Złodziej dusz

nie sądziłam, że będzie tu tyle smutu :(

nie sądziłam, że będzie tu tyle smutu :(

Super książka

Super książka

Super polecam. Trochę słowiańskie

Super polecam. Trochę słowiańskie

Mnie ta seria Dory Wilk poprostu pochłonęła :) Jedna z najlepszych fantasy jakie kiedykolwiek przeczytałam, fabuła, akcja, detale, magia i moc Dory! Cudo nie książka, musiałam sobie dawkować kolejne tomy, żeby całkowicie nie zatracić sie tym świecie magii, wilków, wampirów i love ;D Dziekuje pani Aneto ! Jesteś wielka!

Mnie ta seria Dory Wilk poprostu pochłonęła :) Jedna z najlepszych fantasy jakie kiedykolwiek przeczytałam, fabuła, akcja, detale, magia i moc Dory! Cudo nie książka, musiałam sobie dawkować kolejne tomy, żeby całkowicie nie zatracić sie tym świecie magii, wilków, wampirów i love ;D Dziekuje pani Aneto ! Jesteś wielka!

Pisanie tej recenzji zajęło mi bardzo dużo czasu. Z jednej prostej przyczyny: rozczarowałam się tą książką.
Pierwszą książką Autorki, jaką przeczytałam była “Katia. Cmentarne love story” i po niej chciałam sięgnąć po więcej. Spodobał mi się świat, zaintrygowała mnie postać Dory, która przewijała się gdzieś tam w tle od czasu do czasu. Jednak kiedy zaczęłam słuchać “Złodzieja dusz”... niestety często się dziwiłam i nie było to zdziwienie pozytywne.
Główna bohaterka, (Teo)Dora Wilk jest policjantką, która zdecydowanie nie lubi przestrzegać prawa. Butna, arogancka i bardzo dominująca, najpierw bije, a potem zastanawia się, czemu. Wypowiada się z patosem, który nie pasuje do sytuacji, ani… do niej samej. Miałam chwilami wrażenie, jakby nigdy nie brała pod uwagę własnej porażki albo potknięcia, zwłaszcza mam tu na myśli problem, jakiemu musiała podołać na komisariacie.
Jednak wcale nie to zmęczyło mnie podczas czytania. Tu swoją rolę odegrały niebywale częste nawiązania do seksualności i intymności. Rozumiem, bohaterka w ten sposób ładowała bateryjki, ponieważ miała w żyłach domieszkę krwi bogini płodności - nie ma sprawy, usprawiedliwiona. Jednak ten motyw przewija się po kilka razy na rozdział, a ja czułam się nim po prostu przeładowana. Niezależnie od świata, w jakim znajdowaliśmy się z bohaterami, można w zasadzie powiedzieć, że właśnie wokół tego tematu wszystko się kręciło.
Jeszcze jedną rzeczą, na którą chcę zwrócić uwagę, choć nie jest to zarzut ani pochwała, jest stworzenie postaci aniołów i diabłów, które… niekoniecznie są zgodne z tym, co pokazuje religia. Lucyfer, który jest hojnym i kochanym dziadkiem, a archaniołowie, którzy przerzucają się wzajemnie cytatami z Biblii, starający się, jak ludzie wierzący, domyślić, czego Bóg chce, a czego nie - choć przecież powinni to wiedzieć.
Jedno jest pewne, można zauważyć, że Autorka na przestrzeni lat pisze coraz lepiej - i jest to coś, z czego można się tylko cieszyć. Nie sądzę jednak, żebym wróciła do samej serii z Dorą Wilk. Chociaż nie wykluczam powrotu do Thornu.

Pisanie tej recenzji zajęło mi bardzo dużo czasu. Z jednej prostej przyczyny: rozczarowałam się tą książką.
Pierwszą książką Autorki, jaką przeczytałam była “Katia. Cmentarne love story” i po niej chciałam sięgnąć po więcej. Spodobał mi się świat, zaintrygowała mnie postać Dory, która przewijała się gdzieś tam w tle od czasu do czasu. Jednak kiedy zaczęłam słuchać...

Oglądaliście Złe Książki od Opydo?
To jest właśnie taka Prawie Zła Książka. Prawie bo jakieś tam szczątki fabuły ma. Co prawda nie porywające ale bywają nawet interesujące.
Ilość ekspozycji wpychanej mi do gardła przez autorkę była tak przytłaczająca, że miałam ochotę wywalić tą książkę za okno. Nie wspomnę juz o tej nie potrzebnej ekspozycji, która nic kompletnie nie daje i nie zmienia w fabule. Ile razy sobie pomyślałam "Ludzie tak ze sobą nie rozmawiaja" to przestałam liczyć przy dwudziestym.
Główna bohaterka jest irytującym narratorem, głównie przez to, że z jakiegoś powodu czasem jest wszechwiedząca, czasem nie jest, często sama sobie zaprzecza. A jako postać to typowa super silna baba, która oczywiście nikogo i niczego nie potrzebuje, a nawet jeśli potrzebuje to ona zrobi tak, żeby pokazać jaka jest zaradna i sprytna.
Pozostali bohaterowie są tak płascy jak i ona. Nie mają za bardzo charakterów albo są opisywalni jednym słowem np. "Sztywniak", "flirciarz", "twardziel". No i nie istnieją tam brzydcy ludzie (poza Nowakowskim, który jest na granicy bycia menelem),albo są piękni, albo niegodni zaszczycenia nas opisem wyglądu.
Ta książka została wydana w 2012 roku, i to jeszcze przez Fabrykę Słów. W dodatku autorka studiowała literaturę. A ja miałam wrażenie jakbym czytała coś napisanego przez 16-latkę na kolanie w dwa tygodnie.

