Zabić prezydenta

Zawsze zzainteresowaniem czyta się o rozgrywce niezłomnych agentów z zagrażającymi Ameryce islamskimi terrorystami. Tu - dodatkowo - dobrze napisane. Trochę tylko dziwi jakim cudem agent, ktory umiejscowił się jako dowódca grupy bojowników walczących w Afganistanie z amerykańskimi "najeźdźcami", uniknął przez dlugi czas bezpośredniej z nimi konfrontacji, nie musiał stać przed dylematem zabijania swoich [i jakim sposobem bezkonflktowo rozegrał tę walkę gdy na początku opowieści jego oddział staje do konfrontacji z ofnsywą talibów na Kabul]. No i to "przechrzczenie się" na islam, tak poważne i glębokie, ktore jednak nie zmieniło jego nastawienia w misji: obrona Ameryki przed wrogą siłą islamu. Nota bene ta przemiana, tak często podkreślana jako diametralna, kategoryczna, czasem nie wydaje się tak głęboka...

Dość ciekawa powieść, idealna na urlopowy czas. Nie mam po lekturze jakiegoś megaciśnienia na nią, ale nie nazwę też tego gniotem bo tak nie jest. Fabuła książki nieodparcie kojarzy mi się z filmem "Obsesja namiętności" z Kurtem Russellem i Madeleine Stowe; jeśli ktoś z Czytelniczek/Czytelników zna ów film, i się jej/mu podobał, to może spokojnie sięgnąć po "Instynkt zabójcy". Analogie bardzo widoczne. To moje pierwsze spotkanie z twórczością Josepha Findera, ale raczej nie ostatnie.

Joseph Finder, amerykański autor thrillerów politycznych i korporacyjnych, kryminałów i książek sensacyjnych. Tak naprawdę trudno go łączyć z jednym określonym gatunkiem literackim. Zadebiutował powieścią „Moscow Club” w 1991 roku, gdy był jeszcze na studiach. Opisywał w niej wyimaginowany zamach na Michaiła Gorbaczowa zorganizowany przez KGB i co ciekawe, zamach taki się dokonał pół roku po wydaniu powieści. Książkę przetłumaczono na 30 języków, stała się bestsellerem i przyniosła autorowi światowy rozgłos. „Paranoja” wydana w 2004 roku należy do gatunku thrillerów korporacyjnych. Znakomita, trzymająca w napięciu historia. Adam Cassidy, młody pracownik wielkiej korporacji elektronicznej Wyatt Telecommunications defrauduje fundusze firmy i aby uniknąć odsiadki, godzi się na propozycję szefa by zatrudnić się w konkurencyjnej firmie Trion Systems i wykradać dla niego poufne informacje. Z każdym kolejnym dniem pracy w nowej firmie zaczynają dręczyć go coraz większe wyrzuty sumienia, zwłaszcza że zdobywa tu coraz wyższą pozycję. Znakomite tempo, pełna zwrotów i nieoczywista akcja, świetni bohaterowie i zakończenie, które kompletnie zaskakuje. Jest tu również sporo humoru i groteski, gdy Joseph Finder opisuje korporacyjny świat Ameryki i bezwzględnej walki o rynki zbytu. W roku 2013 na podstawie powieści powstał film w reżyserii Roberta Luketic’a z gwiazdorską obsadą. Zagrali tu m.in. Liam Hemsworth, Gary Oldman i Harrison Ford. Polecam.

Bywając w bibliotekach lubię sięgnąć do regałów z trochę starszymi książkami. I tak trafiłem na Briana Haiga. To moje pierwsze spotkanie z jego twórczością. Porównywany był do Johna Grishama jednego z moich ulubionych pisarzy zatem ciekawość była duża. Książka jest bardzo dobra, do pewnego momentu aspirowała nawet do noty 8, jednak ostatnie 100 stron gdzie akcja toczyła się wolniej zweryfikowało moje zapędy. Nie wykluczam kiedyś powrotu do prozy Briana Haiga. Podoba mi się cyniczny język głównego bohatera Seana Drummonda.

