Aktualności
1915
Wyzwanie czytelnicze lubimyczytać.pl. Temat na październik
We wrześniu czytaliśmy książki Stanisława Lema lub te zainspirowane jego twórczością. W końcu to właśnie w tym miesiącu przypadała w tym...
Najnowsze artykuły
ArtykułyDlaczego poziom czytelnictwa w Polsce nie rośnie? Raport Biblioteki Narodowej
13
ArtykułyWakacje pełne magii - weź udział w akcji recenzenckiej i przenieś się do magicznego świata
1
ArtykułyCzytamy w święta. 3 kwietnia 2026378
ArtykułyWeź udział w konkursie i wygraj pakiet książek Callie Hart!42
Popularne wyszukiwania
Książki i czasopisma
- Wszystkie
- Książki
- Czasopisma
2012
2010
1998
1995
1985
1979
1976
1974
1968
1966
1960
Powiązane treści
Voss Patrick White 
„[…] wszystko było tylko obietnicą”.
Nieuchwytny sens
Zamknięte głowy
Myśli niejasne
Myśli swobodne
I krew wzburzona
Bezkształtna przyszłość
Świat pozorów
Pod sklepieniem ciszy była... pustka.
Patrick White tak, jak protagonista jego Wiwisekcji, został naznaczony piętnem talentu.
To jest maestria. Nie da się przejść obojętnie obok takich fragmentów, jak: „[…] i blady pył snu przysypał jasnobrunatne sztywne postacie” czy „[…] puch białych dusz musnął wilgotną skórę […]”.
I znów trwam niemalże w zachwycie. Tak właśnie, niemalże; bo pierwsza część książki można by rzec, doskonale intrygująca czytała się sama, potem natomiast autor, dążąc do literackiej doskonałości, moim zdaniem przedobrzył; czytanie już tak nie zachwycało, jakby obciążone zbędnym balastem.
Dlatego ode mnie niżej niż Wiwisekcja czy Drzewo człowiecze, ale mocna ósemka.
„Słońce dęło potężnie w złotą trąbę”.
Drzewo człowiecze Patrick White 
(www.bibliotekaswiata.blogspot.com)
Nie sądziłem, że po przeczytaniu czterech książek Patricka White'a - „Węzła”, „Przepaski z liści”, „Wozu ognistego” i najlepszego w jego dorobku „Vossa” (o którym była już mowa w projekcie!) - sięgnę po kolejne jego dzieło, gdy jednak w leśnej wystawce książek (!) znalazłem „Drzewo człowiecze”, prawdziwą cegłę (blisko 600 stron maczkiem),nie było odwrotu. Zwłaszcza, że książka wciąga w typowy dla jego twórczości sposób już od pierwszej strony, by ostatecznie pochłonąć całym stworzonym przez niego światem. To jeden z tych wielkich twórców, którzy potrafią osiągnąć prawdziwą wielkość literatury pisząc o rzeczach pozornie małych – w „Drzewie człowieczym” ten paradoks osiąga chyba największe rozmiary, ale przynosi też największą czytelniczą satysfakcję. To jedna z tych opowieści, w których czujemy, że literacka narracja może opisać cały człowieczy wszechświat – choć fabuła snuje się dość leniwie przez kilkadziesiąt lat życia pary głównych bohaterów, Parkerów, osadników z początku XX wieku, to skupia się na szeregu bardzo wyrazistych epizodów, z których każdy znajduje swoje miejsce w całej opowieści, a żaden wątek czy trop nie zostaną porzucone (fantastyczną klamrą jest motyw z wizytą komiwojażera na początku powieści i tym, jak wątek ten powraca na ostatnich stronach; perełką jest też poruszająca sekwencja wizyty w teatrze, gdy oglądana przez Parkerów inscenizacja „Hamleta” staje się okazją do rozrachunku z własnym życiem, a dla samego pisarza pretekstem do ukazania wpływu sztuki na życie człowieka). Trochę to takie „Noce i dnie” w australijskim buszu – opowieść rozrasta się bowiem do rodzinnej sagi, nie tracąc jednak z oczu swoich bohaterów nawet na chwilę, trochę autorska wersja Księgi Rodzaju (biblijne tropy są zresztą, jak zawsze u White'a, bardzo istotne).
Potężna literatura, niesłusznie dziś zapomniana – ja cieszę się, że mój najlepszy White kazał na siebie tyle czekać i niewykluczone, że sięgnę w takim razie po wszystkie pozostałe jego powieści...
