Historyk

ZAGADKA ROZWIĄZANA Bardzo chciałam się ustosunkować do książki, której ocena raczej zniechęca niż zachęca do przeczytania jej, a która jak się okazało jest świetna, wybitna itd. Jednak długo się nie mogłam zebrać by napisać swoje przemyślenia, dziś jest ten dzień. Patrząc po opiniach można zobaczyć, że powstały dwie grupy oceniających: pierwsza - książka słaba nudna i nie da się jej przeczytać, druga- książka wspaniała. Książkę przeczytałam po tym jak otrzymałam ją w prezencie.( wcześniej o niej i jej autorze nie słyszałam a to wielka szkoda) ze słowami „potrafisz coś przeczytać bez patrzenia na opinie innych” Tak osoba kupując a dopiero po zakupie zobaczyła słabą notę. Moim skromnym zdaniem niezadowolenie wielu jest spowodowane tym, że spodziewali się czegoś innego. Przecież na okładce jest napisane, że to thriller. Wydaje m się ( choć nie wiem czy kiedyś czytałam prawdziwy thriller) że to książka w której ciągle się coś dzieje, nie ma czasu na chwilę przerwy i towarzyszą nam duże emocje, strach… Tu tak nie jest choć nie można powiedzieć że nic się nie dzieje. Czytam sobie spokojnie i nagle bum! Niespodziewana akcja. Bohater w niebezpieczeństwie ( tylko tyle żeby nie spolerować). Jest to książka ambitna co widać m.in. po słownictwie ( kilku słów nie znałam a za resztę dziękowałam w myślach polonistce że kazała nam je wkuć) np. periodyk, panegiryk, fiakier, konsjerż, protagonista itd. Choć z drugiej strony nie ma ich aż tak dużo – można zrozumieć powieść bez ich znajomości. Jest to pozytywna strona-z książka nas czegoś uczy. Oprócz samej powieści mamy tu również :od autora, podziękowania, rozmowę z autorem, pytania i tematy do dyskusji, głębszą analizę okoliczności śmierci Poego i… sekretny rozdział! Dożo dodatków. Tylko proszę się nie przejmować, że więcej ich nich powieści- kończy się ona bowiem dopiero ( albo już!) na 461 stronie. Mnie ta książka zachwyciła i zamierzam przeczytać wszystkie książki tego autora. Jeśli pewien czytelnik/ czytelniczka ma racje to teraz będzie już tylko lepiej ( no jak skora ta książka jest doskonała hm…) bo to jest podobno najgorsza książka tego autora. Tak czy inaczej prosto z serduszka polecam tę wyjątkową książkę… niektórym, choć nie! wszystkim! Tylko proszę czytajcie z odpowiednim nastawieniem- nie na jakiś thriller cały pełen akcji Dziękuję wszystkim ( o ile tacy będą) którzy dotarli do końca a jeszcze bardziej tym którzy sięgną teraz po tę powieść. Trzymam kciuki za to by wam się spodobała tak jak mi. PS Nie wiem czy potrafię przeczytać książkę bez patrzenia na ocenę bo tak czy inaczej ją widzę gdy daję książkę na półkę teraz czytam, jednak nie zawsze czytam opisy z okładki bo są albo mylące albo za dużo spolerują.

Fantastyczna wielowątkowa książka pełna opowiesci o podzialach społecznych, wykluczeniach i odważnej interpretacji odwiecznej walki złeg że "złem". Akcje osadzone w wydarzeniach historycznych i bogatych opisach zmieniającej się architektury Barcelony.

