Księżniczka z lodu

Książka "Księżniczka z lodu" autorstwa Camilla Läckberg zrobiła na mnie bardzo dobre wrażenie. To kryminał, który wyróżnia się przede wszystkim klimatem i sposobem budowania napięcia, a nie tylko samą zagadką.

Podczas czytania szczególnie doceniłam styl autorki – jest prosty, ale jednocześnie bardzo sugestywny. Dzięki temu łatwo było mi się wciągnąć w historię i poczuć atmosferę małego, zamkniętego środowiska, gdzie każdy coś ukrywa. To właśnie ten nastrój niepokoju i tajemnicy najbardziej mnie przyciągnął.

Bohaterowie wydali mi się realistyczni i dobrze dopracowani. Nie są idealni, mają swoje słabości i problemy, co sprawia, że wydają się bardziej „ludzcy”. Szczególnie podobało mi się, że relacje między nimi są naturalne i rozwijają się stopniowo.

Książka momentami wymagała ode mnie większego skupienia, zwłaszcza przez liczbę postaci i przeplatające się wątki, ale uważam to za plus – dzięki temu lektura była bardziej angażująca i nieprzewidywalna.

Podsumowując, uważam, że Księżniczka z lodu to bardzo dobry kryminał, który oferuje coś więcej niż tylko rozwiązanie zagadki. To książka z klimatem, emocjami i ciekawie przedstawionymi bohaterami. Zdecydowanie poleciłabym ją osobom, które lubią spokojniejsze, ale wciągające historie.

Książka "Księżniczka z lodu" autorstwa Camilla Läckberg zrobiła na mnie bardzo dobre wrażenie. To kryminał, który wyróżnia się przede wszystkim klimatem i sposobem budowania napięcia, a nie tylko samą zagadką.

Podczas czytania szczególnie doceniłam styl autorki – jest prosty, ale jednocześnie bardzo sugestywny. Dzięki temu łatwo było mi się wciągnąć w historię i poczuć...

Zimna jak lód. Cicha jak śnieg. I wcale nie taka oczywista - „Księżniczka z lodu” - to historia, w której jedno samobójstwo otwiera drzwi do sekretów, o których w małym miasteczku nikt nie chce mówić głośno. Powoli, bez pośpiechu, prawda zaczyna wychodzić na jaw, a im bliżej finału, tym mniej jesteś pewien, komu wierzyć.

To nie jest kryminał z fajerwerkami. To ten, który wciąga po cichu…

Zimna jak lód. Cicha jak śnieg. I wcale nie taka oczywista - „Księżniczka z lodu” - to historia, w której jedno samobójstwo otwiera drzwi do sekretów, o których w małym miasteczku nikt nie chce mówić głośno. Powoli, bez pośpiechu, prawda zaczyna wychodzić na jaw, a im bliżej finału, tym mniej jesteś pewien, komu wierzyć.

To nie jest kryminał z fajerwerkami. To ten, który...

„Księżniczka Lodu” to idealny początek dla fanów skandynawskiego kryminału. Historia osadzona w Fjällbacka jest zimna, wilgotna i tajemnicza – dokładnie taka, jak powinna być w literaturze tego gatunku. Läckberg mistrzowsko łączy kryminalną zagadkę z życiem codziennym bohaterów, pokazując nie tylko morderstwo, ale też ich emocje, rodzinne dramaty i sekrety, które kryje mała miejscowość.

Fabuła zaczyna się od brutalnego morderstwa młodej kobiety, a detektyw Patrick Hedström i pisarka Erica Falck próbują rozwikłać sprawę, odkrywając, że przeszłość ma wiele mrocznych warstw. Styl Läckberg jest przystępny, narracja płynna, a bohaterowie wyraziści i realistyczni.

Mocne strony:
Zimny, skandynawski klimat, który buduje napięcie.

Realistyczne postacie i ich wzajemne relacje.

Złożona intryga kryminalna z zaskakującymi zwrotami.

Słabe strony:
Tempo akcji bywa nierówne – niektóre fragmenty wprowadzają dużo szczegółów codzienności, co może spowalniać czytanie.

Momentami przewidywalne zakończenie w wątku niektórych postaci.

„Księżniczka Lodu” to wciągający kryminał, który łączy skandynawską atmosferę, psychologiczne portrety postaci i ciekawą zagadkę kryminalną. Polecam wszystkim, którzy lubią powolne, mroczne śledztwa z dobrze skonstruowanymi bohaterami.

„Księżniczka Lodu” to idealny początek dla fanów skandynawskiego kryminału. Historia osadzona w Fjällbacka jest zimna, wilgotna i tajemnicza – dokładnie taka, jak powinna być w literaturze tego gatunku. Läckberg mistrzowsko łączy kryminalną zagadkę z życiem codziennym bohaterów, pokazując nie tylko morderstwo, ale też ich emocje, rodzinne dramaty i sekrety, które kryje mała...

3/2026

Fjälbacka jest malutką miejscowością, położoną na zachodnim wybrzeżu Szwecji, niedaleko od granicy z Norwegią.

Senną atmosferę szwedzkiej prowincji brutalnie przerywa znalezienie zwłok Alexandry Wijkner. Na pierwszym rzut oka wydaje się, że kobieta postanowiła targnąć się na swoje życie. Od razu po znalezieniu ciała w wersję tę nie wierzą rodzice i znajomi denatki. Wynik sekcji zwłok potwierdzają, że mają oni pełną rację. Ktoś „pomógł” Wijkner zabrać się z tego świata.

