Rozważna i romantyczna

Rozważna i romantyczna to powieść o ludziach dobrych, choć niedoskonałych. Jane Austen z niezwykłą subtelnością pokazuje świat rozmów, wizyt i balów, w którym dramat nie rozgrywa się w spektakularnych scenach, lecz w listach, spojrzeniach i przemilczeniach. Największą siłą książki jest jej równowaga — to nie opowieść o konflikcie rozsądku z uczuciem, lecz o dojrzewaniu do połączenia obu tych postaw.

Marianne porusza swoją intensywnością i bezbronnością młodości, a jej cierpienie budzi prawdziwe współczucie. Elinor natomiast imponuje godnością i umiejętnością zachowania formy nawet wtedy, gdy sama przeżywa głęboki ból. W miarę lektury widać, że obie siostry przechodzą przemianę: romantyczność uczy się rozwagi, a rozwaga dopuszcza uczucie. To właśnie ta subtelna przemiana nadaje powieści dojrzałość.

Choć świat przedstawiony bywa oderwany od brutalnych realiów epoki i skupia się na problemach klasy uprzywilejowanej, Austen nadaje tym troskom prawdziwy ciężar emocjonalny. Jej największym talentem jest jednak domykanie historii — trzymanie czytelnika w napięciu aż do ostatnich stron i pozostawienie go z poczuciem ładu oraz spokoju.

To powieść stateczna, ale nie chłodna; romantyczna, ale nie egzaltowana. I właśnie w tej harmonii tkwi jej siła.

Rozważna i romantyczna to powieść o ludziach dobrych, choć niedoskonałych. Jane Austen z niezwykłą subtelnością pokazuje świat rozmów, wizyt i balów, w którym dramat nie rozgrywa się w spektakularnych scenach, lecz w listach, spojrzeniach i przemilczeniach. Największą siłą książki jest jej równowaga — to nie opowieść o konflikcie rozsądku z uczuciem, lecz o dojrzewaniu do...

Fenomenalna i ponadczasowa. Dowcipna i aktualna dziś niemal tak samo, jak 200 lat temu, gdy powstawała. Wydaje mi się, że nie muszę dodawać nic więcej. Polecam wszystkim: zarówno miłośnikom klasyki, jak i czytelnikom lubiącym historie o miłości, zdradzie, rozczarowaniu i ludziach: zabawnych, wadliwych i budzących skrajne sympatie czy antypatie.

Fenomenalna i ponadczasowa. Dowcipna i aktualna dziś niemal tak samo, jak 200 lat temu, gdy powstawała. Wydaje mi się, że nie muszę dodawać nic więcej. Polecam wszystkim: zarówno miłośnikom klasyki, jak i czytelnikom lubiącym historie o miłości, zdradzie, rozczarowaniu i ludziach: zabawnych, wadliwych i budzących skrajne sympatie czy antypatie.

„Rozważna i romantyczna” to ostatnia powieść Jane Austen, którą miałam jeszcze do nadrobienia, więc bardzo chciałam ją poznać, jednak przy pierwszej próbie jej czytania zrobiłam DNF, ponieważ nie potrafiłam się w nią wciągnąć i dopiero przy drugiej próbie udało mi się ją dokończyć.

Zdecydowanie nie będzie w ścisłej czołówce moich ulubionych powieści autorki, chociaż bardzo podobało mi się wykreowanie sióstr Dashwood jako tak różnych od siebie i pokazanie, jak odmiennie zachowywały się w podobnych sytuacjach. Doceniam też to, że autorka zawiera w swoich książkach wiele trafnych spostrzeżeń na temat ówczesnego społeczeństwa, które w zabawny sposób punktują jego wady - i w tym tytule również było to widoczne.

Nie usatysfakcjonowała mnie jednak (delikatnie mówiąc) sama fabuła oraz relacje romantyczne, które ostatecznie się ukształtowały w finale, co znacznie obniżyło moją ocenę tej pozycji.
https://www.instagram.com/p/DVOj9IGjF7f/?igsh=eTZnczg2czlhYnVq

„Rozważna i romantyczna” to ostatnia powieść Jane Austen, którą miałam jeszcze do nadrobienia, więc bardzo chciałam ją poznać, jednak przy pierwszej próbie jej czytania zrobiłam DNF, ponieważ nie potrafiłam się w nią wciągnąć i dopiero przy drugiej próbie udało mi się ją dokończyć.