Piękna, tajemnicza i bardzo klimatyczna książka, która pozwala nam się przenieść w dwa równe światy oddzielone ramą czasową ponad stu lat. Poznajemy dwie historie, dwie niezwykłe bohaterki i płyniemy przez pięknie nam obrazujące Francję w różnych czasach opisy, by dotrzeć do łączącego wszystko zakończenia. Rok 2007 – Meredith Martin wybiera się w podróż, by napisać bardzo szczegółową biografię Claude'a Debussy'ego. Przy okazji ma zamiar zbadać swoją własną przeszłość. Poszukując śladów swojej rodziny, natrafia na coraz dziwniejsze zagadki powiązane z niezwykłą talią kart tarota. 1891 r. - Leonie Vernier zostaje uwikłana w tajemnice swojego brata. Razem opuszczają Paryż, by na jakiś czas zamieszkać z ciotką. W czasie zwiedzania terenów posiadłości młoda dziewczyna odkrywa tajemniczy grobowiec. W tej okolicy działy się okropne rzeczy. Czy historia może się powtórzyć? Obie historie czyta się bardzo przyjemnie i obie trzymają w ciągłym napięciu. Opisy pozwalają wczuć się w klimat i główne bohaterki. Pojawia się magia i pytania, czy mamy do czynienia z powieścią fantastyczną, czy w końcu wszystko jakoś logicznie się wyjaśni. Poruszonych jest wiele wątków i tematów zwłaszcza w tej części, która dzieje się dawniej. Mamy wątki romantyczne, motyw zemsty, podążanie za historią, trochę wróżbiarstwa, motywów okultystycznych i muzykę. Momentami miałam wrażenie, że nawet trochę jest wszystkiego za dużo i niektórych książka może po prostu znużyć. Jednak dałam się wciągnąć i przeżywałam każdą chwilę, choć czytałam powoli, dawkując sobie tę opowieść. Może jedynie zakończenie odrobinkę mnie zawiodło. Spodziewałam się mocnego elementu zaskoczenia. Czegoś, co zwieńczy całość wspaniałej treści. Może nie było złe. Zakończenie współczesnej części powieści nawet mi się podobało, jednak w samym motywie fantastycznym wydarzeń z przeszłości dużo mi brakowało. Mimo tego książkę oceniam wysoko i z przyjemnością sięgnę po inne dzieła autorki, szczególnie z serii, do której należy „Grobowiec”, gdyż nie miałam okazji niczego z niej jeszcze przeczytać.

Jak miałbym oceniać książkę, to przyznałbym jej różne punkty. Najwięcej dałbym za fabułę książki. Bardzo zgrabnie przeprowadzona opowieść przeplatająca losy bohaterów w świecie współczesnym i średniowiecznym Francji. W powieści (jeden z głównych wątków) opisyno dość dokładnie i brutalnie przebieg krucjat, inkwizycję przeprowadzonych na ludziach przez Kościół. Ta część historii, o ktorej nie można zapominać, a która jest zamiatana pod dywan w ramach poprawności politycznej czy układów, bo kiedy mówi sie o zbrodniach wojennych, o tyle milczy się o zbrodniach kościoła. W książce jest dużo postaci, niekiedy wymienianych ciurkiem i tu nie sposób ich zapamiętać. Występują także dość licznie francusko brzmiące nazwy krain geograficznych, ulic, miejsc. Z niewiedzy lingwistycznej czytanie ich sprawia troche trudnosci. Jest również dużo zwrotów w języku francuskim i oksytanskim, niestety chaotycznie tłumaczonych lub nie. O co chodzi? Jest np. w dialogu zwrot francuski/oksytanski, a jego tłumaczenie jest tuż po nim (niewiedząc czy to jest właśnie to tłumaczenie czy nie) lub opatrzony gwiazdką i na dole przetłumaczony lub znajduje się na końcu książki w słowniku wyrazów oksytanskich lub w ogóle nie istnieje (najczesciej osłuchane wyrazy w jezyku francuskim). Bardzo zamieszane, a można było wybrać klasyczny sposób odnośników. Za tłumaczenie należy się najmniej punktów. Zabrakło mi opisów francuskich pejzaży, przyrody, miejsc. Trochę ich było, ale raczej tak wymieniane po przecinku. Dziwne zakończenie powieści, nie tego się spodziewałem, ale w końcu główny wątek poszukiwania graala i jego mocy jest zachowany. Ogólnie polecam przeczytać książkę.

Choć książka nie przedstawia sielanki, była dla mnie niezwykle satysfakcjonującą lekturą. Połączenie historii, sztuki, tajemnicy, zaburzeń psychicznych i malarstwa to tematyka, która jest mi bardzo bliska i fascynująca. Mimo sporej objętości, czytało się ją błyskawicznie. Całość, wraz z motywem listów, tworzy coś naprawdę wyjątkowego.