Lubię Roberta Craisa, choć wcale nie uważam go za mistrza ... no właśnie - jakiego gatunku? - thrillerów, powieści sensacyjnych, kryminalnych czy detektywistycznych? Powoli zaczynamy się gubić, choć uczono mnie, że tam, gdzie głównym bohaterem jest detektyw, mamy do czynienia z powieścią detektywistyczną, więc tego będę się trzymać, tym bardziej, że mamy tu Pike'a - tajemniczego faceta z mroczną przeszłością, byłego marines, który nie zawsze przestrzega zasad, ale zawsze staje w obronie niewinnych.

Dobrych kilka lat temu przeczytałem powieść Tajna sankcja mało u nas popularnego amerykańskiego autora, analityka wojskowego i byłego oficera armii USA, Briana Haiga. Książka, otwierająca cykl z byłym komandosem, obecnie wojskowym prawnikiem, Seanem Drummondem jako protagonistą, niezwykle przypadła mi do gustu i wystawiłem jej bardzo dobrą recenzję. Postanowiłem zaczekać na drugą powieść serii i tak czekałem, czekałem, czekałem... aż zapomniałem. Minęło ponad pięć lat, w końcu sobie przypomniałem; patrzę, i co widzę? Jest już trzecia powieść cyklu i czwarta, a drugiej jak nie było, tak nie ma! Cóż, Polska to nie jest kraj, który można zrozumieć, to stan umysłu, czyli Zulu-gula. Przekonawszy się o tym po raz kolejny, tym razem na przykładzie naszej polityki wydawniczej, postanowiłem nie czekać na upragniony odcinek drugi i przejść od razu do trzeciego, którym jest Spisek. Bill Morrison, amerykański generał i ostatnio attache wojskowy w Moskwie, którego karierę można było dotąd z powodzeniem określać jako błyskotliwą, nagle zostaje aresztowany pod zarzutem zdrady, zabójstw i mnóstwa innych pomniejszych przestępstw. Obrony zdrajcy, na prośbę jego żony, również pracownika amerykańskiego wywiadu, podejmuje się jej były kochanek, czyli znany nam już główny bohater całego cyklu powieściowego, Sean Drummond. Oskarżenie ma do pomocy cały aparat wywiadu i kontrwywiadu USA, ma także za sobą przewagę czasu, gdyż do momentu aresztowania gromadziło dowody, które do siedziby obrony teraz trzeba będzie dowodzić ciężarówkami, a obrońcy tak będzie brakować do pomocy ludzi, którym by mógł zaufać, że na swojego asystenta będzie musiał zatrudnić cywilną prawniczkę wziętą dosłownie z ulicy. Oczywiście będzie ona piękna, bystra i tak dalej, podobnie zresztą jak żona oskarżonego, co już na kilometr pachnie kłopotami. Czy Drummond ma jakiekolwiek szanse, by ze swym nielicznym zespołem stawić czoła machinie amerykańskich tajnych służb i prawnikowi oskarżenia, na którego wybrano laureata Nagrody Kata, takiego prawniczego Top Gun, majora Eddiego Goldena, który na dodatek podebrał Seanowi do swego zespołu najlepszą do takiej sprawy asystentkę, Karen Zbrovnię, gwiazdę korpusu JAG? Tego oczywiście nie zdradzę. Nadmienię tylko, że walka odbędzie się nie tylko na papiery, dowody i poszlaki, ale również na broń palną i białą. Będzie się działo i w Stanach, i w Moskwie, a Drummond będzie musiał zaryzykować nie tylko swoją karierę, ale i głowę. Do książki podszedłem uwzględniając wrażenia z Tajnej sankcji, a więc z oczekiwaniem na naprawdę dobry kawał beletrestyki. W pierwszej chwili doznałem jednak szoku - powieść niemal rozpoczyna się żenującą wpadką – scena rozmowy przez telefon płynnie przechodzi w rozmowę oko w oko, tak jakby autor zapomniał, o czym pisał. Na szczęście to jedyny, choć bardzo zastanawiający błąd, który zauważyłem w powieści. Gdzie korekta? Fabuła nie jest przesadnie rozbudowana, i całe szczęście, gdyż sama intryga jest dość skomplikowana i mam wrażenie, że może być trudna do ogarnięcia dla niezbyt uważnych czytelników, choć bez przesady. Akcja będzie, a jakże, i romanse też, czyli dla każdego coś miłego. Całość okraszona bardzo dobrym warsztatem literackim, znajomością realiów, specyficznym wojskowym humorem. Postać głównego bohatera może nieco sztampowa, ale