Śliwkowa wyspa

Pozycja w wypadku której mam problem z oceną. O ile cenię styl pisania DeMille i serię z Johnem Corey'em, tak tu tempo momentami siada i pojawiają się pewne dłużyzny, przez które człowiek przeczołguje się z mozołem. Kto nie czytał lepszych części serii może odpaść od tej ściany. Dwie gwiazdki straty w stosunku do Nadejścia nocy.

Pozycja w wypadku której mam problem z oceną. O ile cenię styl pisania DeMille i serię z Johnem Corey'em, tak tu tempo momentami siada i pojawiają się pewne dłużyzny, przez które człowiek przeczołguje się z mozołem. Kto nie czytał lepszych części serii może odpaść od tej ściany. Dwie gwiazdki straty w stosunku do Nadejścia nocy.

Bardzo przeciętna książka. Nastawiłam się na dobrą zabawę i wartką akcję a dostałam coś bardzo miałkiego. Główny bohater, którego zdecydowanie nie polubiłam, zdaje się być skupionym na jednym. I nie jest to próba wyjaśnienia tajemniczego zabójstwa pary biologów, którzy byli zresztą jego dobrymi znajomymi.
Książka miała potencjał, dobrze się zaczynała ale poszło to w złą stronę. Nie podobało się mi. Na plus wprowadzenie wątku kapitana Kidda. Ale to tyle.

Bardzo przeciętna książka. Nastawiłam się na dobrą zabawę i wartką akcję a dostałam coś bardzo miałkiego. Główny bohater, którego zdecydowanie nie polubiłam, zdaje się być skupionym na jednym. I nie jest to próba wyjaśnienia tajemniczego zabójstwa pary biologów, którzy byli zresztą jego dobrymi znajomymi.
Książka miała potencjał, dobrze się zaczynała ale poszło to w...

Sięgnąłem po tę powieść, bo podobało mi się "Złote Wybrzeże", a i kontynuacja była bardzo przyzwoita. Głównym bohaterem i narratorem był nowojorski policjant John Corey, który dochodził do siebie po postrzeleniu w rybackim miasteczku. Jego kumpel, szef miejscowej policji, poprosił go o pomoc w śledztwie, ponieważ zamordowano parę naukowców. Byli oni znajomymi głównego bohatera, a tropy prowadziły na tytułową Śliwkową Wyspę, gdzie pracowali. Pojawiły się takie wątki jak badania nad wirusami, broń biologiczna, możliwość zagłady. Jednak Corey poszedł swoim tropem i natrafił na możliwość poszukiwania zaginionego skarbu, którym to mieli być zainteresowani denaci. Wespół z lokalną policjantką próbowali rozwikłać tę zagadkę i zmierzyć się z niebezpieczeństwami. Nie będę tu już dłużej zgłębiał fabuły. Główny bohater do złudzenia przypominał Johna Suttera, miał też identyczne, sarkastyczne poczucie humoru. Odniosłem przez to wrażenie, że DeMille jest pisarzem jednowymiarowym i nie potrafi prowadzić innej narracji. Na dłuższą metę to jest męczące, a książka miała ponad 500 stron małym drukiem i trzeba jej było poświęcić sporo czasu. Pisarz słabo też poradził sobie z realizmem, początek zwiastował przyzwoite śledztwo, a im dalej w las, tym bardziej akcja przypominała jakąś farsę. Ten wątek zaginionego skarbu był straszliwie nudny i ani trochę nieprzekonujący. Do tego zero zwrotów akcji, tragiczny wątek romansowy, słabo wykreowana postać zabójcy, beznadziejna końcówka. Doprawdy jestem wyrozumiały, że daję aż 5/10. Jeśli ktoś chce sięgnąć po powieść DeMille, to w pierwszej kolejności niech to będzie "Złote Wybrzeże". Bo zaczynając od "Śliwkowej Wyspy" istnieje ryzyko, że ktoś już może kolejnymi powieściami autora nigdy się nie zainteresować. Przeciętniak do błyskawicznego zapomnienia.

Sięgnąłem po tę powieść, bo podobało mi się "Złote Wybrzeże", a i kontynuacja była bardzo przyzwoita. Głównym bohaterem i narratorem był nowojorski policjant John Corey, który dochodził do siebie po postrzeleniu w rybackim miasteczku. Jego kumpel, szef miejscowej policji, poprosił go o pomoc w śledztwie, ponieważ zamordowano parę naukowców. Byli oni znajomymi głównego...

Kryminał z psychopatycznym oprawcą to jeden z wariantów powieści tego gatunku. Czym ta książka różni się od pozostałych? Przede wszystkim dużą dawką humoru. Główny bohater jest człowiekiem, którego nie sposób nie polubić, mimo że w stosunku do otaczających go ludzi zachowuje się w sposób grubiański i szyderczy. Warto przeczytać.

