albo Zawisza. Nawet Herezjarcha był świetny. Ostatni honorowy jest w porządku, ciekawa lektura i niezła historia - podobno oparta na jakichś tam faktach, choć nie znam tła historycznego tej powieści. Ale brak mi tu tego charakterystycznego dla autora zawadiackiego, aroganckiego, niemal łobuzerskiego stylu, wymyślnych epitetów, awantury i przygody. Oczywiście akcja Ostatniego honorowego dzieje się współcześnie (mniej więcej),więc pewne rzeczy nie miałyby tu racji bytu... Ale i tak jakoś tak dziwnie poważnie jest, jak na Komude. Generalnie to książka jest utrzymana w stylu jakiegoś kryminału, nawet przypominają mi się stare polskie kryminały z czasów PRLu. Tyle, że w tamtych książkach cenzura by wycięła wszystkie bluzgi na komunę. Szybko wchłonąłem lekturę, ciekaw jak to się zakończy... I cóż, w sumie polecam, bo na pewno lepsza to rzecz niż kolejna nudna książka jakiegoś Mroza.

Lubię Komudę, nawet bardzo. Ale najlepiej sprawdza mi się jego pióro w książkach typu Diabeł łańcucki, Galeony wojny, albo Zawisza. Nawet Herezjarcha był świetny. Ostatni honorowy jest w porządku, ciekawa lektura i niezła historia - podobno oparta na jakichś tam faktach, choć nie znam tła historycznego tej powieści. Ale brak mi tu tego charakterystycznego dla autora...