Zrozpaczona matka prosi pisarkę Erikę Falck, byłą przyjaciółkę Alexandry o napisanie wspomnienia o swoim dziecku. Falck tak angażuje się w tę sprawę, że z czasem poznaje jej skrzętnie skrywane sekrety. Falck jednak nie działa sama, bo ma wsparcie w osobie kolegi z dzieciństwa, teraz zaangażowanego w sprawę policjanta Patrika Hedströma.

***

Przyznam szczerze, że od dawna przymierzałem się do prozy Camilli Läckberg (właściwie Jean Edith Läckberg),która jest okrzyknięta królową skandynawskiego kryminału. Przed lekturą wiele sobie obiecywałem i niestety trochę się zawiodłem.

Trzeba zacząć od tego, że na jakichś pierwszych 250 stronach powieści sama intryga kryminalna jest tylko tłem dla rozterek życiowych bohaterów. Przez to dla mnie lektura była po prostu nudna, bo niewiele się działo.

Kolejnym zarzutem jest to, że trudno znaleźć bohatera książki do którego poczulibyśmy nić sympatii. W zasadzie poza Patrikiem Hedströmem większość postaci jest wręcz irytująca, z Alexandrą na czele, która nad wyraz często ma skłonności do użalania się nad sobą i swoim życiem, mimo, że przecież jest cenioną autorką książek.

Natomiast największym zarzutem będzie dla mnie fakt, że autorka nie wykorzystała potencjału drzemiącego w miejscu akcji powieści. W czasie lektury kompletnie nie czuć, że akcja odbywa się na szwedzkiej prowincji. Mistrzowsko potencjał taki wykorzystał chociażby Remigiusz Mróz (pod fałszywym nazwiskiem Ove Løgmansbø),który świetnie oddał klimat i zwyczaje Wysp Owczych w swojej trylogii Vestmanna.

Samo rozwiązanie intrygi też mnie nie porwało i czuć ogromny niedosyt po zakończeniu lektury. Cóż, zobaczymy czy w drugim tomie cyklu autorka poprawiła swoje błędy.

„Księżniczka z lodu” nie jest jakąś fatalną książką, ale nie porywa i jest zwykłym średniakiem na tle innych skandynawskich powieści kryminalnych.

3/2026

Fjälbacka jest malutką miejscowością, położoną na zachodnim wybrzeżu Szwecji, niedaleko od granicy z Norwegią.

Senną atmosferę szwedzkiej prowincji brutalnie przerywa znalezienie zwłok Alexandry Wijkner. Na pierwszym rzut oka wydaje się, że kobieta postanowiła targnąć się na swoje życie. Od razu po znalezieniu ciała w wersję tę nie wierzą rodzice i znajomi...

Ciekawa książka. Przeczytałam ją w moment.

Ciekawa książka. Przeczytałam ją w moment.

Ciężko było mi się wciągnąć, miałam nadzieję, że skandynawski klimat bardziej mnie urzeknie. Mimo wszystko solidny kryminał. Nie będę szczególnie polować na kolejny tom, ale jeśli kiedyś wpadnie mi w ręce, chętnie dam tej serii jeszcze jedną szansę, może będzie warto.

Ciężko było mi się wciągnąć, miałam nadzieję, że skandynawski klimat bardziej mnie urzeknie. Mimo wszystko solidny kryminał. Nie będę szczególnie polować na kolejny tom, ale jeśli kiedyś wpadnie mi w ręce, chętnie dam tej serii jeszcze jedną szansę, może będzie warto.

Od dawna mialem zabrac sie za ksiazki pani Camilli ale niestety chyba to byla pierwsza i ostatnia stycznosc z ta autorka . Gdyby nie audiobbok to pewnie papierowa ksiazke odlozylbym w trakcie czytania . Nudna fabula i ksiazka bardzo przegadana i bardzo malo akcjii .Malo w tej ksiazce kryminalu za duzo obyczaju . Na maly plus ciekawe zakonczenie .

Od dawna mialem zabrac sie za ksiazki pani Camilli ale niestety chyba to byla pierwsza i ostatnia stycznosc z ta autorka . Gdyby nie audiobbok to pewnie papierowa ksiazke odlozylbym w trakcie czytania . Nudna fabula i ksiazka bardzo przegadana i bardzo malo akcjii .Malo w tej ksiazce kryminalu za duzo obyczaju . Na maly plus ciekawe zakonczenie .

Bardzo dobra książka, czytało się szybko i chętnie sięgam po 2 tom. Polecam

Bardzo dobra książka, czytało się szybko i chętnie sięgam po 2 tom. Polecam

Szczerze, oczekiwałam czegoś lepszego. Wątek kryminalny jest dość słabo rozwinięty a sam motyw morderstwa dość słaby i mało wiarygodny. Takie czytadło na nudne wieczory.

Szczerze, oczekiwałam czegoś lepszego. Wątek kryminalny jest dość słabo rozwinięty a sam motyw morderstwa dość słaby i mało wiarygodny. Takie czytadło na nudne wieczory.

Interesujący kryminał.

Interesujący kryminał.