Zwodniczy punkt

Badacze twórczości Williama Shakespeare i dramatu elżbietańskiego uważają, że między 1590 a 1612 rokiem napisał on około 38 sztuk teatralnych. Są wśród nich komedie, jak „Sen nocy letniej”; tragedie – „Romeo i Julia”, czy „Makbet” oraz kroniki (historie jak cykle ‘Henryk VI’, czy ‘Henryk VII’). Ale są też takie dzieła które przekraczają granice między gatunkami literackimi, jak „Burza” czy „Zimowa opowieść”. Wśród badaczy twórczości Barda pojawiają się kontrowersyjne głosy czy jest on autorem wszystkich przypisywanych mu dzieł. I właśnie wokół tego rozgrywa się akcja współczesnej powieści sensacyjnej „Szyfr Szekspira”. Główna bohaterka – znawczyni twórczości Barda, wplątuje się w sensacyjne wydarzenia związane z zaginioną sztuką i odkrywa wiele ciekawych i sensacyjnych wydarzeń z życia Szekspira. Zdecydowanie polecam.

Moim zdaniem była przeciętna. Do przeczytania i tyle. Żadnej głębi, nauki, inspiracji. W trakcie czytania zastanawiałam się czy autor stworzył tę książkę dla czytelnika, który chciałby identyfikować się z dobrym, mądrym bohaterem na czyim punkcie wariuje zimna inteligentna 20 letnia hackerka z motocyklem i inne inteligentne, bogate kobiety. Czy jest ciekawa? Na tyle o ile lubi się kryminały i zagłusza nieścisłości. Mnie raziło to, że Vangerowie wybrali dziennikarza do badania tej sprawy, a potem w pół roku udaje mu się rozwiązać zagadkę, bo z tonowych dokumentów wybrał akurat jakieś detale. Wszystko szczęśliwie jest też udokumentowane - miejscowa gazeta przetrzymuje wszystkie zdjęcia wykonane 40 lat wstecz (nawet rozmazane),udaje się dotrzeć do kobiety, która akurat tego dnia stała obok Harriet i mogła zrobić zdjęcie okna w które patrzy i oh! akurat trzyma te konkretne zdjęcie w przechowaniu. Koniec też mnie zbija z tropu. Chodzi o decyzję, co zrobić z informacją, decyduje się pozostawić to jako tajemnica przed światem, żeby ochronić jedną skrzywdzoną Harriet. To chyba miał być ten wielki problem ukazujący, że życie nie jest czarno białe i nie zawsze należy mówić prawdę i tylko prawdę.

Thriller spiskowy z globalna intryga. Bardzo ciekawa historia zachaczajaca o mroczna tajemnice. Czytalam z przyjemnoscia, rozkoszujac sie pierwszorzednymi opisami przyrody i miejsc, ktore wzbogacaja tresc i podnosza walory ksiazki dzieki, ktorym wciaga czytelnika, a sama fabula pobudza umysl. Nietaktem z mojej strony byloby pominiecie, pieknie wykreowanych przez autora postaci. Ksiazka bedzie perelka dla fanow Robina Cooka i Roberta Ludluma. Polecam.

Książka w stylu Dana Browna. Nie nazwałbym jej książką S-F bo nic takiego w niej nie było a raczej thrillerem. Wszystko co w niej zostało opisane patrząc na rozwój technologiczny w zasadzie jest możliwy. O dużo rzeczach nie mamy pojęcia. Nawet patrząc czasowo czy ktoś 40 lat temu myślał że będzie taki rozwój w dziedzinie komputerów albo że będą samochody same jeździć bez kierowców. To było w książkach S-F a to co jest opisane w tej książce uważam za realne już teraz. A zaczęło się od Enigmy …. Polecam dobre 7/10

