12 krzeseł

Radziecki Bareja, a raczej Barei dwóch. Czyli Ilja Ilf i Eugeniusz Pietrow w powieści 12 krzeseł zabarwionej przygodą w stylu Adama Bahdaja, plus sentymentalna podróż do czasów dzieciństwa kiedy to na czarno - białym telewizorze marki Ametyst oglądałem ten film czy może spektakl ( już nie pamiętam) z zapartym tchem i uśmiechem na twarzy.
Genialne!

Radziecki Bareja, a raczej Barei dwóch. Czyli Ilja Ilf i Eugeniusz Pietrow w powieści 12 krzeseł zabarwionej przygodą w stylu Adama Bahdaja, plus sentymentalna podróż do czasów dzieciństwa kiedy to na czarno - białym telewizorze marki Ametyst oglądałem ten film czy może spektakl ( już nie pamiętam) z zapartym tchem i uśmiechem na twarzy.
Genialne!

Jest to jedna z moich ulubionych książek tamtego okresu. Czytając ją można poczuć klimat panujących wtedy realiów, poznać doskonale topografię ZSRR i śmiać się do rozpuku.

Bohaterowie są realistyczni, niebanalni, a cała historia oryginalna. Pościg za krzesłami, bójki z popem, ucieczki, podróże... wszystko to sprawia, że od książki nie można się oderwać.

Polecam ją każdej osobie, która lubi historie pełne napięcia oraz satyrę.

Jest to jedna z moich ulubionych książek tamtego okresu. Czytając ją można poczuć klimat panujących wtedy realiów, poznać doskonale topografię ZSRR i śmiać się do rozpuku.

Bohaterowie są realistyczni, niebanalni, a cała historia oryginalna. Pościg za krzesłami, bójki z popem, ucieczki, podróże... wszystko to sprawia, że od książki nie można się oderwać.

Polecam ją...

Bardzo sprawnie poprowadzona narracjia - niestety dla książki już czytałem sporo o tamtych czasach i realiach ZSRR w latach 20tych
( zwłaszcza Piaseckiego nieustannie polecam)
dlatego jest to dla mnie w duzej mierze podróż po świecie dwu Odesskich Żydów tyle że całkowicie zmyślony lub przeinaczonym
Z tego powodu trudno jednoznacznie mi to ocenić - czy jest to dramatyczna próba znalezienia odrobiniy przestrzeni dla choćby symbolicznej krytyki rzeczywistości czy też dosyć cyniczne próba ugrania popularności na pokazaniu "normalności" w kraju który już wtedy był na najlepszej drodze do stania się pierwowzorem dla Korei Północnej.
W sumie czytanie tego to dla mnie trochę jak oglądanie niktórych (bardziej przeciętnych) kabaretów z późnego PRL - realia niby znane ale całkowicie wykrzywione że aż nie do poznania (coś tam pamiętam jeszcze) a żarty w nich osadzone niby śmieszne (nie wiem czy dla młodych) ale pod warunkiem zgody na konwencję ...
Generalnie warto przeczytać choć kilka opowiadań/odcinków zwłaszcza że jest to podobno rosyjska klasyka (nazwał bym ją raczej sowiecką) ale bez tej znajpmości też przeżyjemy...
Na plus sporo ciekawych obserwacji i poloników :)

Bardzo sprawnie poprowadzona narracjia - niestety dla książki już czytałem sporo o tamtych czasach i realiach ZSRR w latach 20tych
( zwłaszcza Piaseckiego nieustannie polecam)
dlatego jest to dla mnie w duzej mierze podróż po świecie dwu Odesskich Żydów tyle że całkowicie zmyślony lub przeinaczonym
Z tego powodu trudno jednoznacznie mi to ocenić - czy jest to...

Znakomite! Zabawa od pierwszej do ostatniej strony, szczerze polecam każdemu, kto lubi zabawę na wyższym poziomie. Osoby, które miały okazję żyć w czasach epoki słusznie minionej, będą mogły sobie przypomnieć socrealia.

Znakomite! Zabawa od pierwszej do ostatniej strony, szczerze polecam każdemu, kto lubi zabawę na wyższym poziomie. Osoby, które miały okazję żyć w czasach epoki słusznie minionej, będą mogły sobie przypomnieć socrealia.

