Żar

Momentami się nudziłam. Monolog głównego bohatera czasem stawał się przyciężkawy i przynudnawy, np. gdy mówił o polowaniach i zwierzynie. Chyba najbardziej podobał mi się początek książki, opis lat młodości i przyjaźni. Tak na prawdę wszystko co było później nie miało swojego finału, co mnie rozczarowało. Liczyłam na jakąś interakcję. Niekoniecznie strzelaninę, bójkę czy coś mocnego, ale jakąkolwiek reakcję. Jedno kluczowe zdanie na koniec, które zamykałoby z przytupem opowieść.

Momentami się nudziłam. Monolog głównego bohatera czasem stawał się przyciężkawy i przynudnawy, np. gdy mówił o polowaniach i zwierzynie. Chyba najbardziej podobał mi się początek książki, opis lat młodości i przyjaźni. Tak na prawdę wszystko co było później nie miało swojego finału, co mnie rozczarowało. Liczyłam na jakąś interakcję. Niekoniecznie strzelaninę, bójkę czy...

Panowie powinni przeczytać tę książkę!

Panowie powinni przeczytać tę książkę!

NIe spodziewałam się, że książka mnie tak wciągnie i będzie trzymać w napięciu, chociaż w większości to monolog bohatera. Książka napisana pięknym językiem i mimo małych rozmiarów jest pełna treści.

NIe spodziewałam się, że książka mnie tak wciągnie i będzie trzymać w napięciu, chociaż w większości to monolog bohatera. Książka napisana pięknym językiem i mimo małych rozmiarów jest pełna treści.

Ależ zakończenie:) Generał jest mistrzem lania wody, więc dla nieodpornych na pewno do porzucenia. Mnie zachwyciła, choć mam poczucie, że dłuższych dywagacji bym chyba nie zniosła. Na szczęście Márai wiedział, kiedy skończyć, dzięki czemu książka pozostaje świetnym zapisem ludzkich myśli, poszukiwań sensu, kluczenia, błądzenia i zataczania kół. A tematem – relacje. Tłem – dwudziestowieczna Europa w rozżarzonym czasie II wojny. Świetna książka!

Ależ zakończenie:) Generał jest mistrzem lania wody, więc dla nieodpornych na pewno do porzucenia. Mnie zachwyciła, choć mam poczucie, że dłuższych dywagacji bym chyba nie zniosła. Na szczęście Márai wiedział, kiedy skończyć, dzięki czemu książka pozostaje świetnym zapisem ludzkich myśli, poszukiwań sensu, kluczenia, błądzenia i zataczania kół. A tematem – relacje. Tłem –...

Krótkie, ale bardzo intensywne. 7+

Krótkie, ale bardzo intensywne. 7+

Dlaczego „Żar”? Szukałem krótkiej klasyki.
Początkowo piękna, intrygująca z czasem stawała się męcząca jak miauczenie kota.
Opis wydawcy jest spoilerem i streszczeniem.
Występuje kilka wzmianek o Polsce.

Dlaczego „Żar”? Szukałem krótkiej klasyki.
Początkowo piękna, intrygująca z czasem stawała się męcząca jak miauczenie kota.
Opis wydawcy jest spoilerem i streszczeniem.
Występuje kilka wzmianek o Polsce.

Lektura na grudniowe spotkanie klubu czytelniczego portalu Hejto.

Dwóch dawnych przyjaciół z C.K. armii, Polak i Węgier, spotyka się u progu II WŚ w dworku tego drugiego by rozliczyć się z przeszłością.

Piosenka Krzysztofa Krawczyka "Mój przyjacielu" w formie powieści.

Nie będę ukrywać, nie cierpię literatury, której autorzy skupiają się przede wszystkim na popisach erudycyjnych, a ciekawą historię traktują raczej jako zbędny dodatek – ja tam uważam, że powinno być zawsze na odwrót. Tutaj pomysł na fabułę był intrygujący, interesująca była dynamika relacji między bohaterami, ciekawie zostało również przedstawione otoczenie, w którym mieszkał Generał, jednak utwór ten lepiej sprawdziłby się jako sztuka teatralna, a nie powieść. Szkoda, że tajemnica, którą chciał wyjaśnić Generał, pozostała nierozwiązana, a Konrad, zamiast odeprzeć zarzuty dawnego przyjaciela, wybrał milczenie - myślę, że powieść bardziej by zyskała, gdyby między mężczyznami doszło do konfrontacji.

Lektura na grudniowe spotkanie klubu czytelniczego portalu Hejto.

Dwóch dawnych przyjaciół z C.K. armii, Polak i Węgier, spotyka się u progu II WŚ w dworku tego drugiego by rozliczyć się z przeszłością.

Piosenka Krzysztofa Krawczyka "Mój przyjacielu" w formie powieści.

Nie będę ukrywać, nie cierpię literatury, której autorzy skupiają się przede wszystkim na popisach...

Wirtuozeria.

Wirtuozeria.

To była moja pierwsza powieść Maraiego. Pewnie na początek mogłem wybrać coś innego. Jednym słowem - nie zrobiła na mnie wrażenia. Dwaj przyjaciele, bracia prawie i kobieta. Wiadomo, co mogło pójść nie tak. Ja w tej powieści nie znalazłem niczego, co by sprawiło, że sięgnę po następną powieś Maraiego.

To była moja pierwsza powieść Maraiego. Pewnie na początek mogłem wybrać coś innego. Jednym słowem - nie zrobiła na mnie wrażenia. Dwaj przyjaciele, bracia prawie i kobieta. Wiadomo, co mogło pójść nie tak. Ja w tej powieści nie znalazłem niczego, co by sprawiło, że sięgnę po następną powieś Maraiego.

Piękna, dojrzała książka o celu w życiu, o tym co nadaje mu sens, o doceraniu do prawdy.

Piękna, dojrzała książka o celu w życiu, o tym co nadaje mu sens, o doceraniu do prawdy.