Badacze twórczości Williama Shakespeare i dramatu elżbietańskiego uważają, że między 1590 a 1612 rokiem napisał on około 38 sztuk teatralnych. Są wśród nich komedie, jak „Sen nocy letniej”; tragedie – „Romeo i Julia”, czy „Makbet” oraz kroniki (historie jak cykle ‘Henryk VI’, czy ‘Henryk VII’). Ale są też takie dzieła które przekraczają granice między gatunkami literackimi, jak „Burza” czy „Zimowa opowieść”. Wśród badaczy twórczości Barda pojawiają się kontrowersyjne głosy czy jest on autorem wszystkich przypisywanych mu dzieł. I właśnie wokół tego rozgrywa się akcja współczesnej powieści sensacyjnej „Szyfr Szekspira”. Główna bohaterka – znawczyni twórczości Barda, wplątuje się w sensacyjne wydarzenia związane z zaginioną sztuką i odkrywa wiele ciekawych i sensacyjnych wydarzeń z życia Szekspira. Zdecydowanie polecam.

Ciekawa historia, podobało mi się, że wszystko kręciło się wokół Dantego, liczne wstawki cytatów też na pewno na plus. Na minus to, że kobiety są w tej powieści traktowane przez bohaterów lekceważąco, a praktycznie żadna z nich nie ma jakiegokolwiek istotnego znaczenia dla fabuły.

#SekretFreuda zabiera nas na salony Gramercy Park, do opiumowych melin Chinatown, a nawet na dno rzeki East, w okolice kładzionych właśnie fundamentów mostu na Manhattanie. W miarę jak #Freud walczy, by odeprzeć zawiązaną konspirację mającą na celu zniszczenie jego kariery, Yung zdaje sobie sprawę z tego, że kobieta, w której się zakochał, będzie najprawdopodobniej kolejną ofiarą zabójcy. ................................jak napisano na #lubimyczytac obok tej ksiązki Niby kryminał , a jednak historia i psychoanaliza w jednym . Jedna z moich ulubionych, #czytalam kilka razy, i uwazam ze jest niedoceniona . Malo kto #czytal mało kto zna 3# na instagramie, nie znalazłam opini #booktuberów dlatego postanowiłam własnie ten udany #debiut Jeda Rubenfelda polecic ..

Legenda, mit czy prawda? W każdym pokoleniu żyje podobno 36 sprawiedliwych. Tajemnicza sekta działająca od wieków próbuje ich unicestwić. Są już blisko, bo obecnie udało im się zgładzić 33. Intrygująca legenda o lamed wownikach - jeśli ktoś lubi takie historie, to polecam.

WCIĄŻ MNIE PRZEŚLADUJĄ - Jennifer Lee Carrell ,moje pierwsze spotkanie z tą amerykańską pisarką i bardzo wciągające w czasy teatru elżbietańskiego z Szekspirem i rękopisem Makbeta. Wracamy do współczesności, tajemniczego zamku, rytualne morderstwo, stary nóż z inskrypcją, którą trzeba rozszyfrować, tarota, magiczne lustro, porwanie i mroczną opowieść rodzinną, wywiedzioną od fatum, jakie zawisło nad pierwszą odtwórczynią roli Lady Makbet. Obrzędy magiczne mieszają się z tradycjami celtyckimi, wszystko to pomoże nam ogarnąć Kate, Ben, tajemnicza Joanna......polecam świetna przygoda

Ja ,jakoś nie przepadam za taką muzyką.Wolę metal.Teraz piszę,tę opinię i słucham Saltus-Perunie Prowadź.Ale,fabuła super.Ma się,wrażenie.Że pisarz zabiera nas w piękną przygodę.Ku X symfonii. Tu jest wiele,fajnych rzeczy.Jak grożenie śmiercią pani sędzi. Jak,wspominki o gilotynie. Czy,też o sztuce jeździectwa.Dla mnie super opowieść.

