Spryciarz z Londynu

W ogólnym rozrachunku to sięgnęłam po tę książkę, żeby odpocząć od innych, bardziej wymagających, które ostatnio czytałam i pod tym względem spełniła swoje zadanie.
Jednak męczyłam się okropnie. Realia XIX w. Londynu, bieda, szczury, napady i morderstwa... niby dużo rzeczy ale nie porywa, wszystko jest banalne i przewidywalne. Sporo stereotypów, na które choć nie uważam bym była przewrażliwiona to jakoś mnie raziły. Wiadomo, że ten zabieg w przypadku Salomona tylko uwydatnił tamtejsze realia i nastroje wśród społeczeństwa, ale nie uważam, by aż tyle tego było potrzebne...
Na plus kreacje Angeli i Karola, które swoją drogą były wzorowane na prawdziwych postaciach. Również świetny jest styl autora, lekki i z humorem. Chyba dzięki temu tak szybko dotarłam do końca.
Teraz pora zabrać się za Świat Dysku, który chyba wszyscy znają i kochają, a ja jakoś tyle czasu nie miałam okazji przeczytać 😅

W tym przypadku nie umiem określić czy polecam czy nie polecam, bo jest to książka w porządku, nie razi błędami, ma swój rytm, warsztatowo przyjemna ale... przy ilości dostępnych książek można jednak swój czas spędzić przy czymś lepszym 🫣

W ogólnym rozrachunku to sięgnęłam po tę książkę, żeby odpocząć od innych, bardziej wymagających, które ostatnio czytałam i pod tym względem spełniła swoje zadanie.
Jednak męczyłam się okropnie. Realia XIX w. Londynu, bieda, szczury, napady i morderstwa... niby dużo rzeczy ale nie porywa, wszystko jest banalne i przewidywalne. Sporo stereotypów, na które choć nie uważam...

Dla niektórych powieść ta może być sporym zawodem - to zupełnie inny Terry Pratchett niż ten, którego znamy ze Świata Dysku. Otrzymujemy powieść na pograniczu historii, z postaciami takimi jak Karol Dickens czy Sweeney Todd, mocno osadzoną w realiach wiktoriańskiego Londynu i popartą mocnym researchem. Nie jest do końca poważnie, jednak słynny humor autora jest znacznie subtelniejszy. Prosta fabuła opowiada o Dodgerze, londyńskim cwaniaku, który żyje z dnia na dzień, dopóki nie zostaje wplątany w międzynarodową intrygę, która wciąga go w kręgi najpotężniejszych ludzi jego czasów. Bardzo sympatyczna, wciągająca opowieść.

Dla niektórych powieść ta może być sporym zawodem - to zupełnie inny Terry Pratchett niż ten, którego znamy ze Świata Dysku. Otrzymujemy powieść na pograniczu historii, z postaciami takimi jak Karol Dickens czy Sweeney Todd, mocno osadzoną w realiach wiktoriańskiego Londynu i popartą mocnym researchem. Nie jest do końca poważnie, jednak słynny humor autora jest znacznie...

Miła książka, lubię Pratchetta i fajnie mi go czytać gdy pisze coś innego niż Świat Dysku. Mogłoby to jednak być napisane z większą werwą i wyobraźnią.

Miła książka, lubię Pratchetta i fajnie mi go czytać gdy pisze coś innego niż Świat Dysku. Mogłoby to jednak być napisane z większą werwą i wyobraźnią.

Jakkolwiek bardzo cenię sobie twórczość Terry’ego Pratchetta, to niestety Spryciarz z Londynu okazał się dla mnie sporym rozczarowaniem.

Przede wszystkim zawodzi tutaj historia, jest ona wyjątkowo nieangażująca. Nasz Dodger co chwila przeżywa różne przygody (wiele z nich wydarza się dość losowo),z których zawsze wychodzi obronną ręką. Niestety, przynajmniej w moim wypadku, nie wzbudziły one u mnie żadnych większych emocji. Podobnie ma się rzecz z wątkiem romantycznym, pozostawił on mnie kompletnie obojętnym.

Co do samego Dodgera, jest to dość sympatyczny bohater, niestety za wiele ma on w sobie z Gary’ego Stu, właściwie wszystko mu się udaje, przez co nie miałem specjalnej ochoty śledzić jego losów. O wiele ciekawszą postacią (najlepszą w całej powieści) jest Salomon – Żyd, który musiał uciekać ze swojego kraju i po wielu podróżach osiadł ostatecznie w Anglii, miał on sporo charyzmy i ciekawy sposób bycia.

Przyznam też, że nie wiem za bardzo, do kogo skierowana jest ta powieść. Styl oraz bardzo prosta konstrukcja fabuły wskazywałyby na młodszego czytelnika, niemniej momentami historia jest dość brutalna, przez co nie poleciłbym jej czytelnikowi poniżej 14 roku życia.

Jedną rzecz muszę jednak autorowi oddać: wykreowany przez niego w książce obraz Londynu z początku XIX wieku zdecydowanie się udał , czuć, że było to miasto, którego liczne dzielnice pełne były brudu i nędzy. Ciekawe były też fragmenty powieści, w których Dodger znajdował się w londyńskich kanałach.