przekonująca, sympatyczna, spójna psychologicznie. Czego można więcej chcieć? No właśnie. Gdyby chodziło tylko o to, o czym już wspomniałem, byłaby to piątka (w starej skali ocen) w swojej klasie, czyli na styku powieści prawniczej, szpiegowskiej, sensacyjnej i thrillera. Jest jednak coś jeszcze, co sprawia, że jest to pozycja z całkiem innej półki. Dotychczas uważałem, że głównie fantastyka jest gatunkiem, gdzie można pisać o rzeczach jak najbardziej realnych, prawdziwych, o których nie można opowiedzieć jako o rzeczywistych, z powodu cenzury, obawy przed pozwem, zemstą, czy z innych przyczyn. Tutaj powraca sprawa założeń fabuły powieści, a dokładniej sedna intrygi, wokół wszystko zbudowano. Polski tytuł Spisek jest fałszywy i szkodliwy, gdyż sugeruje, że mamy do czynienia z kolejną spiskową teorią dziejów. Tymczasem tytuł oryginału The Kingmaker odnosi się do rzeczy jak najbardziej rzeczywistej. W historii nawet najwięksi władcy, którzy od początku panowania startowali z silnej pozycji, musieli walczyć o utrzymanie swej niezależności od różnych, jak byśmy to dziś określili, grup nacisku. Często też walkę tę przegrywali i stawali się w mniejszym lub większym stopniu narzędziami w rękach możnowładców, szarych eminencji czy różnych układów politycznych. O tych słabych nawet nie ma co wspominać. Wielu z nich zostało osadzonych na tronach przez różnych kingmakerów, którzy potem aż do końca ich panowania pociągali za sznurki, niczym u marionetki w koronie, po czym tworzyli sobie nowego władcę. W ostatnich stuleciach, wraz z koncentracją kapitału, wzrostem jego wirtualności, gwałtownym rozwojem stojących ponad prawem tajnych służb i komplikacją światowej sceny politycznej, globalizacją i innymi procesami, nastąpiło drastyczne zmniejszenie realnej władzy osób i organów oficjalnie ją posiadających. W literaturze pięknej początki tego procesu niezmiernie obrazowo opisał choćby Umberto Eco w Cmentarzu w Pradze. Stan obecny jest tak odległy od tego, co funkcjonuje w powszechnej świadomości społecznej, że większość wprost nie może i nie chce uwierzyć w rzeczywistość taką, jaką jest. Brian Haig w lekkiej formie rozrywkowej, w założeniach intrygi, przemycił nam bardzo oryginalną wariację na temat obecnego stanu światowych tajnych służb, która pomimo pewnego pierwiastka fikcji, jest jak najwierniejszym odbiciem rzeczywistości. Nie każdemu chce się czytać poważne, udokumentowane opracowania w rodzaju Wielkich kłamstw Ameryki Diany West; ludzie w ogóle w większości nie lubią sobie łamać głowy i komplikować światopoglądu, a co za tym idzie życia. Wolą widzieć walkę wywiadów taką, jak w Stawce większej niż życie, niż zastanowić się, na przykład, jak to możliwe, że w Polsce listy agentów UB i SB są kilometrowej długości, a szpiegów służb zagranicznych jak na lekarstwo. I nikt nie pyta, kto pracował dla Stasi, że o Wielkim Czerwonym Bracie, czy obecnej Rosji, nie wspomnę. A trzeba zaznaczyć, że pomiędzy poziomem celów i środków polskiego wywiadu oraz kontrwywiadu, a celami i środkami służb głównych światowych graczy, jest mniej więcej taka różnica, jak między ich PKB. Do tego dochodzą jeszcze tradycje, zaszłości historyczne i wiele innych czynników. Uwzględniając tę wartość dodaną do tradycyjnej powieści, Spisek staje się powieścią must read, która może czytelnikom, którzy się dotąd w ogóle tym nie interesowali, otworzyć oczy na takie sprawy jak niezależność niepodległych państw, na „upadek” Rosji i wiele innych rzeczy. I zachęcić do sięgnięcia choćby po wspomniane już Wielkie kłamstwa Ameryki, bo w świecie tajnych służb nic nie jest takim, jakim się wydaje. Spisek Briana Haiga polecam gorąco i z pełnym przekonaniem. Zapraszam do lektury Wasz Andrew źródło i miejsce do pogadania : https://klub-aa.blogspot.com/2017/09/dugie-rece-moskwy-czyli-spisek-briana.html