Rzym. Rok 1683 roku. W pewnej gospodzie w tajemniczych okolicznościach zapada na dziwną chorobę jeden z gości. Trucizna czy dżuma? W obawie przed epidemią podróżni zostają poddani kwarantannie. Jeden z podróżnych opat Melani, wraz z karłowatym posługaczem wszczynają śledztwo. A tymczasem Wiedeń zostaje oblężony przez Turków, i czeka na odsiecz króla Polski Jana III Sobieskiego. Czy powieść mi się podobała? Czy klimat epoki nowożytnej był wyczuwalny? Czy zagadka kryminalna napędzała fabułę powieści? I czy kreacja głównego bohatera przypadła mi do gustu? Chciałbym więc zacząć od otoczki powieści. Bowiem jest wiele do opisania i poruszenia, w tym aspekcie. Mroczna czeluść katakumb. Relikwie niewiadomego pochodzenia. Ciemne podziemia. Strach spotęgowany, groźbą wybuch epidemii dżumy. Wróg u bram, chrześcijańskiego świata. To wszystko powoduje, że czytelnik może odczuć strach i napięcie jakie towarzyszyło gościom gospody. To wszystko jest okraszone atmosferą klaustrofobii…- syndromem zamkniętego pomieszczenia. Grozę potęguje grasujący morderca, który okazuje się nieuchwytny, groźny i diabelnie inteligentny. Ale to co interpretujemy się na pierwszy rzut „poznawczy”, może się jednak okazać mirażem, fałszem i kalumnią. Czytelnik z rozdziału na rozdział dostaje więcej „danych”. Ale zagadka przez to nie okazuje się łatwiejsza do rozwiązania i zinterpretowania. Właśnie motyw zbrodni, w niniejszej powieści jest dość zgrabnie zagrany, wykreowany i wykorzystany. Jest to niewątpliwie zaleta powieści. Chociaż w tej kwestii mam pewne zastrzeżenia. Odbiorca, bowiem zostaje „zalany” informacjami dotyczącymi epoki. Przez co główny wątek zostaje nieco „rozcieńczony” i, w pewnym momencie fabularnym, nie co wieje nudą. Ale z drugiej strony rozumiem ten zabieg wykorzystany w powieści przez autorów. Bowiem poprzez wstawki historyczne, które notabene mogą czasami nużyć i męczyć okazują się nieodłącznym elementem książki. Może to niektórych czytelników, odstraszyć, ale ja to wszystko wziąłem za „dobrą monetę” i zanurzyłem się z przyjemnością w meandry epoki. Niniejsza lektura, to swoiste kompendium wiedzy na temat ówczesnego Rzymu, pontyfikatów głowy apostolskiej, oraz spisków na najwyższym szczeblu władzy. Można zarzucić powieści pewną schematyczność. Wielki wpływ na duet pisarski, miało niewątpliwie dzieło włoskiego erudyty Umberto Eco „Imię Róży”. Ale pomimo tego dość widocznego i trochę przeszkadzającego w czytaniu „faktu”, powieść, a zwłaszcza w późniejszej „fazie” bardzo mi się dobrze czytało. Niewątpliwie mam słabość do takiej tematyki. A co jeśli chodzi o rozwiązanie szarady. W pewnym stopniu może nie okazała się widowiskowa, oszałamiająca ani frapująca, ale na tyle zadowalająca, że powieść całościowo odbieram pozytywnie. Na deser sobie zostawiłem istotę powieści, czyli jej bohaterów. Historia jest opisana z perspektywy karłowatego posługacza, który pomaga rozwikłać zagadkę, kryminalną. Każdy z nas ma plany, marzenia i prawo do szczęścia. Jednak los zazwyczaj spłata nam figla. Ale pomimo wszystko, warto walczyć o swoje , i dążyć do wytyczonego celu. Bowiem to nas definiuje jako istoty myślące, szukające swojej drogi i ścieżki w tym nieprzyjaznym miejscu jakim czasami okazuje się nasze najbliższe otoczenie. I tą właśnie postawę reprezentuje nasz główny narrator. Którego marzeniem jest zostać kronikarzem. Jego dar obserwacji, empatia i wrażliwość to nie tylko atrybuty, które są nieodłącznym elementem przyszłego zawodu, ale również pomagają mu w rozwiązaniu szarady, oraz w zrozumieniu pobudek mordercy. Summa summarum, powieść dobra zwłaszcza, jej druga część. Miałem nieodparte wrażenie, że w pewnym momencie, fabuła złapała drugi oddech, a akcja ruszyła z kopyta. Powieść powinna się spodobać fanom zagadek kryminalnych, o mocno zarysowanym tle historycznym. Ale również tym, czytelnikom, którzy są bardzo dociekliwi, i pragną swoją spostrzegawczość wystawić na duży wysiłek intelektualny. Polecam.