Zdecydowanie nie będzie w ścisłej czołówce moich ulubionych powieści autorki, chociaż bardzo...

Po śmierci pana Dashwooda, jego żona wraz z córkami muszą opuścić rodzinny dom i przenieść się do posiadłości w Barton. Dwie z córek, Eleonora i Marianna, choć różnią się od siebie jak woda i ogień, równie mocno pragną zaznać miłości i szczęścia.
Eleonora, najstarsza z panien Dashwood, określana przed bliskich głosem rozsądku, jest gotowa oddać serce wyłącznie mężczyźnie łagodnemu i odpowiedzialnemu. Marianna zaś, niepoprawna romantyka, marzy o mężczyźnie wrażliwym i szarmanckim. Takim, który czytałby te same lektury, co ona. Najmłodsza z sióstr, czternastoletnia Małgorzata, jest jeszcze zbyt młoda na miłosne uniesienia, lecz zdążyła już przejąć od Marianny jej romantyczne poglądy.
Niestety, światem rządzą nie prawdziwe uczucia, lecz majątek i pozycja społeczna, o czym młode panny Dashwood już wkrótce gorzko się przekonają...

Dopiero odkrywam twórczość Jane Austen. Z jej dorobku miałam przyjemność zapoznać się jak dotąd tylko z "Dumą i uprzedzeniem" i tylko do tego tytułu mogę się w tej recenzji odnieść. Jego lektura, z tego co pamiętam, wydała mi się dużo lżejsza, radośniejsza. Przy lekturze "Rozważnej i romantycznej" towarzyszyło mi przygnębienie, którego (na szczęście) nie doświadczyłam w "Dumie i uprzedzeniu". Tutaj dużo bardziej przejmowałam się losami głównych bohaterek – dwóch sióstr Dashwood – a te niejednokrotnie toczyły się nie po mojej myśli, budziły mój wewnętrzny sprzeciw.

Może sama sobie zaszkodziłam, spodziewając się kolejnej, lekkiej opowieści? Nie powiem jednak, by mi się ona nie podobała. Z pewnością miała w sobie więcej intryg i czarnych charakterów. Tak więc owszem, ogólny nastrój opisanej w "Rozważnej i romantycznej" historii jest nieco inny, niż tego oczekiwałam, ale pozostaje niezmiennie wierny stylowi Austen – bogaty w trafne spostrzeżenia, uniwersalnie życiowy, momentami ironiczny, z portretami bohaterów nakreślonymi zarówno w opisach, jak i w dialogach.

Moim największym problemem z tą historią jest chyba jej zakończenie. Mówiąc krótko, no cóż, nie usatysfakcjonowało mnie ono tak, jak bym sobie tego życzyła. O ile jestem całkiem zadowolona z finału losów Eleonory, o tyle Marianna skończyła z kimś, kto... Och, dość już tych eufemizmów, nie będę owijać w bawełnę. Według mnie Marianna skończyła z kimś, kogo w pewien sposób zmuszona była pokochać. Może z litości, może z braku innych opcji. Nie żebym miała cokolwiek przeciwko temu komuś jako postaci (sprawiał ogólne wrażenie dobrego człowieka),niemniej trudno mi uwierzyć w prawdziwość i wzajemność takich związków. Trzecia z sióstr, Małgorzata (choć można się było tego spodziewać po tytule, w którym wystarczyło miejsca tylko dla dwóch przymiotników),pojawia się tylko epizodycznie. A szkoda, bo brakowało mi pogłębienia jej relacji z Marianną i Eleonorą. Małgorzata sprawiała przy nich wrażenie jakby odseparowanej, niedopuszczalnej do sfery miłosnych rozterek starszych sióstr.

