Tender Is the Night

Książka, którą trochę ciężko przypisać do jednego gatunku. Bo nie jest to typowy romans, raczej dramat obyczajowy. Dick Diver to 34-letni psychiatra, żyjący pełnią życia i żonaty z Nicole, pochodzącą z bajecznie bogatej rodziny i dziesięć lat młodszą. Na kartach powieści skoki w bok Dicka przeplatają się z małżeńskimi problemami Diverów, w czym uczestniczy spora liczba bohaterów pobocznych, a fabuła mknie jak szalona, zarówno jeśli chodzi o czas, jak i miejsce akcji. Dość chaotyczna książka, w której trochę ciężko się połapać. Ładnie napisana.

Książka, którą trochę ciężko przypisać do jednego gatunku. Bo nie jest to typowy romans, raczej dramat obyczajowy. Dick Diver to 34-letni psychiatra, żyjący pełnią życia i żonaty z Nicole, pochodzącą z bajecznie bogatej rodziny i dziesięć lat młodszą. Na kartach powieści skoki w bok Dicka przeplatają się z małżeńskimi problemami Diverów, w czym uczestniczy spora liczba...

Zgadzam sie ze wszystkim, co napisano poniżej; że fabuła nabiera sensu od ksiegi II, że nie sposób zżyć się z bohaterami, że to jedynie znośna książka tego autora i że współcześnie słabo się broni. Najwiecej prawdy jest jednak w komentarzu o tragicznym tłumaczeniu, które to własnie najprawdopodobniej sprawia, że książka jest po prostu nieznośna. Fitzgerald był mistrzem słowa, a to tutaj to zwykłe okaleczenie. Polecam przeczytać, ale może proszę poszukać starszych wydań.

Zgadzam sie ze wszystkim, co napisano poniżej; że fabuła nabiera sensu od ksiegi II, że nie sposób zżyć się z bohaterami, że to jedynie znośna książka tego autora i że współcześnie słabo się broni. Najwiecej prawdy jest jednak w komentarzu o tragicznym tłumaczeniu, które to własnie najprawdopodobniej sprawia, że książka jest po prostu nieznośna. Fitzgerald był mistrzem...

Świetnie się czytało. Polecam!

Świetnie się czytało. Polecam!

Wyjątkowa książka po którą naprawdę warto sięgnąć!

Wyjątkowa książka po którą naprawdę warto sięgnąć!

Nie da się tego czytać ..

Nie da się tego czytać ..

Dałem się jak dziecko wciągnąć w pułapkę zastawioną przez autora. Pierwsza księga pozostawiła mnie zupełnie obojętnym na przeżycia i uczucia bohaterów opowieści. Obserwowałem ich bez żadnych emocji, jak przypadkowych sąsiadów na plaży. Równie dobrze mogliby cały czas być zasłonięci parawanem. Scott jakby celowo nie pozwala nam zbliżyć się, polubić wykreowanych przez siebie postaci.

Kolejne strony jednak sprawiły, że po raz pierwszy od bardzo dawna miałem potrzebę rozpoczęcia lektury od początku. Co przeoczyłem, co w nieuważnej lekturze pominąłem? Parafrazując Scotta: Nie pokochałem wykreowanych przez niego bohaterów, ale z pewnością ich zapamiętałem. Zostaną mi w głowie na długo. Jest w nich jakaś prawda istotna i dzisiaj, pozwalająca odnaleźć depresyjną stronę nam współczesnych, ponadczasowy spleen ludzkich losów. I wdzięczność za to piękne uczucie, gdy przypadkowo odkrywasz taką perełkę, że wkładając ją na półkę zostawiasz delikatnie wysuniętą w stosunku do sąsiadów, aby łatwiej po nią sięgnąć w przyszłości.

Dałem się jak dziecko wciągnąć w pułapkę zastawioną przez autora. Pierwsza księga pozostawiła mnie zupełnie obojętnym na przeżycia i uczucia bohaterów opowieści. Obserwowałem ich bez żadnych emocji, jak przypadkowych sąsiadów na plaży. Równie dobrze mogliby cały czas być zasłonięci parawanem. Scott jakby celowo nie pozwala nam zbliżyć się, polubić wykreowanych przez siebie...

