Opowieść Olivera

Mega dobra ksiazka, i bardzo zabawna oraz wciagajaca, ale smuci mnie jedynie ze tak smutno sie zakończyła :(

Mega dobra ksiazka, i bardzo zabawna oraz wciagajaca, ale smuci mnie jedynie ze tak smutno sie zakończyła :(

Bardzo przyjemny tytuł Segala na 2 wieczory.

Bardzo przyjemny tytuł Segala na 2 wieczory.

Melodramat. Powieść obyczajowa, romans. II część ,, Love story’’.

Film na podstawie powieści powstał w 1978 roku.
Nie oglądałam.

Kontynuacja I części Olivera IV Baretta. Mimo, że już upłynęło dużo czasu od śmierci Jenny, chłopak nie potrafi o niej zapomnieć. Walczy z żałobą, która na zawsze już zagościła w jego sercu. Nie wierzy, że mógłby pokochać jeszcze kogoś. Ta miłość była i tkwi jeszcze jak cierń w zranionym sercu. Psychika Olivera jest już tak okaleczona, że nie sposób się z tego wydźwignąć.
Za duża trauma zrobiła spustoszenie w jego duszy. Próbuje normalnie żyć, ale nie wychodzi mu to.

Na jego drodze staje pewna bardzo tajemnicza kobieta.

Czy życie daje chłopakowi kolejną szansę?
Czy Oliver podźwignie się jeszcze?
Jak potoczą się jego dalsze losy?

Książka nie jest przewidywalna. Ukazuje wielką traumę u bohatera i próbę walki podniesienia się z doła wielkości - Wielkiego Kanionu Kolorado.
Gra na uczuciach jak mało która. Rzeźbi serce czytelnika od wewnątrz.

Trzeba żyć Oliverze! Tylko pytanie jak?
Druga część jest dużo lepsza od pierwszej. Wgłębiamy się w psychikę i uczucia bohatera.

Jeżeli ktoś przeczytał pierwszą część, to zachęcam do zapoznania się z drugą koniecznie.
Wtedy polecam!

Melodramat. Powieść obyczajowa, romans. II część ,, Love story’’.

Film na podstawie powieści powstał w 1978 roku.
Nie oglądałam.

Kontynuacja I części Olivera IV Baretta. Mimo, że już upłynęło dużo czasu od śmierci Jenny, chłopak nie potrafi o niej zapomnieć. Walczy z żałobą, która na zawsze już zagościła w jego sercu. Nie wierzy, że mógłby pokochać jeszcze kogoś. Ta...

Ciekawie jest przyjrzeć się, jak bardzo zmieniło się podejście do wielu społecznych kwestii na przestrzeni ostatnich kilkudziesięciu lat. Właśnie tło społeczne, rozumienie ról społecznych i próby zmiany zastanej rzeczywistości były dla mnie w tej książce najciekawsze. Wątek miłosny oklepany i niczym się nie wyróżniający.

Ciekawie jest przyjrzeć się, jak bardzo zmieniło się podejście do wielu społecznych kwestii na przestrzeni ostatnich kilkudziesięciu lat. Właśnie tło społeczne, rozumienie ról społecznych i próby zmiany zastanej rzeczywistości były dla mnie w tej książce najciekawsze. Wątek miłosny oklepany i niczym się nie wyróżniający.

Właśnie skończyłam czytać. Miałam obie połączone ze doba książki. Jest to kontynuacja love story. Historia smutna ponieważ Oliver nie może pogodzić się ze smiarcua Jenny. Jak najbardziej wiarygodna i jeszcze na czasie. :)

Właśnie skończyłam czytać. Miałam obie połączone ze doba książki. Jest to kontynuacja love story. Historia smutna ponieważ Oliver nie może pogodzić się ze smiarcua Jenny. Jak najbardziej wiarygodna i jeszcze na czasie. :)

Po prostu lubię Segala, jego styl i sposób narracji.

Ale nie lubię Olivera. Okropny dzieciak. Prawie do samego końca.

Po prostu lubię Segala, jego styl i sposób narracji.

Ale nie lubię Olivera. Okropny dzieciak. Prawie do samego końca.

Książka szybka do przeczytania, ale i bez szału.
Choć na pewno in plus to wymowne zakończenie.

Książka szybka do przeczytania, ale i bez szału.
Choć na pewno in plus to wymowne zakończenie.