Bardzo dobra sensacja, bez wydumanej sensacji w fabule, to dziś rzadkość. "Bez przebaczenia" trzyma poziom pisarski, a jednocześnie jest typową kanwą scenariuszową kanwą dla kina akcji, jaki kiedyś był lubiany w hollywood. Jest super-męski główny bohater, eks-żołnierz, maszynka do zabijania, jest też wojownicza i bezkompromisowa Pani szeryf dla przeciwwagi. Są też czarne charaktery i jakiś tam spisek w tle, a także dramatyczne wydarzenia, które popychają akcję i powodują lawinę zdarzeń, w których oczywiście nie może zabraknąć motywu zemsty. A wszystko o dziwo trzyma się kupy!

Pozycja w wypadku której mam problem z oceną. O ile cenię styl pisania DeMille i serię z Johnem Corey'em, tak tu tempo momentami siada i pojawiają się pewne dłużyzny, przez które człowiek przeczołguje się z mozołem. Kto nie czytał lepszych części serii może odpaść od tej ściany. Dwie gwiazdki straty w stosunku do Nadejścia nocy.

Thriller spiskowy z globalna intryga. Bardzo ciekawa historia zachaczajaca o mroczna tajemnice. Czytalam z przyjemnoscia, rozkoszujac sie pierwszorzednymi opisami przyrody i miejsc, ktore wzbogacaja tresc i podnosza walory ksiazki dzieki, ktorym wciaga czytelnika, a sama fabula pobudza umysl. Nietaktem z mojej strony byloby pominiecie, pieknie wykreowanych przez autora postaci. Ksiazka bedzie perelka dla fanow Robina Cooka i Roberta Ludluma. Polecam.

Świetna powieść katastroficzna, której opis na LC jest na tyle wyczerpujący, że na temat treści nie mam nic do dodania. Może tylko to, że cała fabuła rozgrywa się w czasie zaledwie kilku godzin, a więc mniej więcej takiego czasu, jaki jest potrzebny do przeczytania książki. Formuła powieści katastroficznej z góry narzuca ogólny schemat – katastrofa o niewyobrażalnych skutkach, zmagania człowieka z naturą lub okolicznościami, wobec których zwykły zjadacz chipsów jest bezradny, heroizm kontra podłość i wreszcie bardziej lub mniej pełny happy end. W “Mayday” to wszystko jest, na dodatek bardzo zgrabnie opowiedziane przez de Mille’a. W tle pojawia się odwieczny problem: jak daleko człowiek jest w stanie posunąć się w imię swoich ogólnie pojętych korzyści i czy są jakieś granice mogące go przed tym powstrzymać. Oczywiście dominuje sensacja, duże emocje i wyścig z czasem. Pewnym mankamentem może być jedynie dość powierzchowne potraktowanie przez autora głównych postaci, zwłaszcza pod względem psychologicznym. Poza tym nie ma się do czego doczepić. Książkę, choć napisana przed wielu laty, czyta się znakomicie. Jeśli ktoś lubi ten rodzaj emocji i sensacji, to na pewno nie będzie zawiedziony.