To bardzo mroczna historia kryminalna. Dowiedziałam się z niej wiele ciekawych rzeczy o samym Isaack`u Newtonie. Zadziwiło mnie, że sprawował funkcję nadzorcy mennicy królewskiej. Sprawdziłam - to akurat autentyczny fakt z jego życia! Sir Issack Newton - fizyk i alchemik, matematyk i astronom, badacz Biblii, historyk i filozof - czy takie zajęcie nie wydaje się zbyt przyziemne dla dla kogoś takiego? Lecz to, co stanowi fikcję literacką, równie dobrze mogłoby być prawdziwe. On sam mógł być właśnie taki, jakiego go w tej książce przedstawiono. Jawi się tam niczym przenikliwy Sherlock Holmes na tropie złoczyńcy. A właściwie połączenie Sherlocka Holmesa z Robertem Langdon`em Dana Browna. Uczony odczytuje szyfry związane z morderstwami jakie mają miejsce na terenie twierdzy Tower. Jaki to ma związek z mennicą, której był nadzorcą? Polecam przeczytać ;D dodam, że intryga jest tak skonstruowana, że idealnie pasuje do fragmentu życiorysu uczonego. Takie skomponowanie tej powieści sprawia wrażenie, że przenieśliśmy się w czasie i naprawdę go poznaliśmy, mieliśmy chwilowo z nim przyjemność i wiemy jaki był po prostu. Świetna sprawa! Lubię takie opowieści i polecam serdecznie.

Niektórzy krytycy porównują prozę Julii Navarro do twórczości Dana Browna, ale mnie taka opinia wydaje się mocno naciągana. W powieści "Bractwo Świętego Całunu" autorstwa Navarro wielbiciele tego gatunku znajdą prawie wszystko co ma do zaoferowania thriller historyczny, a więc intrygę, zagadkę, inteligentnych śledczych i barwne postaci historyczne. Lektura obfituje w próby kradzieży Całunu - płótna, w które zawinięte było ciało Jezusa po śmierci oraz pożary w słynnej katedrze turyńskiej. Poznajemy mężczyzn bez języka i linii papilarnych, tajemnicze bractwo z miasta Urfa w Turcji oraz Tempraliuszy. Całość akcji rozgrywa się na dwóch płaszczyznach czasowych, współczesność przeplata się z czasami, w których żył Chrystus. Powieść Navarro nie powinna zbytnio rozczarować fanów tego rodzaju gatunku literackiego, gdyż czyta się ją szybko i przyjemnie pomimo zbyt wolnej akcji i braku napięcia. Końcówka książki pozytywnie mnie zaskoczyła, ale też rozczarowała, bo wszak każdy lubi szczęśliwe zakończenia. Ocena 1-10: 7