Na książkę natrafiłem zupełnie przypadkowo, gdy starałem się pogłębić moją wiedzę z dziedziny historii kościoła. Szukałem raczej pozycji historycznych, jednak gdy ją ujrzałem, stwierdziłem, że nic się nie stanie kiedy ją przeczytam. Napis na okładce mówiący o tym, że prawa zostały sprzedane do 20 krajów tylko zachęcał. Więc zdecydowałem się ją wziąć. Trochę czekała na swoją kolej i gdybym wiedział jaka jest niesamowita, sięgnąłbym po nią od razu. Powieść niezwykła, jednak z lepszych jakie czytałem. Już na samym początku zwróciłem uwagę na dość unikalny sposób pisania autora. Większość pisarzy bezpośrednio wciela się w rolę bohatera lub stosuje trzecią osobę liczy pojedynczej. Tutaj Luis Miguel Rocha użył również trzeciej osoby liczby pojedynczej, jednak tak manipulował treścią, iż można było odnieść wrażenie, że on sam był uczestnikiem wydarzeń i stał obok nich, relacjonując swoje spostrzeżenia. Jest to coś co ciężko jest opisać, jednak co wywiera naprawdę niezwykłe wrażenie i podwyższa wartość książki. Nie do ocenienia jest również napięcie, które Luis Miguel Rocha rozbudowuje w książce od pierwszej strony. Używa wszystkich chwytów, by przerazić czytelnika i przykuć jego uwagę na jak najdłużej (moją przykuwał całą książkę). Manipuluje on wydarzeniami tworząc przepiękny obraz doskonałego thrillera. Sam treść należała do ciekawych. Nie była monotonna, wręcz przeciwnie. Niezwykle ciekawa. Mnóstwo nieoczekiwanych zwrotów akcji, które zmieniają bieg książki przywołując dreszcze emocji i kolejnego zainteresowania. Co chwila stawiamy sobie pytania, co będzie dalej. Spodobał mi się również sposób, w jaki Luis Miguel Rocha ukazywał kolejne części zagadki i tajemnicy. Robił to stopniowo i powoli, jednak po kolei przedstawiał nam kolejne okoliczności oraz przyczyny rozgrywających się wydarzeń. Najczęściej miało to miejsce w dialogach. Tutaj zauważyć można pewną oryginalność książki i autora. W olbrzymiej części zwykłych kryminałów, rozwiązanie zagadki i jej kolejne układanki czytelnik otrzymuje pod koniec, po żmudnym i trudny śledztwie. W "Ostatnim papieży" jest inaczej. Autor rąbka tajemnicy uchyla nam powoli oraz z kolejnymi stronami. Wrażenie robi to niesamowite. Uważam, że "Ostatni papież" jest świetnym kryminałem, który zdecydowanie zasługuję na sławę, którą się cieszy. Nie dziwię się, że prawa sprzedane zostały aż do dwudziestu krajów. Będę musiał sprawdzić, czy istnieją jeszcze jakieś inne pozycje autora. Gorąco polecam! Piotr Drwięga

Zawiodła mnie ta książka. Poziom niżej niż jej poprzedniczki, w których bohaterem był Robert Langdon. Powiela schemat z tamtych książek, co nie byłoby złe, gdyby nie nadmierna ilość filozofowania i dziwnych teorii. Bohaterowie drugoplanowi byli nad wyraz mało rozumni, a tożsamości antagonisty szybko można się domyślić. Plus za dużo ciekawostek z dziedziny kultury i nauki - w tym Dan Brown jest mistrzem.

To nie jest książka dla osób o słabych nerwch. Pytania. Skąd się wzięły religie. Jak są połaczone. Czy współczesne odkrycia mogą podważyć prawdy wiary? Metody zabijania jeńców są podane w sposób drastyczny.. Południowa Ameryka, Bliski wschód. Ale najbardziej przeraża Skandynawia.Zawsze myślałem że krwawy orzel to był szczyt. Ale kociołek........

