Bohater naszych czasów

Michał (Michaił) Lermontow był pisarzem epoki romantyzmu i twórcą pierwszej rosyjskiej powieści psychologicznej (pod tytułem "Bohater naszych czasów"). W "Przedmowie" napisał, że na bazie jednego człowieka ukazał portret wad współczesnego (autorowi) pokolenia (szlacheckiego) żyjącego w Rosji. Czytelnicy uznali, że ta powieść posiadała wartościową treść, ale jednak ona mnie nie urzekła. Podjąłem decyzję o usunięciu tej książki ze swojej domowej biblioteczki, chociaż to dzieło okazało się ważne dla literatury rosyjskiej. Egzemplarz pochodził z serii: "Biblioteka Gazety Wyborczej" (tom 8, 2005 rok).

Michał (Michaił) Lermontow był pisarzem epoki romantyzmu i twórcą pierwszej rosyjskiej powieści psychologicznej (pod tytułem "Bohater naszych czasów"). W "Przedmowie" napisał, że na bazie jednego człowieka ukazał portret wad współczesnego (autorowi) pokolenia (szlacheckiego) żyjącego w Rosji. Czytelnicy uznali, że ta powieść posiadała wartościową treść, ale jednak ona mnie...

Klasyka powieści rosyjskiej z I połowy XIX wieku. Tytułowy bohater to z postawa charakterystyczna dla ówczesnej, która uosabia Pieczorin, opisywany na kartach książki, także w formie fragmentów jego dziennika.
Trzeba pamiętać, że okres powstania utworu to końcówka ery romantyzmu, uwielbienia jednostek (szczególnie wybitnych lub mówiąc dzisiejszym językiem - liderów),namiętnych trudnych miłości i poświęceń oraz heroizmu. Przy taka postać powinna być nie tylko idealna w formie, ale i w treści.
I tu się zaczyna problem. Pieczorin spełnia tylko pierwszy warunek. Błyszczy, wyróżnia się i przyciąga uwagę, szczególnie płci przeciwnej, a konkretnie jej najatrakcyjniejszych przedstawicielek, ale dalej nie spełnia pokładanych w nim oczekiwań zafascynowanej nim publiczności i potencjalnych uczestników jego występów.
Romantyzm w jego wykonaniu po pierwsze jest elitarny. Zasługują na uczestnictwo w nim tylko „osoby z towarzystwa” lub ich egzotyczne odpowiedniki. Po drugie płomień występu Pieczorina z reguły pali kogoś z głównej obsady i nie grzeje nikogo poza nim, a raczej rani wiele osób. Ale to tez jest wyczyn, więc zawsze znajdą się ci, którym to imponuje.
Książka ciekawa, tym bardziej z uwagi nowoczesny zabieg – wprowadzenia trzech narratorów – bezimiennego (autora),Maksyma Maksymicza – żołnierza oraz samego Pieczorina, w formie jego dzienników.
Niezbyt przyjemna, ale naprawdę dobra powieść, napisana przez bardzo młodego człowieka.

Klasyka powieści rosyjskiej z I połowy XIX wieku. Tytułowy bohater to z postawa charakterystyczna dla ówczesnej, która uosabia Pieczorin, opisywany na kartach książki, także w formie fragmentów jego dziennika.
Trzeba pamiętać, że okres powstania utworu to końcówka ery romantyzmu, uwielbienia jednostek (szczególnie wybitnych lub mówiąc dzisiejszym językiem - liderów),...

heh, a jakże naszych czasów jest to bohater, tyle że bez jego zalet...

heh, a jakże naszych czasów jest to bohater, tyle że bez jego zalet...

Perła z lamusa, dość konkretnego lamusa dodajmy, i jakaż to Perła, przez jakże wielkie Pe. Naprawdę zbieram szczękę z podłogi, a potęguje ową czynność nie tylko fakt kiedy owa Perła powstała ale również jak młody człowiek ją napisał. Jaka szkoda, że zmarł tak młodo. Co do treści to takie w sumie nic szczególnego, ot wycinek ówczesnej rzeczywistości, niemniej na odcinku psychologicznym to Arcydzieło przez wielkie A. Skąd u tak młodego człowieka tak dogłębna znajomość duszy człowieczej, w szczególności słowiańskiej? To mnie w sposób podświadomy z lekka uwiera bo przecież lubimy się zwać i czujemy się częścią społeczności zachodniej. Tylko nie wiedzieć czemu gdy jako Słowianin biorę do ręki na przykład dzieła autorów z obu Ameryk to uwiera mnie tam sztuczność, infantylizm, egzaltacja, a w przypadku lektury napisanej przez Słowianina nie może się człowiek nadziwić z jaką wnikliwością Autor skreślił rozliczne zakamarki duszy ludzkiej, słowiańskiej, naszej, mojej. Mniam Szanowni. Chcę jeszcze, choć boleśnie świadom jestem jak tego mało w przypadku tego konkretnego Autora. To konkretne danie polecam spróbować, wszystkim.

Perła z lamusa, dość konkretnego lamusa dodajmy, i jakaż to Perła, przez jakże wielkie Pe. Naprawdę zbieram szczękę z podłogi, a potęguje ową czynność nie tylko fakt kiedy owa Perła powstała ale również jak młody człowiek ją napisał. Jaka szkoda, że zmarł tak młodo. Co do treści to takie w sumie nic szczególnego, ot wycinek ówczesnej rzeczywistości, niemniej na odcinku...