Oglądaliście Złe Książki od Opydo?
To jest właśnie taka Prawie Zła Książka. Prawie bo jakieś tam szczątki fabuły ma. Co prawda nie porywające ale bywają nawet interesujące.
Ilość ekspozycji wpychanej mi do gardła przez autorkę była tak przytłaczająca, że miałam ochotę wywalić tą książkę za okno. Nie wspomnę juz o tej nie potrzebnej ekspozycji, która nic kompletnie nie...

Po poznaniu Nikity przyszedł czas na Dorę. Bawiłam się świetnie przy czytaniu o jej przygodach, śledztwie i relacjach z przyjaciółmi. Dora jest policjantką, ale również wiedźmą, jej przyjaciele to anioł i diabeł, całkiem pocieszna gromadka. Ramię w ramię starają się złapać mordercę, który ograbia ciała z mocy magicznej by być silniejszym. Giną różne istoty magiczne: wampiry, wiedźmy i inne. Kiedy Dora dowiaduje się, że porwano Katię i jest torturowana, musi szybko znaleźć złego maga i wyzwolić przyjaciółkę.

Po poznaniu Nikity przyszedł czas na Dorę. Bawiłam się świetnie przy czytaniu o jej przygodach, śledztwie i relacjach z przyjaciółmi. Dora jest policjantką, ale również wiedźmą, jej przyjaciele to anioł i diabeł, całkiem pocieszna gromadka. Ramię w ramię starają się złapać mordercę, który ograbia ciała z mocy magicznej by być silniejszym. Giną różne istoty magiczne:...

Spodziewałem się czegoś innego, a dostałem feministyczny romans dla nastolatków o zabarwieniu erotycznym.

Spodziewałem się czegoś innego, a dostałem feministyczny romans dla nastolatków o zabarwieniu erotycznym.

Tak jak lubię A. Jadowską za to, że jej książki są po prostu cozy i takie przyjemne, tak ta była niezwykle męcząca.
Nie wiem czy to ze względu na bohaterkę, ale jej przemyślenia na temat mężczyzn oraz samej siebie były niezwykle infantylne. Nie tego spodziewam się po dorosłej kobiecie. Nie wiem czy to kwestia tego, że był to debiut autorki, w innych książkach nie był tego aż tak dużo.
Widzę jednak powtarzający się schemat, mężczyźni są w jej książkach tacy sami. Mrukliwi, niezwykle przystojni, zawsze przystojni, wiedzą jak zachować bez słów!! A główna bohaterka może poczuć się przy nich jak mała dziewczynka….
Nie wiem czy sięgnę po inne książki z serii, bo same pomysły wydają się ciekawe, może dlatego tak polubiłam serie o Witkacym, jest lepiej napisany.

Tak jak lubię A. Jadowską za to, że jej książki są po prostu cozy i takie przyjemne, tak ta była niezwykle męcząca.
Nie wiem czy to ze względu na bohaterkę, ale jej przemyślenia na temat mężczyzn oraz samej siebie były niezwykle infantylne. Nie tego spodziewam się po dorosłej kobiecie. Nie wiem czy to kwestia tego, że był to debiut autorki, w innych książkach nie był tego...

DNF styl był dla mnie nie do zniesienia i taki harlequin to nie moja rzecz. Światotwórstwo też mnie do końca nie przekonało, nie przepadam za takim miszmaszem mitologiczno-folklorowym. A szkoda, bo z opisu brzmi jak coś, co trafia w dziesiątkę w motywy, które lubię najbardziej. Z tego, co słyszałam, w późniejszych tomach jest lepiej, ale trochę ciężko czytać, jeśli nie przebrnęłam przez pierwszy. Być może spróbuję się z jakąś inną serią autorki, ale zobaczymy. Nie oceniam, bo daleko nie zaszłam.

DNF styl był dla mnie nie do zniesienia i taki harlequin to nie moja rzecz. Światotwórstwo też mnie do końca nie przekonało, nie przepadam za takim miszmaszem mitologiczno-folklorowym. A szkoda, bo z opisu brzmi jak coś, co trafia w dziesiątkę w motywy, które lubię najbardziej. Z tego, co słyszałam, w późniejszych tomach jest lepiej, ale trochę ciężko czytać, jeśli nie...