„Zemsta jest wielką siłą napędową.” Kolejna porcja mega fantastycznej sensacji w wykonaniu Stiega Larssona. Poprzednie tomy („Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet” i „Dziewczyna, która igrała z ogniem”) rewelacyjnie czytało się. Także trzecia odsłona serii wywarła spore wrażenie. Wyjątkowo solidnie umocowana intryga, pełna nieoczekiwanych zwrotów akcji, zagadek o kryminalnym podłożu. Mnóstwo pierwszorzędnej zabawy w śledzenie losów postaci, jednych stojących po stronie prawdy i sprawiedliwości, aczkolwiek niekoniecznie prawa, i drugich opowiadających się za mrokiem, zdolnych do czynienia perfidnego zła. Paleta bohaterów przekonująco wykreowana, nie tylko różnorodni i ciekawi, ale również liczni. Nieco straciła na zaskakującym kolorycie kluczowa kobieca postać, ale zrobiła miejsce dla innych kobiet w scenariuszu. Warto notowywać nazwiska i przypisane funkcje, aby nie pogubić się w gąszczu zależności między nimi. Szybkie tempo akcji, prężne i energiczne, powstało uczucie jazdy po fabule z dużą prędkością, ale jednak można było celebrować szczegóły w opisach scen. „Zamek z piasku, który runął” to przykład mega wciągającej przygody czytelniczej, perfekcyjnie zgranej z poprzednimi odsłonami serii, a przy tym wkręcającej we własną przestrzeń zdarzeń. Drobne zastrzeżenia miałam do przebiegu procesu sądowego, ale został na tyle atrakcyjnie przedstawiony, że stał się jednym z kluczowych motorów napędzających przebieg i rytm scenariusza zdarzeń. Kolejny raz, nie przybliżam tego, co działo się w powieści, aby nie psuć smaku poznawania. Gorąco zachęcam do uwzględnienia trylogii pióra Stiega Larssona w planach czytelniczych. Jeśli lubicie spiski, sensację, thriller, kryminał i ich wyjątkowo udaną mieszankę, to zdecydowanie będzie to dla was satysfakcjonująca przygoda, podkręcająca wyobraźnię i wywołująca ekscytujące przeżycia. bookendorfina.pl

Dobrze czytało mi się „Bibliotekę umarłych”. Na samym wstępie autor zaznaczył, że jest to fikcja literacka, ale czytając, człowiek zastanawia się czy przypadkiem coś takiego nie istnieje w naszym świecie. Przecież jest tyle tajemnic. Kilku spraw autor nie wyjaśnił. No i zakończenie. Takie jakieś za szybkie, jakby stwierdził, że już mu się nie chce pisać.

Przed laty, gdy profesor Robert Langdon zatrząsł czytelniczym światem, pojawiły się dyskusje, kto lepszy Don Brown, czy Philipp Vandenberg. Pana Dana uwielbiałam, a po pana Philippa sięgnęłam dopiero teraz. Po tak długim okresie czasu trudno byłoby mi wziąć udział w takiej dyskusji, ale strzępki pamięci podpowiadają mi, że książki czytane przed laty były bardziej dynamiczne. "Piąta ewangelia" zaś dialogami stoi i rozbudowanymi konstrukcjami myślowymi. Zapewne to wszystko za sprawą cytowanego Sokratesa:" wiedza jest wyłącznym dobrem człowieka, a niewiedza samym złem". Ale ile w tym wszystkim prawdy, tego nie jestem w stanie ocenić. Dla mnie najważniejsza jest tajemnicza moc co nad pergaminem zawisła, a może nawet i klątwa jakaś oraz niewyobrażalne misterium, co zawładnęło umysłami wtajemniczonych bohaterów. I to stanowi moc tej książki.