Powieść historyczna Chufo Llorensa zabiera czytelnika do Barcelony z okresu II połowy XI wieku. Jak przyznał sam autor w posłowiu, fakty historyczne zostały nieco ponaciągane i zmienione. Akcja prowadzona jest głównie w dwóch przeplatających się płaszczyznach. Pierwsza to opowieść o biednym, ale szlachetnym młodziku – Martim Barbany, który przechodzi typową drogę „od zera do bohatera”. Po osiągnięciu pełnoletności odbiera pokaźną sumę, która była spadkiem po dawno zmarłym ojcu. Ku chwale swoich przodków Marti postanawia stać się zasłużonym i pełnoprawnym obywatelem Barcelony. Dzięki pomocy życzliwych mu ludzi i z pieniędzmi, które ma na start, z rozpędem rozpoczyna karierę kupiecką. Nieprawdopodobne szczęście sprawia, że wszystko szybko prosperuje i idzie nawet lepiej niż w jego najskrytszych marzeniach. Pewnego dnia na targu niewolników już po pierwszym spojrzeniu zakochuje się w młodziutkiej Lai Betancourt. Od tego momentu Marti jeszcze żarliwiej pnie się po szczeblach kariery, by zasłużyć na względy ukochanej i szacunek jej ojca. Jednak czy uczciwość, dobre chęci i ciężka praca wystarczą, aby to osiągnąć? Druga płaszczyzna fabularna skupia się na dworze hrabiego Barcelony Ramona Berenguera I. Hrabia od urodzenia pozostawał pod silnym wpływem swej babki Ermesendy z Carcassonne. To ona za czasów jego dzieciństwa była regentką. Miała wpływ na podejmowane przez niego decyzje. Ona przed niecałym rokiem znalazła mu drugą z kolei żonę. Jednak czasy, kiedy pozostawał milczący pod jej kontrolą, dobiegają końca. Podczas gościnnej wizyty u hrabiego Ponce’a z Tuluzy poznaje Almodis z Marchii – piękną żonę swojego gospodarza. Pomiędzy nią a hrabią Barcelony od razu pojawia się silne uczucie i nieokiełznana namiętność. Jego romans z zamężną kobietą nie podoba się jego babce i Kościołowi. Ponadto taki bluźnierczy związek może zaszkodzić jego pozycji a co gorsza pokojowi na ziemiach, które są pod jego władaniem. Pomimo tego Ramon Berenguer I po raz pierwszy stawia na miłość. Obie historie są angażujące, im bliżej końca, tym silniejsze potrafią budzić emocje. Pomimo niemałego formatu „Władcę Barcelony” czyta się szybko i lekko, ułatwia to z pewnością nieskomplikowany współczesny język. Na rzecz lekkości traci jednak coś z klimatu, czasami powieść wcale nie sprawia wrażenia jakby odgrywała się w średniowieczu. Poza jednym wyjątkiem bohaterowie są przekonujący, dobrze napisani, ludzcy – z zaletami i wadami tego pojęcia. Kim jest wyjątek? Niestety, jednym z głównych bohaterów. Marti Barbany posiada jedną główną cechę, która sprawia, że jako postać staje się nijaki i momentami nudny – jest niemalże krystalicznie dobry. Nie ma żadnych wad, jest szlachetny, uczciwy, mądry, zawsze postępuje słusznie a do tego prawdopodobnie wiadrami czerpie z jakiś nieokreślonych źródeł szczęśliwych trafów i miłych niespodzianek od losu. Do pewnego dramatycznego momentu bohatera nie spotykają żadne trudności – każdy interes zawodowy kończy się sukcesem, każda niemalże znajomość sojuszem, z każdej sytuacji wychodzi jako bohater. Przez długi czas jego historia nie próbuje nawet stworzyć żadnych elementów zaskoczenia. Natomiast losy kilku innych bohaterów nie pozwalają sercu i nerwom się uspokoić. Książkę wzbogaca kilka pobocznych wątków, które nadają głębi historii i mocniej osadzają ją w świecie wykreowanym przez pisarza. Interesujące jest również przedstawienie elementów kulturowych i historycznych tamtego okresu. W Barcelonie XI wieku miesza się ludność chrześcijańska, muzułmańska i żydowska, wynika z tego wiele sojuszy i jeszcze więcej konfliktów. Szczególnie ciekawe według mnie było ukazanie sytuacji i kultury społeczności żydowskiej skupiającej się głównie w dzielnicy Call. Chufo Llorens stworzył bardzo dobrą powieść obyczajowo-historyczną – lekką, szybko czytającą się, przynoszącą rozrywkę i różne stadia emocjonalne.

Jak dla Mnie to genialna książka Uwielbiam opowieści przygodowe, gdzie tajemnice ,zagadki i fantazja autora prowadzi nas w miejsca gdzie wszystko wydarzyć się może. Połączenie dwóch światów porewolucyjnej Francji z czasami obecnymi z 1973 roku oraz powiązane na tych płaszczyznach intrygujące wątki dają niesamowicie wciągający efekt. Smaczkiem jest występowanie wielu historycznych postaci choć nie zawsze oddanych z realizmem ;) Spotkamy takich bohaterów jak Napoleon Bonaparte, Germaine de Steal,Charles Maurice de Talleyrand - Perigord, czy chociażby caryca Rosji Katarzyna II, a wszystko to w poszukiwaniu kompletu szachowego Karola Wielkiego. Co przyniesie ten balansujący na granicy prawdy i fikcji swoisty misz-masz poznacie sami jak przeczytacie Ósemkę A GRA dopiero się zaczyna...

