Szturm i Grom

Ciekawy świat, fajny pomysł na historię, ale bardzo źle i ciężko mi się to czytało, akcja się wlecze, główna bohaterka jest bez wyrazu i relacje między bohaterami są toksyczne.

Ciekawy świat, fajny pomysł na historię, ale bardzo źle i ciężko mi się to czytało, akcja się wlecze, główna bohaterka jest bez wyrazu i relacje między bohaterami są toksyczne.

Drugi tom trylogii to klasyczny przypadek „środkowej części” – akcja zwalnia, by dać miejsce na zbudowanie dodatkowych wątków. Przez długi czas miałem wrażenie, jakbym czytał coś pomiędzy epilogiem „Cienia i kości” a prologiem finału. Fabuła niby idzie do przodu, ale przez sporą część książki nie do końca czuć, dokąd właściwie zmierza – poza oczywiście, zaczętym w pierwszym tomie, zbieraniem kolejnych MacGuffinów.

Bohaterowie teoretycznie zyskują głębię, ale mam wrażenie, że autorka trochę się z tym siłuje. Najbardziej widać to po Alinie, która potrafi zmieniać swoje nastawienie z rozdziału na rozdział, żeby finalnie wrócić do punktu wyjścia. Trudno było mi złapać z nią stabilną więź. Wspomniana głębia nie dotyczy Mala, który niestety dalej jest płaski.

Za to drugoplanowe postacie robią robotę. Stormhund kradnie sceny, wnosi energię i luz, którego tej historii momentami brakuje. W ogóle mam wrażenie, że postacie, których nie trzeba na siłę „komplikować”, wypadają tu najlepiej. Nawet antagonista – mimo prostoty – działa, bo jest konsekwentny w swojej roli.

Sam pomysł na rozwój świata idzie w dobrą stronę. Dochodzi więcej polityki, trochę religii, pojawia się większe zagrożenie w tle, a motyw armii potworów brzmi naprawdę obiecująco. Problem w tym, że – podobnie jak w pierwszym tomie – kluczowe rzeczy dzieją się za szybko. Znowu miałem poczucie, że kilka dodatkowych rozdziałów pozwoliłoby tej historii lepiej zadziałać.

A mimo to, ponownie czytało mi się zaskakująco dobrze. Dalej jest ta lekkość stylu Bardugo, przez którą strony same się przewracają. I chociaż mam sporo zastrzeżeń, to i tak mam ochotę sięgnąć po trzeci tom – chcę zobaczyć, dokąd to wszystko finalnie zmierza.

Drugi tom trylogii to klasyczny przypadek „środkowej części” – akcja zwalnia, by dać miejsce na zbudowanie dodatkowych wątków. Przez długi czas miałem wrażenie, jakbym czytał coś pomiędzy epilogiem „Cienia i kości” a prologiem finału. Fabuła niby idzie do przodu, ale przez sporą część książki nie do końca czuć, dokąd właściwie zmierza – poza oczywiście, zaczętym w pierwszym...

Zawiodłam się, to było niestety nudne a Mal przypomniał mi dlaczego za nim nie przepadam. Zbyt dużo rozważań za mało akcji chociaż działa się w wielu miejscach niezbyt mnie wciągnęła. Sturmhond trochę to ratował nastawieniem i humorem.

Zawiodłam się, to było niestety nudne a Mal przypomniał mi dlaczego za nim nie przepadam. Zbyt dużo rozważań za mało akcji chociaż działa się w wielu miejscach niezbyt mnie wciągnęła. Sturmhond trochę to ratował nastawieniem i humorem.

Oblężenie i nawałnica autorstwa Leigh Bardugo to drugi tom z Uniwersum Griszów. Dalszy ciąg niesamowitych przygód Aliny Starkow, griszki, przywoływaczki słońca w niezwykłym świecie fantasy stworzonym przez autorkę. Jak poradzi sobie z intrygami dworu i komu zaufa a komu nie? Wszystkiego dowiecie się sami gdy przeczytacie tą część. Ja powiem tylko że na pewno nie jest nudno. Dużo się dzieje więc fajnie się czyta.

Oblężenie i nawałnica autorstwa Leigh Bardugo to drugi tom z Uniwersum Griszów. Dalszy ciąg niesamowitych przygód Aliny Starkow, griszki, przywoływaczki słońca w niezwykłym świecie fantasy stworzonym przez autorkę. Jak poradzi sobie z intrygami dworu i komu zaufa a komu nie? Wszystkiego dowiecie się sami gdy przeczytacie tą część. Ja powiem tylko że na pewno nie jest nudno....