„Tożsamość Bourne’a” Roberta Ludluma była dla mnie niespodzianką, gdyż bardzo długo wzbraniałam się przed sensacją zarówno w filmach, jak i książkach. Uważałam, że to gatunek nie dla mnie, a ta książka stanowczo mi nie podejdzie. Nie mogłam się bardziej pomylić. Chciałabym, żeby każde moje pierwsze zetknięcie się z danym gatunkiem zaczynało się od tak dobrych lektur jak ta. Bardzo szybko wciągnęła mnie swoją fabułą, nabierającą co chwila rozpędu akcją, napięciem i pogłębiającą się intrygą, grą z tożsamością głównego bohatera oraz bardzo dobrze wykreowanymi postaciami. Naprawdę przyjemnie spędziłam czas przy tej lekturze i bardzo chciałabym o niej zapomnieć, żeby znów móc przeczytać ją po raz pierwszy. Fabuła była naprawdę wciągająca, dobrze przemyślana i zaplanowana od pierwszej strony aż do ostatniej. Początek był nieco spokojny, ale szybko zdałam sobie sprawę, że to tylko cisza przed burzą. Gdy Bourne trafił do Szwajcarii, akcja bardzo przyspieszyła i od tego momentu niemal nie pozwalała mi oderwać się od książki. Każdy moment na przerwanie lektury był zły. Choć zdarzały się spokojniejsze i wolniejsze rozdziały, to było ich niewiele i traktowałam je raczej jako chwile na wytchnienie, zwłaszcza że po nich tempo historii znów bardzo szybko rosło. Czasem też pojawiały się humorystyczne sceny, które bawiły, skutecznie rozładowywały napięcie i mam poczucie, że również wpasowywały się w całą historię. Dzięki nim historia zachowywała równowagę i ani przez moment nie przytłaczała mnie samą akcją. Ponadto Ludlum jak dla mnie mistrzowsko sobie poradził z dialogami oraz opisami. Gdy pochylał się nad wyglądem miejsc, choćby Paryża, to miałam wrażenie, jakbym tam była i obserwowała to, co wskazuje mi autor. Mogłam się w tym bardzo łatwo zatracić. Ludlum często też zwracał uwagę detale, jak np. co działo się w tle, jak zachowywali się przechodnie, przez co miałam poczucie, że pierwszy, drugi i dalsze plany były bardzo żywe. Z kolei dialogi między postaciami zdawały się bardzo naturalne, nieprzegadane i to właśnie za ich sprawą przekazywano istotne informacje. Dzięki nim czułam, że napięcie w scenach nie opadało, a relacje między postaciami wydawały się autentyczne. Wielokrotnie miałam poczucie, jakbym podczas lektury oglądała film we własnej wyobraźni. Postacie w „Tożsamości Bourne’a” zasługują na szczególne wyróżnienie. Każda z nich była dla mnie złożona, wyraźnie zarysowana i miała swoje miejsce w historii. Nie miałam poczucia, by ktokolwiek pojawił się przypadkowo, każdy miał jakiś cel. W całej książce nawet epizodyczne postacie, np. z pozoru zwykły taksówkarz, były częścią tej historii i przyczyniały się