"Rozważna i romantyczna" może i nie będzie moją ulubioną książką, ale na pewno nie będzie też moją ostatnią od Jane Austen. Zostało wiele innych, jeszcze nieodkrytych. Ciekawe, co mi zaoferują.

Po śmierci pana Dashwooda, jego żona wraz z córkami muszą opuścić rodzinny dom i przenieść się do posiadłości w Barton. Dwie z córek, Eleonora i Marianna, choć różnią się od siebie jak woda i ogień, równie mocno pragną zaznać miłości i szczęścia.
Eleonora, najstarsza z panien Dashwood, określana przed bliskich głosem rozsądku, jest gotowa oddać serce wyłącznie mężczyźnie...

[...]
Pieniądze mogą dać szczęście tylko tam, gdzie nie może ono przyjść z innego źródła.
[...]
Nieśmiałość to skutek poczucia własnej niższości.

𝐙 𝐂𝐘𝐊𝐋𝐔 "𝐎𝐂𝐀𝐋𝐈Ć 𝐎𝐃 𝐙𝐀𝐏𝐎𝐌𝐍𝐈𝐄𝐍𝐈𝐀" - 𝗞𝗟𝗔𝗦𝗬𝗞𝗔 🎧📚👩💗
To pierwsza powieść, która w ogóle ujrzała światło dzienne i opublikowana na koszt Autorki pod pseudonimem The Lad.
powieść "Sense and Sensibility" wydana w 1811 roku. Dopiero po sukcesie tej powieści pisarka rozpoczęła pracę nad utworami zaliczanymi do drugiej fazy jej twórczości: Mansfield Park, Emmą i Perswazjam. Pierwsza wersja powieści była na początku zatytułowana "Elinor and Marianne" i została napisana około 1795 roku kiedy Autorka miała zaledwie 19 lat. Myślą przewodnią książki jest kontrast charakterów dwóch sióstr czyli rozważnej Eleonory i romantycznej Marianny. Postacie sióstr miały swój pierwowzór w samej Jane Austen i jej siostrze Cassandrze, przy czym autorka siebie samą przedstawiła jako tę uczuciową. Jednak w ostatecznej wersji powieści charaktery obu bohaterek są już bardziej skomplikowane.
𝐂𝐙𝐘𝐓𝐀𝐉𝐂𝐈𝐄 - 𝐒Ł𝐔𝐂𝐇𝐀𝐉𝐂𝐈𝐄 𝐊𝐋𝐀𝐒𝐘𝐊Ę ⵑ 𝐙𝐀𝐖𝐒𝐙𝐄 𝐖𝐀𝐑𝐓𝐎 ⵑ
𝐒𝐙𝐂𝐙𝐄𝐑𝐙𝐄 𝐏𝐎𝐋𝐄𝐂𝐀𝐌 ⵑ

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
𝐃𝐋𝐀 𝐂𝐈𝐄𝐊𝐀𝐖𝐒𝐊𝐈𝐂𝐇 :
Prawdopodobnie pierwszego wydanego przekładu na języku polski dokonała Janina Sujkowska (Wydawnictwo Współczesne, 1934). Książka nosiła tytuł Rozsądek i uczucie, przy nazwisku tłumaczki widnieje dopisek „przekład autoryzowany”. Następne tłumaczenie, autorstwa Anny Przedpełskiej-Trzeciakowskiej, ukazało się w 1977 roku nakładem Spółdzielni Wydawniczej „Czytelnik”. Po roku 1990 powieść była wznawiana wielokrotnie, z reguły w tłumaczeniu Anny Przedpełskiej-Trzeciakowskiej, choć Wydawnictwo Zielona Sowa korzysta z przekładu Michała Filipczuka (edycja pod tytułem Rozsądek i romantyczność, 2003).
dod. info. z wiki.

[...]
Pieniądze mogą dać szczęście tylko tam, gdzie nie może ono przyjść z innego źródła.
[...]
Nieśmiałość to skutek poczucia własnej niższości.

