Jakub Ćwiek przyzwyczaił nas do bycia literackim kameleonem, ale w „Paniach czarownych” wchodzi na terytorium, które zdaje się być mu wyjątkowo bliskie – na pogranicze thrillera, horroru i mrocznej baśni osadzonej w realiach polskiej prowincji. Moja ocena to mocne 8/10. To książka gęsta od emocji, która zamiast tanich chwytów jump scare, serwuje nam powolne, duszne osaczanie przez tajemnicę, która korzeniami sięga głębiej, niż ktokolwiek chciałby przyznać.
Akcja powieści przenosi nas do Głuchołaz – miejsca, które w wizji Ćwieka staje się niemal żywym organizmem. Główna bohaterka, Ewa, wraca w rodzinne strony po latach, by zmierzyć się z przeszłością, która nigdy o niej nie zapomniała. Punktem wyjścia jest legenda o czarownicach, ale autor sprawnie wywraca ten motyw na drugą stronę. Tu czary nie są kociołkiem z eliksirem; to raczej atawistyczna siła, kobieca solidarność i ból przekazywany z pokolenia na pokolenie.
Kluczowe wydarzenia koncentrują się wokół serii niewytłumaczalnych zniknięć i wypadków, które lokalna społeczność stara się za wszelką cenę zracjonalizować lub przemilczeć. Ewa, próbując odkryć prawdę o swojej rodzinie, wchodzi w sam środek konfliktu między tym, co nowoczesne, a tym, co pierwotne i ukryte w cieniu okolicznych lasów.
To, co w „Paniach czarownych” uderza najbardziej, to niesamowita atmosfera. Ćwiek buduje napięcie poprzez detale: zapach wilgoci, szept wiatru w koronach drzew i spojrzenia sąsiadów, w których czai się wyrzut.
Rehabilitacja czarownic: Autor oddaje głos kobietom. Pokazuje, że łatka „czarownicy” była często sposobem na uciszenie tych, które nie pasowały do schematu, były zbyt silne lub zbyt niezależne. To ważny, feministyczny podtekst, który nadaje książce głębi.
Małomiasteczkowość: Ćwiek fenomenalnie portretuje duszność małych społeczności, gdzie każdy każdego zna, a stare urazy pielęgnuje się niczym najcenniejsze relikwie.
Język: Styl jest mięsisty, obrazowy, a jednocześnie pozbawiony zbędnych ozdobników, co idealnie pasuje do mrocznego nastroju opowieści.
Mimo że tempo akcji bywa momentami nierówne, a niektóre wątki rozwiązują się nieco zbyt pospiesznie, „Panie czarowne” to jedna z ciekawszych pozycji w dorobku Ćwieka. To opowieść o tym, że największe potwory nie mieszkają pod łóżkiem, ale w ludzkiej pamięci i w braku akceptacji dla inności.
Jeśli szukasz lektury, która sprawi, że podczas wieczornego spaceru po lesie zaczniesz nasłuchiwać szeptów spomiędzy drzew, ta książka jest dla Ciebie. To dojrzała, przemyślana proza, która udowadnia, że polska literatura grozy ma się świetnie, gdy dotyka tematów bliskich ziemi i ludzkiej naturze. Idealna lektura na jesienne wieczory, gdy granica między światami staje się cieńsza.
Szukamy ofert...
Opinie i dyskusje o książce Złodziej dusz
Poprawiona wersja, jest duuuużo lepsza, bez tych tekstów, jaka ta Dora jest naj.
Wiem że tym razem skończę tą serię.
Poprawiona wersja, jest duuuużo lepsza, bez tych tekstów, jaka ta Dora jest naj.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toWiem że tym razem skończę tą serię.
Świat fantasy i równoległy, a może bardziej nadziemny - świat zwykłych ludzi. Do tego kryminał! Dlaczego ocena przeciętna? Z dwóch powodów: po pierwsze nie znoszę, kiedy w książce niezwiązanej z takim tematem są wtręty polityczne, a tu ich wiele. Po drugie - relacja z Mironem - totalna dziecinada. Reszta na bardzo duży plus.