Jak wielką moc sprawczą może mieć laborant? Ile od niego zależy? A jeżeli celowo zmieni dowód rzeczowy, dokona analizy, która wskaże niewłaściwą osobę jako sprawcę przestępstwa? O tym właśnie problemie mówi ta książka. Problemie na tyle ważnym, że natknęłam się na niego już wcześniej. Nie mogę sobie jedynie przypomnieć gdzie. Pamiętam za to, że wystarczy jedna czarna owca, ktoś nierzetelny lub celowo nieuczciwy (nawet, gdy jest to nieuczciwość poparta przekonaniem lub poczuciem misji ukarania przestępców), by mnóstwo spraw sądowych musiało trafić ponownie na wokandę. Na szczęście środowisko techników laboratoryjnych nieczęsto ma do czynienia z osobami nieodpowiednimi. Powieść wciągająca do tego stopnia, że po dwóch popołudniach odkładacie ją na półkę kręcąc głową. Towarzyszyć będzie wam myśl - oby tylko nie podpaść laborantce. Polecam.

Jako czytadło książka może być, zresztą ten autor zawsze gwarantuje jakąś emocjonującą fabułę. Na dodatek mamy to, co lubię czyli happy end przy pomocy terapii ołowiem, a nie usilne próby uregulowania sprawiedliwości przy pomocy Nadzwyczajnej Kasty, co zawsze w realnym życiu, w przypadku naćpanych mamoną popaprańców, jest działaniem iluzorycznym, a zatem nieskutecznym. Do plusów należy obecność w fabule kobiety, która przeciętnemu gamoniowi, takiemu jak ja, mogłaby urwać głowę i to niechcący. Kręcą mnie takie kobiety. Plusem jest także niezłe tempo opowieści okupione jednak pewnymi niestarannościami fabuły: nasi detektywi są nadmiernie domyślni, nawet tam, gdzie wydaje się to absolutnie nieprawdopodobne. Z drugiej strony od czasu do czasu dają się zaskoczyć, jak gamonie i tam brakuje im domyślności, zaś psychopatom zbywa na NADSPRYTNOŚCI, co bywa irytujące w takich książkach. Nieco żenujące są także sceny, w których psychopata wygłasza przemowy niczym Edward Gierek bądź Władysław Gomułka przed laty, zamiast nacisnąć spust. Do minusów zaliczam więc każde takie poprowadzenie fabuły, które prowadzi do: - choćby chwilowego ujęcia naszych bohaterów; - trzymania tychże na końcu lufy jakiejś broni palnej; - wszelkie długie przemowy psychopatów z ofiarą na muszce; - inne sytuacje, z których wynika, że w realnym życiu kariera naszych ulubieńców musiałaby się zakończyć i tylko nie wiadomo dlaczego psychopata nie dokonuje egzekucji, kiedy może to zrobić. Prawdziwa postać policjanta czy śledczego w prawdziwym życiu nie mogłaby sobie pozwolić na znalezienie się w podobnie absurdalnych sytuacjach, zwłaszcza wielokrotnie, bo czyste prawdopodobieństwo wskazuje na to, że któraś z tych sytuacji musiałaby prędzej czy później doprowadzić do pożegnania się kogoś takiego z życiem. Autor zapewne ma na swoje usprawiedliwienie chęć podniesienia napięcia i emocji, ale ja uważam, że stawianie głównych bohaterów okresowo w pozycji katastrofalnej świadczy o braku pomysłu na poprowadzenie fabuły „czysto”, z osiągnięciem wysokiego napięcia w inny, racjonalny sposób. Ogólnie - cóż, czytadło na odmóżdżenie można polecić.