Dla kogoś, kto dopiero zaczyna przygodę z Young Adult Fantasy, ta książka jest jak jazda bez trzymanki.
• ​ Pojawienie się Sturmhonda to strzał w dziesiątkę. Wnosi on do historii humor i pewność siebie, której brakowało w pierwszym tomie.
• ​ Nie siedzimy już tylko w pałacu. Mamy bitwy morskie, latające statki i polowanie na legendarnego potwora. To robi wrażenie!
• ​ Rozterki Aliny między lojalnością wobec Mala a potęgą, którą oferuje jej mrok, są angażujące i łatwe do zrozumienia.


Jeśli jesteś weteranem i wkręciłeś się w fabułę na Tolkienie, Sandersonie czy Abercrombiem, zauważysz szwy, którymi zszyta jest ta opowieść.
• ​ Fabuła momentami grzęźnie w miejscu. Alina spędza dużo czasu na rozmyślaniu o swoich mocach, zamiast faktycznie ich używać.
• ​ Weteran może przewracać oczami na to, że każdy przystojny i potężny mężczyzna w tej książce nagle interesuje się Aliną. To klasyczny motyw „Wybranej”, który bywa męczący.
• ​ Dla doświadczonego czytelnika postać Mala bywa frustrująca. Jego zazdrość i brak zrozumienia dla odpowiedzialności Aliny sprawiają, że staje się kotwicą ciągnącą fabułę w dół.
​

Dla kogoś, kto dopiero zaczyna przygodę z Young Adult Fantasy, ta książka jest jak jazda bez trzymanki.
• ​ Pojawienie się Sturmhonda to strzał w dziesiątkę. Wnosi on do historii humor i pewność siebie, której brakowało w pierwszym tomie.
• ​ Nie siedzimy już tylko w pałacu. Mamy bitwy morskie, latające statki i polowanie na legendarnego potwora. To robi wrażenie!
• ​...

„Oblężenie i Nawałnica” jest tak samo dobre jak „Cień i Kość”. Subiektywnie mogę śmiało stwierdzić, że nie ma w tej książce słabych fragmentów. Bardzo chętnie po nią sięgałam.

Postać Nikołaja jest bardzo ciekawa i barwna, nieco inna niż ta w serialu. Alina znów przechodzi zmianę - zdaje sobie sprawę, że moc Przywoływaczki Słońca czyni ją inną, a narastające objawienia Zmrocza tylko potęgują jej stan. Nie śpi, popada w paranoję, jest nerwowa i narasta w niej rutyna. A przede wszystkim, pożąda większej potęgi, aby pokonać wroga. Przez to wpada w konflikt z Malem, który odreagowuje ich kłótnię jak mężczyzna w opisanych czasach.

Dostajemy również fragment o Genyi, co prawda krótki, ale dobrze nakreślający jej historię w Małym Pałacu.

Podobnie jak pierwsza część - druga napisana jest lekko, sprawnie i zachęcająco do dalszego czytania.

„Oblężenie i Nawałnica” jest tak samo dobre jak „Cień i Kość”. Subiektywnie mogę śmiało stwierdzić, że nie ma w tej książce słabych fragmentów. Bardzo chętnie po nią sięgałam.

Postać Nikołaja jest bardzo ciekawa i barwna, nieco inna niż ta w serialu. Alina znów przechodzi zmianę - zdaje sobie sprawę, że moc Przywoływaczki Słońca czyni ją inną, a narastające objawienia...

EJ SUPER ogolnie plot twisty mniam, poczatkowo to mnie alina z malem denerwowali, ale pozniej git

EJ SUPER ogolnie plot twisty mniam, poczatkowo to mnie alina z malem denerwowali, ale pozniej git

Lubię książki przygodowe z dawką religii. Jak Diuna. Ta jest w innym stylu, ale fajnie rozpracowuje te sprawy. Tom drugi lepszy od pierwszego i tym bardziej trzeba go przeczytać.

Lubię książki przygodowe z dawką religii. Jak Diuna. Ta jest w innym stylu, ale fajnie rozpracowuje te sprawy. Tom drugi lepszy od pierwszego i tym bardziej trzeba go przeczytać.

Genialna książka!

Genialna książka!

Świetna książka!

Świetna książka!