Bardzo wnikliwy portret psychologiczny młodego mężczyzny, igrającego z losem i zabawiającego się życiem innych ludzi. Oczywiście nie wzbudził mojej sympatii, ale podobało mi się jak autor przedstawia pokrętna logikę stojąca za zachowaniem bohatera.

Bardzo wnikliwy portret psychologiczny młodego mężczyzny, igrającego z losem i zabawiającego się życiem innych ludzi. Oczywiście nie wzbudził mojej sympatii, ale podobało mi się jak autor przedstawia pokrętna logikę stojąca za zachowaniem bohatera.

Tytułowy bohater książki Lermontowa, Grigorij Aleksandrowicz Pieczorin, to przedstawiciel rosyjskiej młodzieży pierwszej połowy XIX wieku. Jest to młody oficer, pochodzący z bogatej rodziny, obdarzony wadami ówczesnego pokolenia. Jego życie to uwodzenie kobiet i pojedynki, niepotrzebne narażanie swojego życia.
Odczuwa nudę i brak mu woli życia, igra z niebezpieczeństwem.
„...wkroczyłem w to życie, przeżywszy je już w myśli, i ogarnęła mnie nuda i obrzydzenie...” - ten fragmencik ukazuje nam podejście do życia Pieczorina.
Lermontow w swojej powieści dokonał głębokiej analizy psychologicznej swojego bohatera, ukazał nam różne cechy jego charakteru. A myślę, że opis wizerunku głównego bohatera jest rzetelny, bo Pieczorin to przedstawiciel pokolenia Autora książki.
Warto zauważyć, że Lermontow był oficerem rosyjskiej gwardii, często się pojedynkował, i zginął młodo w pojedynku z pewnym majorem.
„Bohater naszych czasów” to króciutka powieść, ale o bogatej treści.

Tytułowy bohater książki Lermontowa, Grigorij Aleksandrowicz Pieczorin, to przedstawiciel rosyjskiej młodzieży pierwszej połowy XIX wieku. Jest to młody oficer, pochodzący z bogatej rodziny, obdarzony wadami ówczesnego pokolenia. Jego życie to uwodzenie kobiet i pojedynki, niepotrzebne narażanie swojego życia.
Odczuwa nudę i brak mu woli życia, igra z...

Bardzo jak lektura szkolna

Bardzo jak lektura szkolna

Jeżeli to są powszechne przywary przedstawicieli epoki, to zaiste smutna to była epoka.

Trudno tu zapałać sympatią do Pieczorina, łajdaka i bajronicznego egoisty, który swej wiecznej nudzie i brakowi jakiegoś celu w życiu daje w upust w uwodzeniu i porzucaniu panien. Jest to duch niespokojny, miotany namiętnościami, których nie umie przekuć w nic pożytecznego, żądny wolności, trawiony tą wieczną gorączką serca i duszy. Trudno się przebić przez niechęć to tego bohatera, trudno się utożsamić z jego działaniami, zgodzić z przemyśleniami, akceptować wymówki. "Niemal każdy usprawiedliwia taką namiętność, jaką dostrzega w sobie", jak to ujął Seneka Starszy - nasz awanturnik wiecznie łaknie nowych bodźców, a że po drodze depcze po innych, to cóż, nie bardzo go wzrusza. A przecież ma też w sobie cechy godne lepszej sprawy, charyzmę osobistą, inteligencję, zręczność odwagę. Co jednak po tym, skoro dominuje u niego samolubstwo i dogadzanie własnym żądzom kosztem innych, które z czasem go niszczy jak i każdy bezsensowny hedonizm. Ale on lekarstwa nie szuka.

Trzeba wspomnieć, że technicznie patrząc, trąci to jest nieco staroświeckie. Powieść posiada trochę archaiczny dziś format, gdy najpierw się o bohaterze słyszy, potem chwilę go widzi, a następnie czyta jego pamiętniki, w miejscu jakiejś jednolitej narracji. Całość wydała mi się dobra, ale nic ponadto. Dla fanów klasyków.

Jeżeli to są powszechne przywary przedstawicieli epoki, to zaiste smutna to była epoka.

Trudno tu zapałać sympatią do Pieczorina, łajdaka i bajronicznego egoisty, który swej wiecznej nudzie i brakowi jakiegoś celu w życiu daje w upust w uwodzeniu i porzucaniu panien. Jest to duch niespokojny, miotany namiętnościami, których nie umie przekuć w nic pożytecznego, żądny...

Po ponownej lekturze jestem jeszcze bardziej zachwycona. Dalej mam niebezpieczną skłonność do Pieczorina, choć Oniegin przy nim to jest łagodny chłopiec, ale lepiej rozumiem go jako postać, Lermontow genialnie kreśli jego portret.

Po ponownej lekturze jestem jeszcze bardziej zachwycona. Dalej mam niebezpieczną skłonność do Pieczorina, choć Oniegin przy nim to jest łagodny chłopiec, ale lepiej rozumiem go jako postać, Lermontow genialnie kreśli jego portret.

Jak widać kto zna litery to coś tu napisał (w większości głupoty),zatem i ja coś napiszę. No, napisałem.

Jak widać kto zna litery to coś tu napisał (w większości głupoty),zatem i ja coś napiszę. No, napisałem.