Świat fantasy i równoległy, a może bardziej nadziemny - świat zwykłych ludzi. Do tego kryminał! Dlaczego ocena przeciętna? Z dwóch powodów: po pierwsze nie znoszę, kiedy w książce niezwiązanej z takim tematem są wtręty polityczne, a tu ich wiele. Po drugie - relacja z Mironem - totalna dziecinada. Reszta na bardzo duży plus.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo tonie sądziłam, że będzie tu tyle smutu :(
nie sądziłam, że będzie tu tyle smutu :(
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toSuper książka
Super książka
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toSuper polecam. Trochę słowiańskie
Super polecam. Trochę słowiańskie
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMnie ta seria Dory Wilk poprostu pochłonęła :) Jedna z najlepszych fantasy jakie kiedykolwiek przeczytałam, fabuła, akcja, detale, magia i moc Dory! Cudo nie książka, musiałam sobie dawkować kolejne tomy, żeby całkowicie nie zatracić sie tym świecie magii, wilków, wampirów i love ;D Dziekuje pani Aneto ! Jesteś wielka!
Mnie ta seria Dory Wilk poprostu pochłonęła :) Jedna z najlepszych fantasy jakie kiedykolwiek przeczytałam, fabuła, akcja, detale, magia i moc Dory! Cudo nie książka, musiałam sobie dawkować kolejne tomy, żeby całkowicie nie zatracić sie tym świecie magii, wilków, wampirów i love ;D Dziekuje pani Aneto ! Jesteś wielka!
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPisanie tej recenzji zajęło mi bardzo dużo czasu. Z jednej prostej przyczyny: rozczarowałam się tą książką.
Pierwszą książką Autorki, jaką przeczytałam była “Katia. Cmentarne love story” i po niej chciałam sięgnąć po więcej. Spodobał mi się świat, zaintrygowała mnie postać Dory, która przewijała się gdzieś tam w tle od czasu do czasu. Jednak kiedy zaczęłam słuchać “Złodzieja dusz”... niestety często się dziwiłam i nie było to zdziwienie pozytywne.
Główna bohaterka, (Teo)Dora Wilk jest policjantką, która zdecydowanie nie lubi przestrzegać prawa. Butna, arogancka i bardzo dominująca, najpierw bije, a potem zastanawia się, czemu. Wypowiada się z patosem, który nie pasuje do sytuacji, ani… do niej samej. Miałam chwilami wrażenie, jakby nigdy nie brała pod uwagę własnej porażki albo potknięcia, zwłaszcza mam tu na myśli problem, jakiemu musiała podołać na komisariacie.
Jednak wcale nie to zmęczyło mnie podczas czytania. Tu swoją rolę odegrały niebywale częste nawiązania do seksualności i intymności. Rozumiem, bohaterka w ten sposób ładowała bateryjki, ponieważ miała w żyłach domieszkę krwi bogini płodności - nie ma sprawy, usprawiedliwiona. Jednak ten motyw przewija się po kilka razy na rozdział, a ja czułam się nim po prostu przeładowana. Niezależnie od świata, w jakim znajdowaliśmy się z bohaterami, można w zasadzie powiedzieć, że właśnie wokół tego tematu wszystko się kręciło.
Jeszcze jedną rzeczą, na którą chcę zwrócić uwagę, choć nie jest to zarzut ani pochwała, jest stworzenie postaci aniołów i diabłów, które… niekoniecznie są zgodne z tym, co pokazuje religia. Lucyfer, który jest hojnym i kochanym dziadkiem, a archaniołowie, którzy przerzucają się wzajemnie cytatami z Biblii, starający się, jak ludzie wierzący, domyślić, czego Bóg chce, a czego nie - choć przecież powinni to wiedzieć.
Jedno jest pewne, można zauważyć, że Autorka na przestrzeni lat pisze coraz lepiej - i jest to coś, z czego można się tylko cieszyć. Nie sądzę jednak, żebym wróciła do samej serii z Dorą Wilk. Chociaż nie wykluczam powrotu do Thornu.
