Die italienischen Schuhe

Nie zainteresowała mnie.

Nie zainteresowała mnie.

Przeczytałam chyba wszystkie książki tego autora. Porusza mnie, bawi, uwielbiam normalność i prostotę zawartych historii.

Przeczytałam chyba wszystkie książki tego autora. Porusza mnie, bawi, uwielbiam normalność i prostotę zawartych historii.

Oryginalne miejsce akcji, bezludna szwedzka wyspa, samotnosc i nagle pojawia die dawna milosc. Niestety mialam poczucie wturnosci historii, ale doceniam za plastyczny jezyk.

Oryginalne miejsce akcji, bezludna szwedzka wyspa, samotnosc i nagle pojawia die dawna milosc. Niestety mialam poczucie wturnosci historii, ale doceniam za plastyczny jezyk.

Hmmm… Ta książka bez początku i końca o początkach i końcach porusza moje serce terapeuty i człowieka. Ciekawa i nudna jednocześnie.
Książka o stawaniu się.
A.
——
kazdywaznywdrodze.pl

Hmmm… Ta książka bez początku i końca o początkach i końcach porusza moje serce terapeuty i człowieka. Ciekawa i nudna jednocześnie.
Książka o stawaniu się.
A.
——
kazdywaznywdrodze.pl

Na początku lektury miałam wrażenie, że akcja będzie toczyć się powoli, niemal monotonnie, a bohater ugrzęźnie w codzienności bez większych wydarzeń. Jednak to złudne wrażenie szybko zostało rozwiane – nagle nastąpił całkowity zwrot akcji, który nadał opowieści głębię i zupełnie nową perspektywę.

To książka o starości, która nie jest końcem, ale początkiem rozliczenia się z przeszłością i próbą zrozumienia własnych wyborów. O miłości – tej utraconej, zaniedbanej, ale i tej, która pojawia się nieoczekiwanie, wbrew upływowi lat. O dojrzewaniu, które wcale nie kończy się w młodości, lecz trwa przez całe życie. Autor prowadzi nas przez refleksje nad samotnością, odpowiedzialnością i szansą na odnalezienie siebie nawet wtedy, gdy wydaje się, że jest już za późno.

Ogromnym atutem powieści są również opisy przyrody – surowej, a zarazem pięknej, odgrywającej rolę niemal równorzędnego bohatera. Życie samotne na wyspie, w otoczeniu ciszy, lodu, morza i zmieniających się pór roku, staje się tłem dla wewnętrznej przemiany bohatera i podkreśla uniwersalne przesłanie tej historii.

Mądra, poruszająca, napisana prostym, a jednocześnie pełnym znaczeń językiem. Czytało się ją naprawdę dobrze – z każdą stroną coraz mocniej docenia się subtelność i ciepło, z jakimi ukazano człowiecze słabości oraz nadzieję, że zawsze można coś zmienić.

Na początku lektury miałam wrażenie, że akcja będzie toczyć się powoli, niemal monotonnie, a bohater ugrzęźnie w codzienności bez większych wydarzeń. Jednak to złudne wrażenie szybko zostało rozwiane – nagle nastąpił całkowity zwrot akcji, który nadał opowieści głębię i zupełnie nową perspektywę.

To książka o starości, która nie jest końcem, ale początkiem rozliczenia się...

Bardzo spodobał mi się styl Mankella. Jest bardzo opanowany, powiedziałabym, że nawet zdyscyplinowany, powściągliwy. I choć niekiedy może wydawać się nieco zbyt oszczędny, pozbawiony wszelkich ozdobników czy zbędnych środków wyrazu, tym bardziej pasuje do tej opowieści o starszym człowieku, który najpierw schowany na swojej wysepce unika kontaktów ze światem, a przede wszystkim ze swoimi uczuciami i przeszłością, w której zdarzały mu się czyny godne tchórza czy człowiek nie nazbyt dobrego, potem musi stanąć twarzą w twarz ze swoimi przewinieniami, wziąć za nie odpowiedzialność i rozliczyć się z ludźmi, których skrzywdził. Interesujące było obserwować, jak ten odludek, rzucony w nagły zamęt, jaki zapanował w jego życiu, powoli otwiera się niczym szczeżuja, dopuszcza do siebie emocje i odkrywa, że życie bez innych - ludzi i zwierzaków - to tylko mizerna egzystencja. Spodobała mi się też sama opowieść, w której nie ma bohaterów ani łotrów, tylko zwykli ludzie - ani dobrzy, ani źle, po prostu czasem słabi i zalęknieni, a niekiedy nieoczekiwanie silni i nieustraszeni. Tacy jak my.

