Obietnica krwi

„Obietnica krwi” uderza z siłą wystrzału z muszkietu, wrzucając czytelnika w świat, gdzie korony upadają z hukiem, a magia nierozerwalnie wiąże się z zapachem spalonego prochu. Zamiast mozolnego budowania napięcia, akcja startuje od krwawego przewrotu stanu. Marszałek polny Tamas obala monarchę, gilotynuje arystokrację i próbuje ulepić republikę z chaosu, podczas gdy sąsiednie mocarstwa tylko czekają, aż nowa władza potknie się o własne nogi...

Ciekawym walorem tej historii stanowi unikalny system magii. Elitę stanowią magowie prochowi – żołnierze zażywający proch strzelniczy niczym stymulant, by wyostrzyć zmysły i siłą woli zakrzywiać trajektorię kul w locie. Nadaje to starciom trochę takiej filmowej dynamiki, w której snajper potrafiący posłać pocisk na kilometr przez środek burzy robi większą robotę niż cały zastęp rycerzy.
Fabuła zręcznie żongluje trzema perspektywami. Śledzimy losy zmęczonego marszałka, który woli walkę od polityki; jego syna, wybitnego strzelca zmagającego się z traumą oraz Adamața – detektywa z fotograficzną pamięcią. Ten ostatni wnosi do książki noir-owy klimat, tropiąc zdrajców w mrocznych zaułkach płonącego miasta.

Mimo, że początek cyklu bywa momentami kanciasty, fabuła pędzi od pierwszej strony. Relacje między bohaterami wydają się czasem uproszczone, a postacie kobiece mogłyby dostać więcej miejsca, jednak klimat rewolucji przemysłowej wymieszanej z magią skutecznie to nadrabia. Powstała brudna, męska przygoda, w której stare bóstwa budzą się tylko po to, by przekonać się, że świat nauczył się już obsługiwać armaty.....

„Obietnica krwi” uderza z siłą wystrzału z muszkietu, wrzucając czytelnika w świat, gdzie korony upadają z hukiem, a magia nierozerwalnie wiąże się z zapachem spalonego prochu. Zamiast mozolnego budowania napięcia, akcja startuje od krwawego przewrotu stanu. Marszałek polny Tamas obala monarchę, gilotynuje arystokrację i próbuje ulepić republikę z chaosu, podczas gdy...

Muszę przyznać, że zachwycił mnie od pierwszego rozdziału.
Historia zaczyna się w środku pałacowego przewrotu , a potem rozkręca się na całego. Spadające z szafotu głowy, zdrajcy, tajemnice, magowie, potencjalni bogowie, ukrywane dzieci, najeźdźcy, mordercy i obrońcy kraju i ludu. Wszystko w tym kotle układa się w porywającą historię, trzymającą w napięciu do ostatniego zdania. Nota bene, świetne ostanie zdanie🤩
Autor wprowadza szybko i gładko wielu bohaterów, solidnych, różnorodnych i nietuzinkowych. I świetnie nad nimi panuje, nie gubiąc żadnego na zakrętach fabuły.
W książce mamy kilka systemów magicznych i zdolności, łączących w jednym uniwersum klasyczne czary z bronią palną i wrodzonymi nietypowymi umiejętnościami.
To, co mogłabym zarzucić, to nieco chaotyczny sposób ich przedstawiania. Autor ustawił wysoki próg wejścia w historię. Od początku wrzuca nas w środek świata i niewiele tłumaczy, każąc samemu się w tej różnorodności połapać.
Większości czytelników zresztą ułożenie tej kostki sprawi niemałą przyjemność.
Tak czy inaczej, jestem zachwycona i zacieram łapki przed kolejnymi tomami😍😍😍

Muszę przyznać, że zachwycił mnie od pierwszego rozdziału.
Historia zaczyna się w środku pałacowego przewrotu , a potem rozkręca się na całego. Spadające z szafotu głowy, zdrajcy, tajemnice, magowie, potencjalni bogowie, ukrywane dzieci, najeźdźcy, mordercy i obrońcy kraju i ludu. Wszystko w tym kotle układa się w porywającą historię, trzymającą w napięciu do ostatniego...

