Prawiek i inne czasy

Lektura obowiązkowa

Lektura obowiązkowa

„Prawiek i inne czasy” Olgi Tokarczuk nie jest książką łatwą — na początku trudno było mi odnaleźć się w konstrukcji kolejnych „czasów” i uporządkować historię mieszkańców Prawieku. Jednak z każdą stroną coraz swobodniej poruszałam się po tym świecie, aż lektura zaczęła sprawiać prawdziwą przyjemność i nie zauważyłam nawet momentu, w którym dotarłam do końca. To moja pierwsza książka autorki i być może dlatego wejście w jej styl wymagało czasu, ale ostatecznie wszystko nabrało sensu. Powieść jest piękną podróżą przez życie kilku pokoleń — od dzieciństwa po kres istnienia — wzbogaconą o metafizykę i elementy wymykające się ludzkiemu rozumieniu. Tokarczuk z niezwykłą uważnością opisuje ludzi, zwierzęta, rośliny, a nawet przedmioty, splatając codzienność z sacrum i pokazując upływ czasu w sposób skłaniający do refleksji nad własnym życiem i miejscem, w którym się żyje.

„Prawiek i inne czasy” Olgi Tokarczuk nie jest książką łatwą — na początku trudno było mi odnaleźć się w konstrukcji kolejnych „czasów” i uporządkować historię mieszkańców Prawieku. Jednak z każdą stroną coraz swobodniej poruszałam się po tym świecie, aż lektura zaczęła sprawiać prawdziwą przyjemność i nie zauważyłam nawet momentu, w którym dotarłam do końca. To moja...

Niestety styl Olgi Tokarczuk jest nie dla mnie. Książka jest w stylu " Co autor miał na myśli " , czyta się szybko, ale nie jest to literatura lekka.

Niestety styl Olgi Tokarczuk jest nie dla mnie. Książka jest w stylu " Co autor miał na myśli " , czyta się szybko, ale nie jest to literatura lekka.

Mówi się, że do trzech razy sztuka. Ale czy tym razem?
Po genialnym ,, Prowadź swój pług przez kości umarłych” i już trochę mniej genialnym ,,Empuzjonie”, nastał czas na ,,Prawiek”. No i właśnie… nie do końca wiem co o nim myśleć.
Jest to na pewno książka o dużej formie, czego w sumie możnaby się spodziewać patrząc na nazwisko autorki. Nie jest napisana trudnym językiem, zupełnie nie o to mi chodzi, ponieważ samo czytanie jest wręcz na odwrót, dość przyjemne. Jednak przez różne metaforyczne (czasami - jak dla mnie - zbyteczne) przekazy od razu pokazuje czytelnikowi jaki to będzie rodzaj lektury. Jak dla mnie jest to zabieg wprowadzający często niepotrzebny zamęt i próbujący wywołać jakieś złudzenie artyzmu.
Będąc szczerym przez pewien czas myślałem, że książka ta mi się po prostu nie podoba. Nie wiedziałem do końca o czym czytam. Jak to z Tokarczuk, nie mogłem jej jednak odmówić niektórych pięknych i inspirujących myśli ukrytych w tekście (a zakladek z takimi perełkami w tej książce trochę mam) Mimo to nie widziałem w niej TEGO czegoś. Fabuła nie porywała, a i brakowało ogólnego poczucia o czym ja w ogóle czytam.
Teraz biorąc ją na warsztat, mogę popatrzeć już trochę mniej surowym okiem, ponieważ zdałem sobie sprawę że jednak coś w niej dostrzegłem. W tej podróży przez czas (bo znajdując się tylko w prawieku ciężko mówić o innych podróżach) można było zobaczyć rzeczy różne. Dość podstawowo - to co się nasuwa jako pierwsze - przemijanie. Coś się kończy coś się zaczyna. I to nie da się ukryć było przedstawione bardzo dobrze. Dodatkowo podkreslone przez czasy wydzielone dla każdego z bohaterów. Czasy które mimo wszytsko też były określone. Ułożone chronologicznie, ale wydzielone. Każdy dostał swój kawałek, nie miał pełni reflektorów zwróconych tylko na siebie. Swój moment w opowieści, który za chwile przysługiwał komuś innemu. Jednak to co na mnie zrobiło realne wrażenie - to pokazanie ludzkiego rozbicia.
Dopiero pod koniec zdałem sobie z niego sprawę, ale każdy z bohaterów gdzieś po drodze został złamany przez życie. Niezależnie od swojej posady, wieku, ambicji i werwy. Świat prędzej czy później sprawił, że modlił się o pewną niezmienność, która w pędzącym świecie po prostu nie istnieje. Dla mnie ta książka ma przerażać. Ma dołować. Ma pokazać jaki świat jest brutalny i brudny. A pokazuje to każdemu bohaterowi, który prędzej czy później dochodzi właśnie do takiego wniosku. Że w świecie istnieje tylko rozpad. Człowiek, który nie posiada nic jest silniejszy niż ten który posiada wszystko
Tym właśnie jest dla mnie ta książka

Mówi się, że do trzech razy sztuka. Ale czy tym razem?
Po genialnym ,, Prowadź swój pług przez kości umarłych” i już trochę mniej genialnym ,,Empuzjonie”, nastał czas na ,,Prawiek”. No i właśnie… nie do końca wiem co o nim myśleć.
Jest to na pewno książka o dużej formie, czego w sumie możnaby się spodziewać patrząc na nazwisko autorki. Nie jest napisana trudnym językiem,...