Anioł zniszczeni to opowieść o seryjnym bombiarzu. Chłopak chce byc kimś, a byc kimś tzn. znaleźć się na liście najgroźniejszych przestępców USA. Do tego mamy jeszcze śledztwo w sprawie śmierci policjanta w skutek wybuchu bomby, panią detektyw- pijaczkę i lekomankę, tajnego agenta, który już agentem nie jest i wątek romansowy. Dużo się dzieje, przyjemnie się czyta.

Nie mogę powiedzieć, że spotkało mnie rozczarowanie, bo niczego błyskotliwego się nie spodziewałem. Książkę ściągnąłem z półki, opisanej jako "Sensacyjne", chcąc sobie zapewnić lekką lekturę na majówkę. Ku mojemu zaskoczeniu, powieść była całkiem niezła, znacznie lepsza niż się spodziewałem. Atutem jest dobrze przygotowane tło, dokładne opisy miejsc i sytuacji, co sprawia, że czytelnik "widzi" te miejsca w wyobraźni i sprawia to wrażenie solidnie wykonanej roboty. Akcja przeprowadzona jest dobrze - nie błyskotliwie, ale dobrze. Zwalnia, gdy bohater jest zmęczony i targają nim niepewności, przyspiesza, gdy trzeba działać szybko. Postaci są wyraziste, przynajmniej te najważniejsze - poboczne mogą się czytelnikowi mylić, ale nic to nie szkodzi, bo wkrótce i tak będą martwe. To właśnie jest słaby punkt książki - trupów więcej niż w Hiroszimie. Autor tak szafuje tu ludzkim życiem, że po pewnym czasie gdy tylko pojawia się nowa postać, możemy być pewni, że końcowej strony nie dożyje. Niepotrzebnie też wpleciono tu wątek miłosny, który spłyca powieść i czyni ją przewidywalną. Prawa fizyki traktowane są tu dość dowolnie. Wspomnę tylko o cięciu skalpelem w temperaturach bliskich zeru bezwzględnemu. Tak, jakby w takich temperaturach cokolwiek można było uciąć. Urąbać, ukruszyć, rozbić - jak najbardziej - ale uciąć? I to jeszcze tak precyzyjnie? Już w minus 70 st. Celsjusza większość przedmiotów robi się krucha jak szkło. Akcja rozwija się dość długo. Niepotrzebnie długo. Gdy dochodzi do kulminacji, czytelnik zaczyna się trochę gubić, ale to uwaga na plus - bowiem podobnie gubią się śledczy. Zakończenie trudne do przewidzenia, co też jest zaletą, ale co znajduje się w tajemniczym pakunku, średnio inteligentny czytelnik domyśli się od razu - nie trzeba było zwlekać z tym do ostatniego słowa. Ostatniego - dosłownie! W sumie, nie była to lektura na dwa wieczory, jak się spodziewałem. Trochę wysiłku jednak kosztowało przebrnięcie przez zagmatwaną akcję. Jeśli ktoś to lubi - polecam. Ale moim zdaniem, to po prostu niedoskonałość formy. Treść na czwórkę, forma na trójkę. Wychodzi ocena przeciętna. Dodatkowa gwiazdka za oryginalny pomysł.

Dobry thriller, ale w moim odczuciu trochę nieprzekonywujący. Nie przekonuje mnie cała historia jak i niektóre sceny. A opisy tortur odrzucały mnie swoją drastycznością. Nie utożsamiłam się ani nie zżyłam się z żadną postacią. Ogólnie zabijanie w imię dobra i sprawiedliwości nie wydaje mi się czymś dobrym, a już absolutnie nie czymś, czemu warto podporządkowywać swoje życie. Ale Fedir Kuczin alias Evan Waller został jednak tak przedstawiony, że zabicie go wydaje się być błogosławieństwem dla świata. Obiektywnie oceniając książka jest dobra - akcja jest, napięcie również, nic to, że niektóre zachowania/wydarzenia wydają mi się nielogiczne (bo ja sama postąpiłabym inaczej). Słuchałam bardzo dobrego lektora - Michała Braitenwalda.