Kryminał z psychopatycznym oprawcą to jeden z wariantów powieści tego gatunku. Czym ta książka różni się od pozostałych? Przede wszystkim dużą dawką humoru. Główny bohater jest człowiekiem, którego nie sposób nie polubić, mimo że w stosunku do otaczających go ludzi zachowuje się w sposób grubiański i szyderczy. Warto przeczytać.

Jak prawie każda ksiązka tego autora...trudno przerwać ją czytać

Jak prawie każda ksiązka tego autora...trudno przerwać ją czytać

nic ciekawego

nic ciekawego

Zacząłem czytanie serii z Johnem Correyem od "Żywiołu ognia" i powiem szczerze , że i cykl i autor zainteresował mnie więc postanowiłem sięgnąć po pierwszy tom i jestem trochę rozczarowany . W powieści pojawiają się dłużyzny nie wnoszące nic do fabuły . Przykładem niech tu będzie zwiedzanie laboratoriów i rozciągnięte w nieskończoność finałowe sceny .
À propos zakończenia , autor postawił na dramatyzm i bardzo stracił na wiarygodności . To również zaważyło na niskiej ocenie .
Nigdy jednak nie zaliczyłbym tej powieści do kategorii "słabe" , a określiłbym jaki trudne początki nowego cyklu i mimo wszystko polecam .

Zacząłem czytanie serii z Johnem Correyem od "Żywiołu ognia" i powiem szczerze , że i cykl i autor zainteresował mnie więc postanowiłem sięgnąć po pierwszy tom i jestem trochę rozczarowany . W powieści pojawiają się dłużyzny nie wnoszące nic do fabuły . Przykładem niech tu będzie zwiedzanie laboratoriów i rozciągnięte w nieskończoność finałowe sceny .
À propos zakończenia...

Ta książka bardzo długo u mnie przeleżała, zanim się za nią zabrałam. Ma ponad 500 stron i przez pierwszych 200 momentami dłużyła mi się. Miałam wrażenie, że niektóre sceny niepotrzebnie się pojawiają lub przeciągają. Jednak mniej więcej w połowie tak bardzo mnie wciągnęła, że nie mogłam się już oderwać! W efekcie wczoraj poszłam spać o 1:30, bo przez 7 godzin brnęłam strona za stroną, ale było warto. To opowieść o śmierci małżeństwa biologów, pracujących ze śmiercionośnymi wirusami. Razem z głównym bohaterem próbujemy dowiedzieć się, co się kryje za ich zabójstwem. Prawda jest tak zaskakująca, że w życiu bym na nią nie wpadła. Tutaj ogromny plus dla pisarza za wykreowanie ciekawych postaci, licznych wątków i pogłębionych opisów. Naprawdę warto to przeczytać. W powieści urzekł mnie również humor głównego bohatera oraz jego stosunek do życia. Niesamowicie ciekawa osoba.

Ta książka bardzo długo u mnie przeleżała, zanim się za nią zabrałam. Ma ponad 500 stron i przez pierwszych 200 momentami dłużyła mi się. Miałam wrażenie, że niektóre sceny niepotrzebnie się pojawiają lub przeciągają. Jednak mniej więcej w połowie tak bardzo mnie wciągnęła, że nie mogłam się już oderwać! W efekcie wczoraj poszłam spać o 1:30, bo przez 7 godzin brnęłam...

Siódma gwiazdka za specyficzny humor ;)

Siódma gwiazdka za specyficzny humor ;)

No właśnie, tak jak wskazują gwiazdki - przeciętna. DeMille potrafi pisać o wiele ciekawiej niż zaprezentował to w tej książce. Niby kryminał z jakimś pomysłem i na początku nawet wzbudza ciekawość (tajemnicza wyspa, na której robi się badania nad wirusami i bakteriami - tak, tak, akurat przez przypadek zaczęłam czytać to gdy na świecie rozhulał się coronavirus ...).

A później dochodzą elementy ze starych legend i wszystko obraca się w jakąś baśń.
Trudno się opowiedzieć, czy główny bohater jest ciekawą postacią czy męczącą. Chyba ma swoje lepsze i gorsze momenty - może jak przeczytam kolejną część to wyrobię sobie zdanie, czy jego specyficzne poczucie humoru mi odpowiada czy drażni.

No właśnie, tak jak wskazują gwiazdki - przeciętna. DeMille potrafi pisać o wiele ciekawiej niż zaprezentował to w tej książce. Niby kryminał z jakimś pomysłem i na początku nawet wzbudza ciekawość (tajemnicza wyspa, na której robi się badania nad wirusami i bakteriami - tak, tak, akurat przez przypadek zaczęłam czytać to gdy na świecie rozhulał się coronavirus ...).

A...