Książka przeleżała u mnie pewien czas na półce, ale ostateczną zachętą była ostatnio czytana przeze mnie biografia Hemingwaya pióra Carlosa Bakera, bowiem Ernest bardzo cenił tę powieść Fitzgeralda.
Przyznam, że jest w tym dziele trochę tej hemingwayowskiej nuty i klimatu, co mi akurat osobiście odpowiada. Fitzgerald zabiera nas na Lazurowe Wybrzeże i pokazuje życie amerykańskich wyższych sfer, wśród których brylują romanse, intrygi, różnego rodzaju znajomości mniej lub bardziej trwałe, ale to też w dużej mierze taka trochę wakacyjna beztroska związana z alkoholem, spotkaniami czy nawet pojedynkami.
Głównym bohaterem jest psychiatra Dick Diver i jego chora żona Nicole (wątek autobiograficzny pisarza i jego żony Zeldy). Wokół nich kłębią się znajomi - aktorka Rosemary, weteran wojenny Tommy i jeszcze parę innych gagatków. Nietrudno się domyślić, że w tej pajęczynie relacji nie wszystko będzie się układać doskonale, a czytelnik będzie obserwował stale postępującą degrengoladę. Spodobały mi się postacie stworzone przez Fitzgeralda. Irytująca aktorka Rosemary ze swoją przesadną teatralnością w gestach i słowach, Dick pogrążający się w mrokach alkoholu, schizofreniczka Nicole nie są bohaterami, którzy wzbudzają sympatię, ale na pewno są w jakimś stopniu wyraziści.
Nie mogłem przejść też obojętnie obok tego, że jest to powieść defetystyczna, o człowieku i jego problemach, staczaniu się na dno, gdzie szukanie szczęścia okazuje się ułudą.

Książka przeleżała u mnie pewien czas na półce, ale ostateczną zachętą była ostatnio czytana przeze mnie biografia Hemingwaya pióra Carlosa Bakera, bowiem Ernest bardzo cenił tę powieść Fitzgeralda.
Przyznam, że jest w tym dziele trochę tej hemingwayowskiej nuty i klimatu, co mi akurat osobiście odpowiada. Fitzgerald zabiera nas na Lazurowe Wybrzeże i pokazuje życie...

Nie potrafiłem złapać więzi z bohaterami.

Nie potrafiłem złapać więzi z bohaterami.

Oceniam tylko to wydanie, a nie fabułę, gdyż nie doczytałem do końca. A nie doczytałem bo tłumaczenie Marii Sawińskiej i redakcja Joanny Markiewicz, to gwałt na literaturze i języku Polskim. Jestem niemal pewien, że żadna z osób pracujących przy tym wydaniu, nie przeczytała tekstu po pierwszym jego złożeniu. Może to być wina włodarzy wydawnictwa, którzy gnani chęcią zysku z publikacji znanego pisarza, totalnie olali jakość, byle jak najszybciej wydrukować i wypchnąć książki do Biedronki, gdzie zresztą swój egzemplarz kupiłem. Na szczęście w promocji dałem 9,99 zł, bo oryginalna cena 39,99 zł za książkę w takim stanie, to nieporozumienie.

Oceniam tylko to wydanie, a nie fabułę, gdyż nie doczytałem do końca. A nie doczytałem bo tłumaczenie Marii Sawińskiej i redakcja Joanny Markiewicz, to gwałt na literaturze i języku Polskim. Jestem niemal pewien, że żadna z osób pracujących przy tym wydaniu, nie przeczytała tekstu po pierwszym jego złożeniu. Może to być wina włodarzy wydawnictwa, którzy gnani chęcią zysku z...

Po pierwsze, niektóre książki powinno się przeczytać w bardzo młodym wieku. Po drugie, ta powieść, moim zdaniem, nie przetrwała próby czasu, mimo że jest to bardzo dobra proza. Nie jestem w stanie przejąć się perypetiami zepsutych, bogatych, pustych ludzi. Zderzenie z panującymi w książce mizogynią i rasizmem to ciekawe doświadczenie, ale mało komfortowe. Takie czasy, ledwo 100 lat temu... kobiety są tu pięknymi przedmiotami, które niejednokrotnie oczekują, żeby mężczyzna im objaśnił, co powinny czuć... Oczarowały mnie jedynie opisy szwajcarskich krajobrazów.

Po pierwsze, niektóre książki powinno się przeczytać w bardzo młodym wieku. Po drugie, ta powieść, moim zdaniem, nie przetrwała próby czasu, mimo że jest to bardzo dobra proza. Nie jestem w stanie przejąć się perypetiami zepsutych, bogatych, pustych ludzi. Zderzenie z panującymi w książce mizogynią i rasizmem to ciekawe doświadczenie, ale mało komfortowe. Takie czasy,...