Rewelacja pod każdym względem. Wprawdzie najpierw wpadł mi w ręce tom I trylogii o magach szkła i stąd zainteresowanie panem McClellan'em, ale przy opowieści o magach prochowych, czas uciekł niewiadomo kiedy a świat przez niego wykreowany wciągnął bez reszty. Krwiści, nietuzinkowi i niejednoznaczni w swych wyborach bohaterowie, wartka akcja, niezwykłe podejście do magii. Dobrze, że następne tomy już czekają w kolejce.

Rewelacja pod każdym względem. Wprawdzie najpierw wpadł mi w ręce tom I trylogii o magach szkła i stąd zainteresowanie panem McClellan'em, ale przy opowieści o magach prochowych, czas uciekł niewiadomo kiedy a świat przez niego wykreowany wciągnął bez reszty. Krwiści, nietuzinkowi i niejednoznaczni w swych wyborach bohaterowie, wartka akcja, niezwykłe podejście do magii....

Grafomania.

Grafomania.

Pierwszy tom Trylogii Magów Prochowych to odważne połączenie magii i prochu, w którym klasyczne motywy fantasy spotykają się z realiami rewolucji i pól bitewnych. Czuć tu świeżość pomysłu i pewną surowość świata, w którym magia nabiera militarnego wymiaru. Fabuła jest mroczna, krwawa i brudna, skupiona na wojnie, ale pozbawiona jej gloryfikacji - momentami przywodzi na myśl styl Abercrombiego.

Protagoniści bywają nieco niezniszczalni, co zaskakuje w momentach ich przesadnie heroicznych wyczynów. Żaden z bohaterów nie był mi szczególnie bliski, ale trudno odmówić im charakteru i konsekwencji w działaniu.

Narracja prowadzona jest z kilku punktów widzenia, które czasem się przecinają, dzięki czemu historia zyskuje dynamikę i szerszą perspektywę. Wprowadzenie w świat i zasady magii bywa chaotyczne, co zdradza debiutanckie nierówności - zwłaszcza początek mógłby być nieco lepiej uporządkowany.

Audiobook w interpretacji Jakuba Wieczorka ma charakter i energię, ale psują go słyszalne cięcia, zmiany głośności oraz zbyt teatralne ujęcie Tamasa, które miejscami wypada sztucznie.

Całościowo to bardzo solidny debiut - świat jest interesujący, fabuła wciąga, a postacie mają wyraźne rysy. Nieidealna narracja nie odbiera jednak przyjemności z lektury, dlatego z ciekawością sięgnę po kolejny tom.

Pierwszy tom Trylogii Magów Prochowych to odważne połączenie magii i prochu, w którym klasyczne motywy fantasy spotykają się z realiami rewolucji i pól bitewnych. Czuć tu świeżość pomysłu i pewną surowość świata, w którym magia nabiera militarnego wymiaru. Fabuła jest mroczna, krwawa i brudna, skupiona na wojnie, ale pozbawiona jej gloryfikacji - momentami przywodzi na myśl...

Świetne połączenie prochu i magi. Bardzo mądrze rozbudowana fabuła, zarysowanie postaci i wykreowany świat. I akcja, cały czas akcja. Tutaj się nie wynudzisz. Bohaterowie nie są niezniszczalni, bogowie również, a to daje fajny efekt. Polecam. Szkoda że nie ma przekładu pozostałych książek tylko podstawowe cztery.

Świetne połączenie prochu i magi. Bardzo mądrze rozbudowana fabuła, zarysowanie postaci i wykreowany świat. I akcja, cały czas akcja. Tutaj się nie wynudzisz. Bohaterowie nie są niezniszczalni, bogowie również, a to daje fajny efekt. Polecam. Szkoda że nie ma przekładu pozostałych książek tylko podstawowe cztery.

Dobra przygodówka z magią w tle. Rozbudowany świat, całkiem dobrze opisani bohaterowie, dużo akcji. Jest rewolucja, porwania, płatni mordercy, szantażyści i kościół.

Dobra przygodówka z magią w tle. Rozbudowany świat, całkiem dobrze opisani bohaterowie, dużo akcji. Jest rewolucja, porwania, płatni mordercy, szantażyści i kościół.