Zobaczyłam ten pomnik krzesła w 2021 roku, w Odessie i dzięki niemu przeczytałam "12 krzeseł"

Zobaczyłam ten pomnik krzesła w 2021 roku, w Odessie i dzięki niemu przeczytałam "12 krzeseł"

Rewelacyjny czarny humor, fenomenalna komedia pomyłek i świetna analiza rosyjskiej mentalności biurokratycznej nam też nie obcej. Charakterystyczne hasła propagandowe w stylu: "AKCJA POMOCY DLA TONĄCYCH SPOCZYWA W RĘKACH SAMYCH TONĄCYCH".

Paradoks porewolucyjnej Rosji, prześmiewcza opowieść o 12-stu krzesłach, w których ukryty skarb mobilizuje bohaterów do ich odnalezienia. Determinacja i pomysłowość bohaterów nie zna granic.

Komizm sytuacyjny, groteskowa opowieść o rosyjskiej mentalności ludzi prostych żyjących dniem powszednim.

Powieść łotrzykowska, awanturnicza okraszona specyficznym dowcipem. Ukazująca upadłą arystokrację i przedrewolucyjną inteligencję, ale jednocześnie chciwą i wyrachowaną cerkiew w osobie ojca Fiedora. Każdy jest tu przestępcą, złaknionym lepszego, wygodniejszego życia niż to, którego na co dzień doświadcza.

Ostap Bender jako symbol kombinatora, o miękkim sercu i niesamowitym wprost intelekcie, którego pomysłowość i umiejętność odnalezienia się w każdej sytuacji bije na łeb na szyję wszelkie możliwe rozwiązania. Jednocześnie przezabawna powieść drogi, podczas której bohaterowie poznają samych siebie i swoje możliwości zarówno intelektualne, jak i fizyczne w rozwiązywaniu kolejnych dram.

Polecam

Rewelacyjny czarny humor, fenomenalna komedia pomyłek i świetna analiza rosyjskiej mentalności biurokratycznej nam też nie obcej. Charakterystyczne hasła propagandowe w stylu: "AKCJA POMOCY DLA TONĄCYCH SPOCZYWA W RĘKACH SAMYCH TONĄCYCH".

Paradoks porewolucyjnej Rosji, prześmiewcza opowieść o 12-stu krzesłach, w których ukryty skarb mobilizuje bohaterów do ich...

Lubuję się w rosyjskiej klasyce, tym razem przyszedł czas na powieść Eugeniusza Pietrowa, z akcją osadzoną w roku 1927. Hipolit Matwiejewicz usłyszał od umierającej teściowej, że w jednym z krzeseł z dawnej posesji ukryła klejnoty rodowe o wielkiej wartości. Bohater postanawia je odzyskać za wszelką cenę, a pomaga mu w tym świeżo poznany Ostap Bender, niezwykle przebiegły oszust. Wspólnicy zawiązują spółkę, muszą zlokalizować krzesła i zdobyć skarb, po drodze przemieszczają się po Związku Radzieckim i mają mnóstwo przygód. Wszystko było opisane w stylu satyry powieści łotrzykowskiej, fabuła wciągała i wiele razy się uśmiechnąłęm podczas czytania. Książkę traktuję jako metaforę przejścia prywatnej własności na poczet państwa po rewolucji bolszewickiej. Zdecydowanie można zaliczyć to do klasyki i warto przeczytać, bardzo udana rozrywka.

Lubuję się w rosyjskiej klasyce, tym razem przyszedł czas na powieść Eugeniusza Pietrowa, z akcją osadzoną w roku 1927. Hipolit Matwiejewicz usłyszał od umierającej teściowej, że w jednym z krzeseł z dawnej posesji ukryła klejnoty rodowe o wielkiej wartości. Bohater postanawia je odzyskać za wszelką cenę, a pomaga mu w tym świeżo poznany Ostap Bender, niezwykle przebiegły...

Pogoń za ukrytym w tytułowych krzesłach skarbem jako pretekst do wyśmiania absurdów komunistycznej Rosji oraz najgorszych ludzkich cech reprezentowanych przez galerię świetnie napisanych postaci. Stare, ale bardzo jare. Koniecznie.

Pogoń za ukrytym w tytułowych krzesłach skarbem jako pretekst do wyśmiania absurdów komunistycznej Rosji oraz najgorszych ludzkich cech reprezentowanych przez galerię świetnie napisanych postaci. Stare, ale bardzo jare. Koniecznie.

6,5/10

6,5/10

6,5/10

6,5/10