do rozwoju zdarzeń. Szczególnie spodobała mi się postać Marie, wobec której początkowo miałam spore obawy. Bałam się, że jej rola ograniczy się do stania i bycia ładnym dodatkiem dla głównego bohatera. Szybko jednak okazała się jedną z najlepiej napisanych postaci. Niezachwianie towarzyszyła Bourne'owi w jego wyprawach, wspierała go w odzyskiwaniu pamięci, pomagała mu i wdrażała w dobrze sobie znany świat finansów. Czułam, że z Bournem byli sobie równi. Choć na początku dostrzegałam w jej zachowaniu rysy książkowego syndromu sztokholmskiego, nie wpłynęło to negatywnie na mój odbiór postaci i z czasem przestałam zwracać na to uwagę. Moją uwagę przykuł również Bourne, którego kreacja była według mnie fenomenalna. Bardzo podobał mi się ten zabieg, że wraz z nim odkrywałam kim tak właściwie jest i że nawet do końca książki nie było to takie pewne. Informacje na jego temat były według mnie idealnie rozmieszczone w czasie. Dzięki temu nie miałam poczucia przytłoczenia nadmiarem faktów oraz mogłam zrozumieć sytuację, w jakiej się znalazł. Szczególnie ciekawił mnie dysonans między Bournem „teraz” a „kiedyś”. Jego zagubienie i niepewność kontrastowały z wyuczonymi umiejętnościami, którym w niebezpiecznych sytuacjach ufał bez wahania, choć sam ich do końca nie rozumiał. Najbardziej jednak empatyzowałam z nim w momentach, gdy na głos analizował swoją przeszłość, wpadał w potok myśli i próbował uporządkować chaos w swojej głowie. Miałam wrażenie, jakbym była tuż obok i wyczuwała narastające w nim napięcie, z ciekawością śledziłam jego próby poskładania siebie od nowa. Muszę jednak przyznać, że niektóre momenty wymagały ode mnie większego skupienia. Dotyczyło to rozdziałów, w których naradzali się wysoko postawieni urzędnicy, CIA oraz rząd. Szczególnie zapadły mi w pamięć rozdziały 19 i 20, w których sporo kwestii się wyjaśniło, dużo się działo, ale jednocześnie pojawiło się stanowczo za dużo dla mnie postaci naraz. Dodatkowo autor naprzemiennie żonglował ich imionami, nazwiskami i pseudonimami, przez co szybko zaczęło mi się wszystko mieszać. Gdy już kończyłam 20. rozdział, żałowałam, że wcześniej nie wpadłam na pomysł stworzenia sobie listy postaci, która pomogłaby mi uporządkować wszystkie informacje. Konieczny okazał się powrót do początku 19. Nie spodziewałam się, że aż tak w tej książce przepadnę. Z ogromną przyjemnością zagłębiałam się w jej fabułę, dałam się wciągnąć akcji oraz chętnie poznawałam kolejne, świetnie rozwinięte postacie. Według mnie Ludlum zrobił kawał dobrej roboty, książka z pewnością zostanie w mojej głowie na dłużej. Z przyjemnością sięgnę po dwie kolejne tomy serii o Jasonie Bournie.