𝐙 𝐂𝐘𝐊𝐋𝐔 "𝐎𝐂𝐀𝐋𝐈Ć 𝐎𝐃 𝐙𝐀𝐏𝐎𝐌𝐍𝐈𝐄𝐍𝐈𝐀" - 𝗞𝗟𝗔𝗦𝗬𝗞𝗔 🎧📚👩💗
To pierwsza powieść, która w ogóle ujrzała światło dzienne i opublikowana na koszt Autorki pod pseudonimem The Lad.
powieść "Sense and Sensibility" wydana w 1811 roku. Dopiero po...

Jane Austen, podobno nie wypada nie znać, nie czytać. No, to prawda, ale ja nie z tych, które robią to, co wypada. Prawdopodobnie gdyby nie Dyskusyjny Klub Książki, to wciąż bym nie przeczytała. A byłoby wtedy szkoda. Jane Austen pisze "w swojej epoce" i pisze językiem tak pięknym, że lektura była dla mnie ogromną przyjemnością. Samo delektowanie się słowem już by wystarczyło, żeby ocenić tę książkę dobrze. A to jeszcze nie koniec. Drugim aspektem, który mnie zachwycił jest studium epoki. Pięknie autorka oddała nastroje społeczne, zwyczaje i konwenanse. Co prawda dzisiaj nie zdałyby one egzaminu, chociaż z drugiej strony wcale niemało ludzi o podobnych poglądach. I szczerze mówiąc, przydałoby nam się dzisiaj trochę tamtejszej elegancji w zachowaniu. Piękne.

Jane Austen, podobno nie wypada nie znać, nie czytać. No, to prawda, ale ja nie z tych, które robią to, co wypada. Prawdopodobnie gdyby nie Dyskusyjny Klub Książki, to wciąż bym nie przeczytała. A byłoby wtedy szkoda. Jane Austen pisze "w swojej epoce" i pisze językiem tak pięknym, że lektura była dla mnie ogromną przyjemnością. Samo delektowanie się słowem już by...

Nadal (jak to u Austin) o przewrotności losu ... o niespodziewanych (czasem bardzo raniących) wydarzeniach...

Jaką więc postawę przyjąć, czy lepiej być rozważną czy romantyczną? Co może nas ochronić przed cierpieniem...

O wadze wsparcia i potrzebie bratniej duszy w sytuacji smutku...

... Dziś już klasyczna pozycja, dla miłośników gatunku!

Nadal (jak to u Austin) o przewrotności losu ... o niespodziewanych (czasem bardzo raniących) wydarzeniach...

Jaką więc postawę przyjąć, czy lepiej być rozważną czy romantyczną? Co może nas ochronić przed cierpieniem...

O wadze wsparcia i potrzebie bratniej duszy w sytuacji smutku...

... Dziś już klasyczna pozycja, dla miłośników gatunku!

Wciągająca, zabawna, ukazująca uroki 18sto wiecznej Anglii i niuanse tamtejszego społeczeństwa. Z humorem o pieniądzach, małżeństwach dla pieniędzy i pozycji społecznej.

Wciągająca, zabawna, ukazująca uroki 18sto wiecznej Anglii i niuanse tamtejszego społeczeństwa. Z humorem o pieniądzach, małżeństwach dla pieniędzy i pozycji społecznej.

Lubię Jane Austen, jej książki są dla mnie otulacjące, bezpieczne, łatwe do czytania

Lubię Jane Austen, jej książki są dla mnie otulacjące, bezpieczne, łatwe do czytania

Duma i Uprzedzenie bardziej mi się podobały. Od połowy książki, mniej więcej od wyjazdu dziewcząt do Londynu akcja bardzo się ciągnęła. Przyznam też, że zakończenie (końcowe pary) mnie rozczarowało. Niektóre fragmenty ciężkostrawne dla współczesnego czytelnika, ale dobrze czasem sięgnąć po klasykę.

Duma i Uprzedzenie bardziej mi się podobały. Od połowy książki, mniej więcej od wyjazdu dziewcząt do Londynu akcja bardzo się ciągnęła. Przyznam też, że zakończenie (końcowe pary) mnie rozczarowało. Niektóre fragmenty ciężkostrawne dla współczesnego czytelnika, ale dobrze czasem sięgnąć po klasykę.