Bardzo spodobał mi się styl Mankella. Jest bardzo opanowany, powiedziałabym, że nawet zdyscyplinowany, powściągliwy. I choć niekiedy może wydawać się nieco zbyt oszczędny, pozbawiony wszelkich ozdobników czy zbędnych środków wyrazu, tym bardziej pasuje do tej opowieści o starszym człowieku, który najpierw schowany na swojej wysepce unika kontaktów ze światem, a przede...

Jest klimat w tej książce. Wyspa i pustelnicze życie bohatera, tak opisane, że widzę każdy szczegół. Styl pisania Mankella, który lubię czyli wgląd w duszę i myśli bohatera. Początkowa pustka i brak nadziei ustępuje miejsca pewnej zmianie ...

Jest klimat w tej książce. Wyspa i pustelnicze życie bohatera, tak opisane, że widzę każdy szczegół. Styl pisania Mankella, który lubię czyli wgląd w duszę i myśli bohatera. Początkowa pustka i brak nadziei ustępuje miejsca pewnej zmianie ...

Dobra, skandynawska opowieść na jesienno-zimowe wieczory.

Dobra, skandynawska opowieść na jesienno-zimowe wieczory.

Zaciekawiła mnie literatura skandynawska i to jest jedna z niewielu książek nie-kryminałów z tego obszaru. Ciekawa obyczajowo, bo jednak widać różnice kulturowe między Europą Środkową a skandynawskim podejściem np. do śmierci, do zwierząt czy do relacji międzyludzkich. I choć ta książka w sumie mi się podobała, to raczej dalej nie będę sięgać po kolejne - zbyt szare, zimne i smutne jak dla mnie.

Zaciekawiła mnie literatura skandynawska i to jest jedna z niewielu książek nie-kryminałów z tego obszaru. Ciekawa obyczajowo, bo jednak widać różnice kulturowe między Europą Środkową a skandynawskim podejściem np. do śmierci, do zwierząt czy do relacji międzyludzkich. I choć ta książka w sumie mi się podobała, to raczej dalej nie będę sięgać po kolejne - zbyt szare, zimne...

Przeżywamy cztery pory roku nad obrazowo opisanym północnym Bałtykiem, gdzie samotnie żyje Fredrick, stary już człowiek, skrywający niechcianą przeszłość. Czasem odwiedza go listonosz, przybywający po zalodzonej zatoce oraz zwierzęta, równie stare jak on, pies i kot. Trzeba też wspomnieć o mrówkach, które - o zgrozo - zbudowały mrowisko w pokoju i zajmują coraz większą przestrzeń. I tak pewnie byłoby dalej, gdyby nie przeszłość, która upomina się o poważne jej potraktowanie, pogodzenie się, wybaczenie i naprawę krzywd, a nawet poznanie uczucia, którego nigdy nie doznał. Fredrick podejmuje wyzwanie, chociaż po drodze traci to, co odzyskał, ale zyskuje to co stracił. Przenosi mrowisko w jego naturalne środowisko i robi miejsce w swoim domu i sercu, aby w tytułowych włoskich butach wkroczyć w nowy etap życia, nieważne ile jeszcze potrwa.

Przeżywamy cztery pory roku nad obrazowo opisanym północnym Bałtykiem, gdzie samotnie żyje Fredrick, stary już człowiek, skrywający niechcianą przeszłość. Czasem odwiedza go listonosz, przybywający po zalodzonej zatoce oraz zwierzęta, równie stare jak on, pies i kot. Trzeba też wspomnieć o mrówkach, które - o zgrozo - zbudowały mrowisko w pokoju i zajmują coraz większą...