Pisanie tej recenzji zajęło mi bardzo dużo czasu. Z jednej prostej przyczyny: rozczarowałam się tą książką.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPierwszą książką Autorki, jaką przeczytałam była “Katia. Cmentarne love story” i po niej chciałam sięgnąć po więcej. Spodobał mi się świat, zaintrygowała mnie postać Dory, która przewijała się gdzieś tam w tle od czasu do czasu. Jednak kiedy zaczęłam słuchać...
Oglądaliście Złe Książki od Opydo?
To jest właśnie taka Prawie Zła Książka. Prawie bo jakieś tam szczątki fabuły ma. Co prawda nie porywające ale bywają nawet interesujące.
Ilość ekspozycji wpychanej mi do gardła przez autorkę była tak przytłaczająca, że miałam ochotę wywalić tą książkę za okno. Nie wspomnę juz o tej nie potrzebnej ekspozycji, która nic kompletnie nie daje i nie zmienia w fabule. Ile razy sobie pomyślałam "Ludzie tak ze sobą nie rozmawiaja" to przestałam liczyć przy dwudziestym.
Główna bohaterka jest irytującym narratorem, głównie przez to, że z jakiegoś powodu czasem jest wszechwiedząca, czasem nie jest, często sama sobie zaprzecza. A jako postać to typowa super silna baba, która oczywiście nikogo i niczego nie potrzebuje, a nawet jeśli potrzebuje to ona zrobi tak, żeby pokazać jaka jest zaradna i sprytna.
Pozostali bohaterowie są tak płascy jak i ona. Nie mają za bardzo charakterów albo są opisywalni jednym słowem np. "Sztywniak", "flirciarz", "twardziel". No i nie istnieją tam brzydcy ludzie (poza Nowakowskim, który jest na granicy bycia menelem),albo są piękni, albo niegodni zaszczycenia nas opisem wyglądu.
Ta książka została wydana w 2012 roku, i to jeszcze przez Fabrykę Słów. W dodatku autorka studiowała literaturę. A ja miałam wrażenie jakbym czytała coś napisanego przez 16-latkę na kolanie w dwa tygodnie.
Oglądaliście Złe Książki od Opydo?
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTo jest właśnie taka Prawie Zła Książka. Prawie bo jakieś tam szczątki fabuły ma. Co prawda nie porywające ale bywają nawet interesujące.
Ilość ekspozycji wpychanej mi do gardła przez autorkę była tak przytłaczająca, że miałam ochotę wywalić tą książkę za okno. Nie wspomnę juz o tej nie potrzebnej ekspozycji, która nic kompletnie nie...
Po poznaniu Nikity przyszedł czas na Dorę. Bawiłam się świetnie przy czytaniu o jej przygodach, śledztwie i relacjach z przyjaciółmi. Dora jest policjantką, ale również wiedźmą, jej przyjaciele to anioł i diabeł, całkiem pocieszna gromadka. Ramię w ramię starają się złapać mordercę, który ograbia ciała z mocy magicznej by być silniejszym. Giną różne istoty magiczne: wampiry, wiedźmy i inne. Kiedy Dora dowiaduje się, że porwano Katię i jest torturowana, musi szybko znaleźć złego maga i wyzwolić przyjaciółkę.
Po poznaniu Nikity przyszedł czas na Dorę. Bawiłam się świetnie przy czytaniu o jej przygodach, śledztwie i relacjach z przyjaciółmi. Dora jest policjantką, ale również wiedźmą, jej przyjaciele to anioł i diabeł, całkiem pocieszna gromadka. Ramię w ramię starają się złapać mordercę, który ograbia ciała z mocy magicznej by być silniejszym. Giną różne istoty magiczne:...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toSpodziewałem się czegoś innego, a dostałem feministyczny romans dla nastolatków o zabarwieniu erotycznym.
Spodziewałem się czegoś innego, a dostałem feministyczny romans dla nastolatków o zabarwieniu erotycznym.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to