Zaskoczyła mnie. Nie wiem dlaczego ale po nazwach rozdziałów myślałam, że będzie o czymś innym. Że będzie w innym klimacie. Ale to wspomniane zaskoczenie jest pozytywne. Przynajmniej co do omawianej przeze mnie kwesti. Cieszę się bowiem, że to moje początkowe przeczucie się nie sprawdziło. Ale oceniając całą książkę muszę stwierdzić, że czegoś mi brakuje. Przyznaję, że dobrze i z zaciekawieniem mi się ją czytało. Zajmowały mnie losy mieszkańców Prawieku. Brak spójnego i splatajacego te wszystkie losy i historie końca mnie zawiódł. Może nie widzę w tym jakiejś głębi, którą zachwycają się inni czytelnicy. Niemniej jednak język jakim posługuje się autorka i sposób opisywania nawet najprostszych elementów przyrody i życia jest imponujący. Historia w Prawieku jest przedstawiona na przestrzeni kilkudziesięciu lat co pozwala śledzić procesy narodzin, rozwoju i śmierci zaangażowanych w nią jednostek. Z innych kwesti- intrygujący był element "gry". Jak dla mnie trochę niewykorzystany. No i zaciekawiła mnie teoria wszechobecnej poczwórności, choć nie do końca się z nią zgadzam. Podsumowując- gdyby nie brak puenty i swego rodzaju domknięcia "Prawiek i inne czasy" byłby naprawdę ciekawą historią.

Zaskoczyła mnie. Nie wiem dlaczego ale po nazwach rozdziałów myślałam, że będzie o czymś innym. Że będzie w innym klimacie. Ale to wspomniane zaskoczenie jest pozytywne. Przynajmniej co do omawianej przeze mnie kwesti. Cieszę się bowiem, że to moje początkowe przeczucie się nie sprawdziło. Ale oceniając całą książkę muszę stwierdzić, że czegoś mi brakuje. Przyznaję, że...

Idealna!!!

Idealna!!!

To była bardzo spokojna podróż przez prowincję. Pełna przyrody, nostalgii, smutku, zaskakujących zdarzeń tych dobrych i złych. Książka o życiu.

To była bardzo spokojna podróż przez prowincję. Pełna przyrody, nostalgii, smutku, zaskakujących zdarzeń tych dobrych i złych. Książka o życiu.

Jestem wielką fanką twórczości Tokarczuk - to są rozkminy na takich poziomach, że głowa mała. W dobie technologii pędzącej na złamanie karku, książki jak ta rozwijają zdolność do abstrakcyjnego, krytycznego myślenia.

Uczta dla mózgu i wyobraźni, w skrócie :)

Jestem wielką fanką twórczości Tokarczuk - to są rozkminy na takich poziomach, że głowa mała. W dobie technologii pędzącej na złamanie karku, książki jak ta rozwijają zdolność do abstrakcyjnego, krytycznego myślenia.

Uczta dla mózgu i wyobraźni, w skrócie :)

Czas Czytelnika.
Po książkę sięgnął z nieśmiałością, ale też z pewną wewnętrzną pewnością że przyszedł czas by po nią sięgnąć. Świat wokół niego pokrył się bielą, siwizną starości a starość jak wiadomo jest najlepszym czasem na czytanie. Książka otwierała się przed nim i chętnie zdradzała swoje tajemnice, litery które się w niej pojawiały składały się w foremne zdania a te w zrozumiałe akapity. Czytelnik uśmiechał się tak jak zwykł to czynić dawniej gdy jeszcze miał całkiem czarne włosy a świat był młody, i Bóg był młody. Dobrze że dopiero teraz trafił na tę książkę po wielu innych książkach Twórczyni, bo to sprawiło że Czytelnik niepostrzeżenie zaczął rozumieć, odnalazł sens Prawieku

Czas Czytelnika.
Po książkę sięgnął z nieśmiałością, ale też z pewną wewnętrzną pewnością że przyszedł czas by po nią sięgnąć. Świat wokół niego pokrył się bielą, siwizną starości a starość jak wiadomo jest najlepszym czasem na czytanie. Książka otwierała się przed nim i chętnie zdradzała swoje tajemnice, litery które się w niej pojawiały składały się w foremne zdania a te...

To jedna z tych książek o której się rozmyśla. Jedna z tych z której chce się zapamiętać wszystkie cytaty. Historie nie są łatwe, to książka o przemijaniu. Pozwoliła mi się uziemić, przypomnieć sobie co jest ważne.

Lubię cytaty a więc będą trzy:
- Nam w ogóle potrzebne są córki. Gdyby wszystkie na raz zaczęły rodzić córki , byłby spokój na świecie.

Koło czterdziestki następuje przełom. Młodość w swoim natężeniu, swojej mocy męczy się ze sobą. Którejś nocy, czy któregoś poranka, człowiek przechodzi granicę, osiąga swój szczyt i robi pierwszy krok w dół, ku śmierci.

Ruta podeszła do granicy Prawieku, odwróciła się, stanęła twarzą do północy i odnalazła w sobie to uczucie, które pozwala przejść przez wszelkie granice, zamknięcia i bramy. Chwilę pieściła je w sobie. Zamieć rozpętała się na dobre i Ruta weszła w nią od początku do końca.

To jedna z tych książek o której się rozmyśla. Jedna z tych z której chce się zapamiętać wszystkie cytaty. Historie nie są łatwe, to książka o przemijaniu. Pozwoliła mi się uziemić, przypomnieć sobie co jest ważne.

Lubię cytaty a więc będą trzy:
- Nam w ogóle potrzebne są córki. Gdyby wszystkie na raz zaczęły rodzić córki , byłby spokój na świecie.

Koło czterdziestki...