John Barron wstępuje do elitarnej jednostki specjalnej 5-2 podczas swojej pierwsze akcji sytuacja bardzo się komplikuje i zamiast jednego podejrzanego mają dwóch, do tego jeden z nich jest dobrze wyszkolony i przebiegły. Od tego momentu akcja jest bardzo dynamiczna w przeciągu krótkiego okresu czasu mimo niepowodzenia w złapaniu przebiegło mordercy jakim jest Raymond, John musi zniknąć z oddziału nie pozostawiając po sobie śladu. W tym celu wyjeżdża wraz z siostrą pod zmienionym nazwiskiem do Anglii i chociaż początkowo może się wydawać, że życie policjanta zaczyna się układać to wszystko legnie w gruzach kiedy znowu dochodzi do morderstwa tym razem w Paryżu. Czy Jonh ponownie spotka Raymonda i tym razem uda mu się go schwytać? Książka jest naprawdę dobra wciąga od pierwszych stron kiedy znajdujemy się "w środku" policyjnej akcji, później trochę się uspokaja jednak nie jest nudna bo w tym momencie możemy poznać lepiej głównego bohatera oraz zmiany jakie zachodzą za równo w jego życiu jak również jego siostry. W kolejnej części znowu mamy doczynienia z krwawym morderstwem i śledztwem prowadzonym na własną rękę i przyznam szczerze, że tutaj dzieje się dużo i chociaż były momenty do przewidzenia to książka trzymała w napięciu do ostatnich stron.

Zbiegiem okoliczności dwóch mężczyzn staje przed ważnym pytaniem czy można zaufać komuś kto wymachuje bronią? Dodatkowo nie wiedzą kto spowodował że muszą to zrobić i czy w takim razie nie powinni zacząć go szukać i dowiedzieć się o co tak na prawdę chodzi w tym wszystkim. Taka w zasadzie jest ta książka. Nie jest to arcydzieło, ale można poświęcić mu parę swoich chwil z życia.

Panika. Z całą pewnością i niejednokrotnie czuł ją główny bohater tej książki - młody filmowiec Evan, który pewnego poranka odbiera tajemniczy telefon od matki. Ta rozmowa zmienia całe jego życie. Śmierć matki, zagrożenie życia, walka, pogoń, tajemnicze pliki i wciąż odkrywane nowe informacje o pochodzeniu i przeszłości rodziców są dla Evana sporym wyzwaniem. Pytanie, czy uda mu się z tego wyjść cało... Fabuła książki sama w sobie dość ciekawa. Akcja dość prędko się dzieje i to na plus. Są momenty słabsze i lepsze, ale w ogólnym rozrachunku na plus.

Intrygująca opowieść o oszustwach i przestępczych machinacjach ze świata wielkich firm farmaceutycznych. "Adwokat" to typowy thriller sądowy, Akcja koncentruje się na kilku wątkach ze świata przestępczego i prawniczego. Głównym bohaterem jest młody, świetnie zapowiadający się adwokat jednej z kancelarii w Oregonie, Daniel Ames. Klientem owej kancelarii zostaje firma farmaceutyczna Geller Pharmaceuticals, oskarżona o produkcję leku zagrażającemu zdrowiu kobiet w ciąży i ich nienarodzonych dzieci. Twórczość Phillipa Margolina polecam każdemu miłośnikowi intrygujących thrillerów

Całkiem dobra pozycja czytelnicza, gatunkowo podobna thrillerom religijnym Dana Browna. Jednak nie dorównuje mistrzowi. Miejscami przegadana, miejscami zbyt szybko rozwiązywane są zagadki. Ale ogólnie akcja dynamiczna. No i zawiera sporo ciekawych informacji o Chasydach, Kabale i cadykach. A także zmusza do przemyśleń na temat dobra i zła.