Jako kryminał jest to pozycja całkiem przyzwoita, historia jest spójna, miejscami zaskakuje i daje nam satysfakcjonujące zakończenie. Jako książka humorystyczna jest to prawdziwa perełka dla miłośników suchego, brytyjskiego humoru rodem z Czarnej Żmii. To, jak autor łączy te dwie rzeczy w jednej pozycji jest godne podziwu. Z jednej strony co chwilę wybuchałem śmiechem, z drugiej to, co przydarza się głównemu bohaterowi trzyma w napięciu. Szkoda, że zapowiadana kontynuacja nie powstała.

Boston to miasto w którym powstał klub Dantego, klub czterech przyjaciół mających jeden wspólny cel - przetłumaczenie dzieł Dantego z włoskiego na angielski. Jednak szybko się okazuje, że niewinne cotygodniowe spotkania w prywatnym gronie, są dla zewnątrz czymś więcej niż tylko gronem tłumaczeniowców. Jedni im kibicują, jedni twierdzą, że te spotkania nie powinny mieć miejsca, a jeszcze niektórzy - no cóż... W tym samym czasie w Bostonie pojawia się morderca. Sprytny, kreatywny i nieuchwytny zabójca. Zabija w specyficzny sposób, a jednocześnie w zaskakująco różny. Giną "niby" przypadkowe osoby. Nie radzi sobie policja, nie radzą detektywi... Uczeni zaczynają zauważać zależności. I to, że być może to przez nich po mieście grasuje morderca. Ale co ma wspólnego prywatny i zamknięty w czterech ścianach kącik tłumaczeniowy zajmujący się dziełami Dantego, i nieuchwytny morderca? Jak powstrzymać zabójcę by nie zginęło więcej osób? - Mimo średnich ocen i bardzo różnorodnych opinii, postanowiłem, że spróbuję swoich sił w przeczytaniu tej książki. No i... nie jest tak źle jak niektórzy piszą. Prawda, początek był dość nużący - mimo że zaczęliśmy mocno - to większość czasu czytamy rozważania o poezji. Ciężko było mi nawet zapamiętać kto jest kim, bo raz był wymieniany z imienia, a raz z nazwiska. Ale później, wraz z rozwojem wydarzeń akcja przyśpieszyła. Zaczął się wyrównywać czas przeznaczony na filozoficzne czy literackie rozważania, z czasem przeznaczanym na wymagające śledztwo. Przyjemnie, że akcja nie była tylko z jednej perspektywy. Poszlak było mało, więc każdy dorabiał swoje wyjaśnienia. Ciekawe właśnie było to że autor nadał akcji taki bieg, że sprawiał, że każdy zaczynał być w jakiś sposób podejrzany. Powiązanie tego wszystkiego z twórczością Dantego i powolne ale skuteczne rozwikływanie zagadki i motywów też na plus. Fajnie, że została przywołana retrospekcja wspomnień sprzed Bostonu. Nie uznam książki za wybitną ale jest bardzo dobra. Nie byłem też nigdy zaznajomiony z "Boską komedia" więc to też mogło mieć wpływ na moją ocenę.

Książka sama w sobie ciekawa. Dwa niezależne nurty zgrabnie się łączą. Intryga odkrywa się z odpowiednia szybkością. Postacie ujdą. Za dużo akcji za mało "śledztwa". Widać duże podobieństwo do "Kodu LdV" ale jeszcze bez plagiatu. Jednak! Występują tu kardynalne błędy. Niestety ale motywacje wszystkich bohaterów jest idiotyczna. Przez co nie można nawet założyć, że intryga (teoria spiskowa) mogłaby być choćby teoretycznie możliwa. W efekcie czyta się jak rodzaj groteski. Co więcej w wielu miejscach fakty naciągane (ale na to już powiedzmy można przymknąć oko). Dodatkowo część wątków nastawiona jedynie na wywołanie niezdrowej sensacji, co może i działa przykuwając uwagę, jednak liczyłem na bardziej wyrafinowane rozwiązania. Mimo wszystko jednak można poczytać.

Nie tylko w Polsce mamy mit Złotego Pociągu. Książka w "danobrownowskim" stylu, gdzie tajemnica goni tajemnicę a akcja posuwa się szybko do przodu (bardziej lub mniej logicznie... ale to nie przeszkadza w takich książkach. Fabuła zbudowana na prawdziwych wydarzeniach i osobach, które znamy z aren II WŚ. Dobra długość rozdziałów i ich układ pozwalają zwinnie przechodzić przez książkę. Na minus trochę słaba wieź z postaciami, choć postać rosyjskiego Wiktor(a) bardzo przykuwa uwagę. Bawiłem się bardzo dobrze! :)

„Milczenie owiec” zostawiło mnie w dziwnym, ciężkim stanie — jakbym przez długi czas patrzyła w coś mrocznego i nie mogła już całkiem odwrócić wzroku. To nie jest książka, którą się po prostu czyta i odkłada. Ona wchodzi pod skórę, powoli, bez pytania o zgodę. Najbardziej uderzyło mnie to napięcie między siłą a kruchością. Czułam, jakbym sama balansowała na granicy — między ciekawością a lękiem, między potrzebą zrozumienia a chęcią ucieczki. Ta historia nie daje komfortu. Ona zmusza do patrzenia głębiej, nawet jeśli to boli. Były momenty, kiedy miałam ochotę zamknąć książkę i już do niej nie wracać, ale jednocześnie coś mnie przy niej trzymało. Może to było pragnienie zrozumienia ludzkiej natury, a może zwykła, niepokojąca fascynacja tym, co ukryte i trudne do nazwania. Czułam się chwilami bardzo samotna w trakcie czytania — jakby to była podróż w miejsca, do których nie zabiera się nikogo. A jednak było w tym coś ważnego. Coś, co zostaje na dłużej i zmusza do myślenia jeszcze długo po zamknięciu ostatniej strony. To nie była przyjemność. To było doświadczenie.