Każdy kto przeczytał "Love Story" pewnie choć raz zastanawiał się, jak potoczyły się losy Oliwera. Ta książka mówi o tym, co się działo z Oliwerem po śmierci Jenny.
Myślę, że doskonałym podsumowaniem tej książki będzie jej motto:
"Śmierć to koniec życia, lecz nie koniec związku dwojga ludzi, który trwa nadal w ocalałym umyśle i zmierza do rozwiązania, które być może nie istnieje"
Robert Anderson "Nigdy nie śpiewałem dla swojego ojca"

https://poranekzksiazka.blogspot.com/2017/08/opowiesc-oliwera-erich-segal-19522017.html

Każdy kto przeczytał "Love Story" pewnie choć raz zastanawiał się, jak potoczyły się losy Oliwera. Ta książka mówi o tym, co się działo z Oliwerem po śmierci Jenny.
Myślę, że doskonałym podsumowaniem tej książki będzie jej motto:
"Śmierć to koniec życia, lecz nie koniec związku dwojga ludzi, który trwa nadal w ocalałym umyśle i zmierza do rozwiązania, które być może nie...

Początek powieści czytało mi się okrutnie nieprzyjemnie, choć paradoksalnie szybko. Ciąg dalszy Olivera, jakby czytelnik chciał się męczyć z tą postacią dalej, na początku jest przeintelektualizowanym komentarzem stanowiącym dziś, na szczęście dla dziełka, pewnym obyczajowym kompendium wiedzy o Nowym Jorku, głównie lat 60. Wiele aluzji było koniecznych do wytłumaczenia w przypisach, co irytowało na przykładzie powtórzonej informacji o Ivy League, tym razem nie tak dokładnie przedstawionej, ale to szczegół. Ogólnie ton wspomnianego Woody'ego Allena jest wyczuwalny wraz z rozwojem powieści, ale nie stanowi to dodatkowego atutu. Jako plus uważam próbę opisu stanu uczuć mężczyzny, bo to ewenement w literaturze, jednak pewne zawirowania, zwłaszcza w końcowej części lektury, były męczące. Dałabym ocenę wyżej za rozwiązanie z Jo Stein, które się zapowiadało, ale nie wyszło. Przede wszystkim miałam ochotę rzucić czymkolwiek w zasięgu rąk, gdy czytałam o tym, że kobieta powinna siedzieć w domu. Nowoczesna, pracująca (lata 60!!! i nic się nie zmieniło!) Marcie musiała mieć skazę na charakterze w postaci i to nie tylko w osobie byłego męża, któremu płaciła alimenty, ale musiała prowadzić tę fabrykę wyzysku. W sumie po części liczyłam, że to nie będzie partia dla tego idioty Olivera, ale nie spodziewałam się takiego stłamszenia biznesmenki. Jak można pisać o widokach na związek z odległą kuzynką? To mnie nigdy nie przekona. Pomijając takie rozwiązanie, najbardziej przeszkodził mi w lekturze język - jak można wyrażać się na kozetce (czyżby krytyka psychoanalityków, skoro psycholog był tylko głównie milczący, aczkolwiek jego pytania były trafne?) o kobiecie, dzięki której wychodzi się z marazmu wdowca, że to dziwka? Za nic nie przekona mnie nikt o tym, że wyrażenie "bitch" ma się nie odnosić obraźliwie w tym języku. A to określenie pada wielokrotnie pod adresem Marcie. Bo przecież rozwiedziona kobieta sukcesu nie może być pozytywną postacią, gdy posiada majątek większy od głównego bohatera. Bariera psychologiczna obejmuje problemy nie do pokonania i chory pracoholizm, bo przecież każda powinna chcieć mieć dzieci, chociaż u Baretta to się wyrażało jako zapełnienie pustki po Jenny niż prawdziwa chęć zostania ojcem. Nie rozumiem takiego światopoglądu i nie przyjmuję takiej rzeczywistości. Nie nadaję się do takiego podejścia w życiu.

Początek powieści czytało mi się okrutnie nieprzyjemnie, choć paradoksalnie szybko. Ciąg dalszy Olivera, jakby czytelnik chciał się męczyć z tą postacią dalej, na początku jest przeintelektualizowanym komentarzem stanowiącym dziś, na szczęście dla dziełka, pewnym obyczajowym kompendium wiedzy o Nowym Jorku, głównie lat 60. Wiele aluzji było koniecznych do wytłumaczenia w...

Dalsze losy bohatera LoveStory.

Dalsze losy bohatera LoveStory.