Różany labirynt okazała się bardzo dobrą powieścią , nie sądziłam , że aż tak mi się spodoba ;). Lubię książki , gdzie jest jakaś tajemnica rodzinna , wątek miłosny i historia . Każdy kto lubi książki uwikłane tajemnicą powinien przeczytać Różany labirynt, bo naprawdę warto ! Gorąco polecam ! Moja opinia : 8,5/10

Dawno nie czytałem tak dobrego... w sumie sam nie wiem czego? Urban Fantasy? Weird West? Czarnej Komedii? Kryminału? Z jednej strony akcja dzieje się w miasteczku stylizowanym na westernowe, zaś wśród bohaterów przewijają się zarówno bandyci jakby żywcem wyjęci z Tombstone, łowca nagród znany z przebierania się za Elvisa Presleya, detektyw z federalnego wydziału do spraw paranormalnych, jak i mnisi spędzający całe dnie na nauce sztuk walki w małym klasztorze, ukrytym na jednej z wysp Pacyfiku. Z drugiej akcja dzieje sie w czasach zbliżonych do późnych lat 2000, z pełnym wykorzystaniem komórek, podsłuchów, czy dobrodziejstw motoryzacji. Pomimo tego, że rozdziały skaczą pomiędzy bohaterami, zmiany punktu widzenia nie wiążą się w żaden sposób ze spowolnieniem narracji, co było moim właściwie stałym zarzutem do cyklu Demonicznego Bretta. Tutaj "Księga..." zaczyna się w bardzo Hitchcockowy sposób od wielkiej strzelaniny w barze, a później akcja tylko przyśpiesza, skupiając się na kolejnych strzelaninach, kradzieżach i śledztwach związanych z poszukiwaniem legendarnego kamienia mającego dawać nieśmiertelność, ale i sprowadzać pecha na wszystkich właścicieli.

Zaskoczeniem dla mnie nie jest fantastyczne połaczenie dwóch przestrzeni czasowych przez autorów Violette Cabesos , Frederic Lenoir. Tym razem zabierają nas w podróż w czasie do XII wieku do Francji na wyspę Mont Saint-Michel. W tym miejscu dochodzi do niewyjaśnionych morderstw które pojawiają się od XII wieku aż do współczesności, a wszystko to za sprawą zakazanej miłości. Cały wątek z starożytności, zostaje uzupełniony wątkami z teraźniejszości, gdzie doświadczona archeolog Joanna, próbuje za wszelką cenę pomóc postaci z XII wieku, która nawiedza ją w snach od 27 lat. Koniec książki ? Fantastyczny, cała opowieśc nabiera tępa dopiero w połowie książki. Początek bardzo nudny ale warto się przemęczyć . Obiecuję że nie będziesz żałował . Jeżeli interesujesz się zagadkami, niewyjaśnionymi morderstwami, oraz historią, ta książka jest idealna dla Ciebie.

Znaleziona przypadkowo w zbiorach Depozytu Bibliotecznego. Zaskakująco dobra historia nawiązująca wprost do twórczości Lovecrafta; motorem napędowym są poszukiwania Necronomiconu, napisanego przez szalonego Araba kompendium diabelskiej wiedzy i wrót do piekła - podobnie czerpał z tego motywu Evil Dead i późniejszy serial Ash vs. Evil Dead. Rzecz dobrze napisana, tym ciekawsza, że autorem jest ówczesny student teologii jezuickiej i z pomocy jezuitów przy jej pisaniu korzystał. Mimo osadzenia akcji przed wiekami, dialogi nie są teatralne ani udziwnione, a naturalne. Interesujący crossover. Przydałoby się przeredagowanie niektórych fragmentów (przesłuchanie, pytania - niepotrzebnie długie, etc., mocniej wyeksponować starcie sił), ale i tak bardzo dobra. Na pewno jedna z ciekawszych nawiązujących do mitologii Cthulhu.