Jedna z wielu myśli Einsteina: "Bóg nie gra w kości z wszechświatem" rozwinięta przez bohaterów powieści: " Bóg jednak nie gra w kości z wszechświatem. Ale ludzie muszą, bo nie możemy zobaczyć przyszłości". Lektura "Teorii ostatecznej" zapoznaje nas z wieloma przemyśleniami autora teorii względności. Pokazuje go jako człowieka z krwi kości, posiadającego całkiem przyziemne problemy i słabostki. To nie jest powieść o Albercie Einsteinie. Tylko o jego pewnym równaniu, do którego dojdę niżej. Historia zawarta w tej książce traktuje również o dawnych współpracownikach Herr Doktora, jak mawiają o Alfredzie Einsteinie bohaterowie książki. Każdy z nich ma być w posiadaniu wiedzy o tajemniczym równaniu, które zawiera w sobie opis teorii względności oraz mechanikę kwantową. Dowiedzieć się tego pragną różni ludzie i instytucje. Ich cel: zdobyć równanie i wykorzystać je na swój sposób. Są wśród nich agencje rządowe, naukowcy, najemnicy. Wchodzą sobie nawzajem w drogę, ścigają się, starają przechytrzyć. Padają strzały, padają trupy. Jest dynamicznie. Powieść poprzez perypetie bohaterów w przystępny sposób opisuje teorię strun, dodatkowe wymiary i inne definicje związane z fizyką. Jest też pytaniem o kondycję ludzkiej przyzwoitości. Co zrobić, żeby dokonania naukowców nie stały się bronią samozagłady?

Powieść przygodowa. Wielka Tajemnica za którą zabijają się i wywołują wojny najwięksi tego świata. Nie do końca wiedzą na czym ta tajemnica polega, ale uznają, że warto. I tak od Karola Wielkiego, Katarzynę, Napoleona, po dzisiejsze OPEC świat się kręci wokół szachów. Spójnego wyjaśnienia brak, ot taki zbitek popularnych teorii z zakresu matematyki i fizyki aby zabrzmiało mądrze. Poczytać można, do dalszej części mnie nie ciągnie.

Prawdę mówiąc, była to niesamowicie absurdalna historia, o jakieś 100 stron za długa, aczkolwiek czytało mi się ją płynnie i się wciągnęłam. Samego Drakuli - garstka, a spodziewałabym się go więcej w książce, u której stanowi podstawę. Moja wysoka ocena wynika z tego, że była to czysta rozrywka która umiliła mi czas.

Książkę czytało się dobrze, chociaż momentami traciła rozpęd i powiewało nudą, albo autor bombardował czytelnika taką dawką polityki Watykanu, że puchła głowa. Niby fajne połączenie- straszne sceny, wydarzenia pełne grozy i nadprzyrodzoności pomieszane z wartko płynącym sensacyjnym wątkiem- wielka, tajemnicza organizacja, która od wieków próbuje zawładnąć Kościołem i zniszczyć chrześcijaństwo, w końcu ma szansę odzyskać swoją ewangelię i zmienić świat. Gdyby autor pokusił się o napisanie horroru, na pewno zrobiłby to rewelacyjnie- tajemnicza postać przerażającego mnicha pojawiającego się na przestrzeni wieków, obrazy nawiedzeń starych mniszek wstających z grobów, pełne grozy wizje głównej bohaterki- tak, autor potrafi zbudować napięcie i plastycznie przedstawić straszne rzeczy. Ogólnie mam mieszane uczucia, bo nie wszystkie wątki podobały mi się na równi i były na równi ciekawe. Coś mi zgrzytało, zabrakło też płynności między wątkami. Nie polecam, ale i nie odradzam.