Uniwersum stworzone przez McClellana przypomina trochę nasz świat pod koniec XVIII wieku. Mamy kontynent, na którym istnieje dziewięć wysoko rozwiniętych państw (zwanych po prostu Dziewięcioma),oraz inne kontynenty ze słabo rozwiniętą cywilizacją, w których kraje Dziewięciu zakładają pomału pierwsze kolonie. Państwa Dziewięciu zostały założone prawie półtora tysiąca lat wcześniej przez legendarnego boga-króla Kresimira oraz jego rodzeństwo. W uniwersum powszechna jest magia, a osoby nią władające można podzielić na: Zdolnych (osoby mające magiczny talent w jednej specyficznej dziedzinie),Uprzywilejowanych (czarodzieje posługujący się wszystkimi rodzajami magii, w większości przypadków będący członkami królewskich kamaryl) oraz Magów Prochowych (wyczyniają z prochem i kulami lepsze sztuczki niż Neo w "Matrixie").

Powieść rozpoczyna się trzęsieniem ziemi – żyjący w państwie Adro marszałek polny Tamas, wk… zdenerwowany głupotą panującego króla, postanawia rozwiązać kwestię adrańskiej monarchii w stylu francuskim. Zamach stanu ściąga na kraj widmo wojny z sąsiednim Kezem, oraz, nieoczekiwanie, groźbę apokalipsy. W tym burzliwym okresie sojusznikami Tamasa staną się m.in. jego syn Taniel, będący jednym z najlepszych Magów Prochowych, oraz prywatny detektyw Adamat.

"Obietnica krwi" okazała się lekkim przygodowym fantasy, gdzie, inaczej niż w trylogii "Epoka obłędu" Joe Abercrombiego, przemiany społeczno-historyczne służą raczej za tło dla kolejnych przygód bohaterów.

Niestety, powieść jest pełna niedociągnięć fabularnych, które ciężko mi zaakceptować nawet u debiutanta: pojawiający się tu i ówdzie brak logiki, rozwiązywanie problemów deus ex machina i przede wszystkim słaby development postaci. Najgorzej napisanym bohaterem jest Tamas – w zamierzeniu autora wielki wojownik i mąż stanu, w praktyce facet naiwny jak pensjonarka, który co chwila daje się wkręcać jak dziecko. Chociaż moim „faworytem” i tak jest detektyw Adamat, którego metody dochodzeniowe wyglądają mniej więcej w ten sposób:

"Adamat: Czy zrobił pan X?
Podejrzany: Bez kitu, nie.
Adamat: A, no to ok 😊"

Super śledztwo typie xDD

Książka nie jest zła, ale mimo nietuzinkowego pomysłu na działanie magii w uniwersum na pewno nie zaliczyłabym jej do kanonu współczesnej fantastyki.

Uniwersum stworzone przez McClellana przypomina trochę nasz świat pod koniec XVIII wieku. Mamy kontynent, na którym istnieje dziewięć wysoko rozwiniętych państw (zwanych po prostu Dziewięcioma),oraz inne kontynenty ze słabo rozwiniętą cywilizacją, w których kraje Dziewięciu zakładają pomału pierwsze kolonie. Państwa Dziewięciu zostały założone prawie półtora tysiąca lat...

Bardzo dziwna książka. Ni to fantasy, ni to jakby groteska. Nie do końca przekonał mnie ten świat i koncepcja magii, ale... ale lektura całkiem przyjemna.

Bardzo dziwna książka. Ni to fantasy, ni to jakby groteska. Nie do końca przekonał mnie ten świat i koncepcja magii, ale... ale lektura całkiem przyjemna.

Bardzo dobrze sie to czyta / słucha. Może jest tego minimalnie zbyt wiele i brakuje spowolnień, aby odetchnąc - chyba pierwszy raz powiem, że było aż za dużo akcji. Generalnie jedna z najlepszych ksiażek.

Bardzo dobrze sie to czyta / słucha. Może jest tego minimalnie zbyt wiele i brakuje spowolnień, aby odetchnąc - chyba pierwszy raz powiem, że było aż za dużo akcji. Generalnie jedna z najlepszych ksiażek.