Zasadniczo nie jest to stricte zła powieść, niemniej naprawdę trudno mi ją polecić. Jest ona wyraźnie gorsza nawet od słabszych tomów świata dysku. Po co sięgać po niewyróżniające się średniaki, skoro w dorobku tego autora jest tyle pereł? Ode mnie 4,5/10.

Jakkolwiek bardzo cenię sobie twórczość Terry’ego Pratchetta, to niestety Spryciarz z Londynu okazał się dla mnie sporym rozczarowaniem.

Przede wszystkim zawodzi tutaj historia, jest ona wyjątkowo nieangażująca. Nasz Dodger co chwila przeżywa różne przygody (wiele z nich wydarza się dość losowo),z których zawsze wychodzi obronną ręką. Niestety, przynajmniej w moim...

Jak to się stało, że legendarne pióro Terry’ego Pratchetta, ojca fantastyki, trafiło w realia XIX-wiecznego Londynu? Cóż, jest… klimatycznie. 😏

"Spryciarz z Londynu" to powieść o Dodgerze, młodym cwaniaczku, który żyje z tego, co znajdzie w londyńskich kanałach. Nie byłoby w tym nic szczególnego, gdyby pewnej deszczowej nocy nie uratował nieznajomej dziewczyny z rąk oprawców. Ta decyzja sprawiła, że wplątał się w świat intryg, polityki i… arystokracji. 🎩💰

Śledząc losy Dodgera, czytelnik zanurza się w duszny, wilgotny Londyn; miejski labirynt, który Pratchett oddaje w mistrzowskich, pełnych detali opisach.

Przyznam szczerze, że nie jestem miłośniczką długich opisów, ale te w „Spryciarzu z Londynu” są jak małe dzieła sztuki. Każdy detal tchnie atmosferą tamtych czasów, dzięki czemu miałam wrażenie, jakbym spacerowała obok Dodgera po XIX-wiecznym Londynie.

📚 Ta książka ma barwną, acz przewidywalną fabułę. Niemniej to nie akcja gra tutaj pierwsze skrzypce, a klimat i styl autora. Pratchett maluje tę powieść żywym językiem, pełnym humoru, niebanalnych porównań i subtelnych nawiązań do dziewiętnastowiecznej kultury oraz literatury.

Nie jest to jednak powieść dla każdego. Jeśli nie przepadasz za fikcją historyczną ani klasycznymi motywami literackimi, może to nie być książka dla Ciebie.

Ale dla fanów epoki wiktoriańskiej, intryg i sprytnych bohaterów, to prawdziwa perełka. ✨

Jak to się stało, że legendarne pióro Terry’ego Pratchetta, ojca fantastyki, trafiło w realia XIX-wiecznego Londynu? Cóż, jest… klimatycznie. 😏

"Spryciarz z Londynu" to powieść o Dodgerze, młodym cwaniaczku, który żyje z tego, co znajdzie w londyńskich kanałach. Nie byłoby w tym nic szczególnego, gdyby pewnej deszczowej nocy nie uratował nieznajomej dziewczyny z rąk...

Ciekawa opowieść nie tylko dla młodzieży. Zupełnie inna niż większość książek tego autora. Jednak z humorem i zawiłą fabułą. Polecam

Ciekawa opowieść nie tylko dla młodzieży. Zupełnie inna niż większość książek tego autora. Jednak z humorem i zawiłą fabułą. Polecam

Kryminał dla młodzieży, albo nawet dla dzieci. XIX wiek, w roli głównej Dodger (Nobby Nobbs z większą liczbą szarych komórek),zbieracz i szabrownik, który przeżywa przygodę życia i dostaje szansę wyrwania się ze skrajnej biedy. W tle Charles Dickens, Benjamin Disraeli i Sweeney Todd. Jest mniej zabawnie, niż w Świecie Dysku, ale i tak bardzo ciekawie i wciągająco. Czyta się bardzo lekko.

Kryminał dla młodzieży, albo nawet dla dzieci. XIX wiek, w roli głównej Dodger (Nobby Nobbs z większą liczbą szarych komórek),zbieracz i szabrownik, który przeżywa przygodę życia i dostaje szansę wyrwania się ze skrajnej biedy. W tle Charles Dickens, Benjamin Disraeli i Sweeney Todd. Jest mniej zabawnie, niż w Świecie Dysku, ale i tak bardzo ciekawie i wciągająco. Czyta...

Jakoś do mnie nie trafiła - przykombinowana ? Banalna ?

Jakoś do mnie nie trafiła - przykombinowana ? Banalna ?

Pratchett to mój mistrz, ale tu się nie popisał. Może już był tak bardzo chory? Ta pozycja nie jest zła, ale nie trzyma poziomu reszty ani trochę.

Pratchett to mój mistrz, ale tu się nie popisał. Może już był tak bardzo chory? Ta pozycja nie jest zła, ale nie trzyma poziomu reszty ani trochę.

Przykro mi to mówić, bo uwielbiam Pratchetta, ale ta książka jest po prostu słaba.

Przykro mi to mówić, bo uwielbiam Pratchetta, ale ta książka jest po prostu słaba.